Στη μάχη

        Όταν ένα έθνος μιλά
      η φωνή του ακούγεται πιο δυνατά συσπειρωμένη...
      Όταν ένα έθνος πολεμά
      η φωνή του ακούγεται πιο βαριά, λαβωμένη,
      αλλά με φρέσκια χρυσή πνοή ξεδιψάει τους αγώνες που δίνονται.
   
       Όταν τα όπλα ουρλιάζουν, το χώμα ματώνει...
     η γή βρίθει δύναμη και λεβέντες, αντίσταση.
     Μόνο η περηφάνια κρατάει τον τόπο,
     μύρα κι ελιές σ' ένα πλεγμένο πανέρι..
     Ένοιες κ ιδεολογίες χαραγμένες στο υποσυνείδητο.
     Και μια γαλανόλευκη,
     μπερδεμένη με την αύρα του πελάγους να την πολιορκεί...
     Όταν ένα έθνος πονά, μπίγει το μαχαίρι πιο σφιχτά,
     να αναγεννηθεί από την ίδια ελπίδα, από την ίδια ψυχή.

     Ρόδα, μάραθα, μπιγκόνιες κ ελευθεριά.
     Κλέβουν τα όνειρα και χτίζουν κλουβιά.
    ''Φεύγω μα θα γυρίσω'' φωνάζουν οι κλέφτες
     κ κλείνουν μες στη σιωπή δάκρυα και πουπουλένια λόγια.
     Τα κεφάλια δε σκύβουν μπροστά στην απειλή,
     μονάχα λυγίζουν με φρίκη στο βλέμα
     όταν το ρίγος ξεπεράσει την οσμή της ντροπής.
     Προδότες κ αχρείοι, χορεύουν οι λύκοι μαζεύοντας λάφυρα.
     Ουσία κ αμαρτία, θεός και λαγνεία,
     να γράψουν του μέλλοντος την ιστορία.

    Μπούκλες παιδιών, μνημεία νεκρών
    περιγράφουν την άκαμπτη δόξα...
    Μα κανείς δεν τους είπε πως στο γκρίζο χορτάρι
    η λόγχη δεν κοιτάει χρώματα, χρήμα, χροιά...
    Σκλαβώνει το σώμα, το πνεύμα χολαίνει
    και χάνει η καρδιά τον παλμό.
    Φρούδες ελπίδες για μι' ακόμα νησίδα,
    αλυσίδα μαζί με αφρό.

    Κ' ύστερα μι' άλλη αυγή που οι ακτίνες του ήλιου
    σκεπάζουν γλυκά το χαμό...
    Το φώς αναδύει απ' το πυλώνα του χρόνου,
    για να βρούνε ξανά τη ζωή.
    Κυνηγούν να ταιριάξουν ο,τι άφησαν πίσω
    συντρίμια, φουστάνια, πνοή.

    Κ' αντηχούνε στους δρόμους
    φωτιά και συνθήματα,
    πυρωμένες φωνές ποιητών :
    ''...και σαν πρώτα ανδρειωμένη
    χαίρε ω χαίρε ελευθεριά...''
    ''...Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει...
     ...και ξανά προς τη δόξα τραβά...''
    

Ελπιδα

Η φωνη μου αγκουγεται πιο δυνατα οταν βγαινει απο τα εσωψυχα μου...Την ακουω και ουρλιαζει, παλευει να γδαρει το σωμα μου και να απελευθερωθει.Φυλακισμενη και καταπονεμενη, πνιγμενη τοσες φορες οσες κ εκεινες που θελησα να ξεστομισω τα ανειπωτα, τα αισχρα και να βρω το δικιο μου μεσα απο λεξεις και απο αισθηματα.Ματαια ολα, ματαιη η προσπαθεια, η θεληση, η ελπιδα...Ελπιδα...Η ελπιδα ειναι τροφη για τους αδυναμους, μια σπιθα φωτος για τους τυφλους... Γνωριζουν οτι ζουν στο σκοταδι, αλλα παρ'ολα αυτα βλεποντας, ή τουλαχιστον εχοντας την ψευδαισθηση οτι ο ηλιος εισχωρησε για μια στιγμη στα εγκατα της τυφλωσης, γελοιουνται κ αρχιζουν να πλαθουν ιστοριες και να χτιζουν βασιλεια ελπιδας, οτι θα ξαναδουν, θα αγγιξουν αυτο που επιθυμουσαν τοσο πολυ..Ποσο ματαιη λεξη, και ποσο ριψοκινδυνη.Ομως τοσο δελεαστικη, γι αυτο και ολοι πεφτουν στην παγιδα της. Ολοι πιστευουν οτι υπαρχει χωρος και για εκεινους, δικαιοδοσια στο μεγαλειο της.Μεθας στη γλυκα της, ξεχνιεσαι για λιγο.Πολλες φορες ξεχνας και τον ιδιο σου τον εαυτο γ αυτο που ελπιζεις, ξεχνας να ζεις.Οταν λοιπον ο δεικτης του ρολογιου σημαινει την ωρα της αποκαλυψης, και οι τοιχοι γυρω σου γκρεμιζονται πανολεθρικα ο ενας μετα τον αλλον, το φως πια χανεται για τα καλα και το μονο συναισθημα που επικρατει ειναι η εκπληξη, η απελπησια, μια χαοτικη ζαλη και ενα μουδιασμα που κατασπαραζει τη ρακχοκοκαλια και τα ακρα σου, τοσο σιγα θαρρεις για να απολαυσει τη σαρκα σου. Εχεις ξεχασει να ζεις, ολα τα κομματια του παζλ μοιαζουν αταιριαστα...Πως να σηκωθεις και να συναρμολογησεις τη φωνη σου, τις σκεψεις σου? Συναισθηματα, λεξεις και ηχοι εχουν μπερδευτει σε εναν λαβυρινθο χωρις τελος κ αρχη...Το πιο ενθουσιωδες ομως ειναι το γεγονος οτι μπερδευεις τη λογικη, εξαπατασαι απο οπτασιες και απο παραισθησεις.Αρχικα παραλυεις, το μυαλο δεν συνηδητοποιει την αποτυχια.Επειτα αρνεισαι.Αρνεισαι τον εαυτο σου, το γεγονος οτι η ελπιδα φθειρεται και σβηνει ολοενα κ περισσοτερο μπροστα στα ματια σου...Αρχιζεις να ελπιζεις ξανα σε δευτερες ευκαιριες, σε απιθανες πιθανοτητες.Και μετα η οργη. Η ενταση ξεχυνεται, με αλλεπαλληλες εκρηξεις που μεσα απο αυτες απορρεει εκτυφλωτικη δυναμη και θυμος...Το σωμα αποφορτωνει την ενεργεια που εχει συσσωρευσει με τρομακτικο τροπο.Καταρρευση.Πλεον αδειος και αξιολυπητος ξεσπας σε λυγμους, αιωνιους και γοερους μεχρι να φτασεις στην αποδοχη... Ισως η ελπιδα ειναι πιο σκοτεινη απ'οσο φαινοταν...πιο επικινδυνη.Το πιο δυσαρεστο ομως ειναι οτι ειμαστε δημιουργημενοι να ελπιζουμε αυτοματα χωρις να σκεφτομαστε συνεπειες.Δεν υπαρχει τροπος να το αποφυγεις.Το μονο που μπορεις να κανεις ειναι να το υπομενεις, μεχρι να γινεις απαθης και αναισθητος, ή λιγο τυχερος...

δυο τρία λόγια...

         Ποτέ δεν θα γύριζα πίσω αν ήταν στο χέρι μου, αλλά αργά ή γρήγορα το μόνο που μένει είναι οι αναμνήσεις...Βρίσκεις τον εαυτό σου να κάθεται κάθε Χριστούγεννα ανάμεσα σε πρόσωπα αγαπημένα, άλλοτε ζεστά, άλλοτε παγωμένα, αλλά και πάλι εμπνέουν θερμότητα και θαλπωρή. Όλα αυτά μέσα από φωτογραφίες, ή εικόνες στη σοφίτα του μυαλού σου, στα μάτια ίσως εκείνων των προσώπων. Καθημερινά παρακαλάμε για αγάπη. Αυτή την εποχή λίγο περισσότερο, εμπνευσμένοι από κάποιο πνεύμα όπως το αποκαλούν μερικοί διότι οι καρδιές τους όλο το χειμώνα παγώνουν και είναι πολύ πιο εύκολο να γεμίσεις χρυσόσκονη όταν φυσάει ο άνεμος και την παρασέρνει μαζί του. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και σήμερα, προσπαθώ να ανοίξω το παράθυρο των σκέψεων και των αναμνήσεων και να αναθεωρήσω τι έκανα σωστά και τι λάθος...Κάτι τέτοιες στιγμές φαντάζουν πολύ δύσκολες και μοναχικές, αλλά είναι οι μόνες που σε βοηθούν να κάνεις ακόμα ένα βήμα. Υπήρξαν αρκετές από αυτές που θέλησα να το βάλω κάτω, να αδειάσω αλλά παρόλο που ήταν η πιο εύκολη επιλογή, δεν ήταν η σωστότερη. Ούτως ή άλλως έτσι δεν πάνε οι αναλογίες με τα όμορφα και τα ταλαίπωρα? Δεν μπορώ να το αρνηθώ, υπήρχαν στιγμές που η καρδιά μου χτύπησε πιο δυνατά απ' ότι συνήθως , και αυτές ομολογουμένως ήταν πολύ περισσότερες και γεμάτες. Γεμάτες έκπληξη με τον εαυτό μου, μυστήριο, ξεγνοιασιά, καθώς ανακαλύπτω ότι οι μελωδίες της ζωής είναι πολύ πιο σύνθετες, και μπορούν να δημιουργήσουν μια μεγάλη ποικιλία συναισθημάτων και εμπειριών. Έλυσα αρκετά προβλήματα, δημιούργησα ακόμα περισσότερα, αλλά ποτέ δεν εγκατέλειψα, και αυτό οφείλεται κατά μέγιστο βαθμό στα πρόσωπα που χρωματίζουν το δικό μου καμβά. Καθένα προσφέρει και διαφορετική αλλά μοναδική χρησιμότητα.Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να ανοίξω μια παρένθεση απολογώντας αρχικά, για τη μεταστροφή μου στο γράψιμο, απλά πιστεύω ότι το να ξεδιπλώνεις τον εαυτό σου κάθε φορά φαντάζει διαφορετικό, ίσως επειδή κάθε φορά δεν έχουμε να αποκαλύψουμε  τα ίδια πράγματα, ίσως και τίποτα, κατάσταση αρκετά θλιβερή θα έλεγα. Το να απλώνω συναισθήματα και να γεμίζω τις λέξεις με ουσία, να τις ζωντανεύω έτσι ώστε να παίρνουν ουσιαστικό και μοναδικό ρόλο στα μάτια του κάθε συντρόφου (γιατί για ταξίδια δεν πρόκειται άλλωστε?) αποτελεί μια πραγματικά υπέροχη ενασχόληση, η οποία με παροτρύνει να ψάχνω περισσότερο μέσα μου, και να γνωρίζω περισσότερο τον εαυτό μου, να έρχομαι αντιμέτωπη με φοβίες και ανασφάλειες αλλά από μια άλλη οπτική γωνία, η ζωή είναι πολύ μονότονη και μελοδραματική όταν την περιορίζεις σε κάτι συγκεκριμένο, όσο εμπνεύσιμο κ αν είναι το συναίσθημα. Αργά ή γρήγορα αναζητάς το πεπρωμένο μέσα σε γεγονότα, πράξεις και νοήματα. Όλο το χρόνο ξεχείλισα από αγάπη, έρωτα, συγκίνηση, αντιπαλότητα, μοναξιά, συνάντησα παλιές εικόνες και απομνημόνευσα καινούριες.Έμαθα ότι κανείς δεν είναι τέλειος, κ έτσι κατέβαλα κ εγώ το δικό μου αγώνα για να καταπολεμήσω την τελειομανία μου, έμαθα ότι είναι φύσει αδύνατο να σε βλέπουν όλοι όπως εσύ θα ήθελες να αντικατοπτρίζεσαι στα μάτια τους, ότι ακόμα και οι πιο όμορφες ιστορίες έχουν ένα άδοξο τέλος, ή χάνονται στην ιστορία σαν να μην υπήρξαν ποτέ, και τα δύο το ίδιο καταστροφικά. Έζησα στιγμές αγωνίας και έντασης περιμένοντας αιώνια, να γλιστρήσει και ο τελευταίος κόκκος από τη σχισμή της κλεψύδρας , αφομοίωσα σίγουρα τόσα πολλά που ούτε μπορώ κ η ίδια να θυμηθώ, καταπάτησα κανόνες και συναισθήματα , διήνυσα απόσταση για να βρώ τη δική μου απάντηση, να πετύχω όσους στόχους κ αν είχα βάλει, ακόμα και τους πιο ασήμαντους. Σε μερικούς βγήκα νικήτρια, σε άλλους ηττημένη. Αλλά μπορώ να πώ με βεβαιότητα πλέον ότι δεν με νοιάζει, δεν με βασανίζει πια, καθώς σε όλους τους πολέμους οφείλουν να υπάρχουν απώλειες.Αυτό που μετάνιωσα λίγο περισσότερο, είναι το γεγονός ότι δεν επιθύμησα να τερματίσω την έχθρα με τον εαυτό μου, και αυτή την αντιζηλία, ότι δήθεν έπρεπε πάντα να φτάσω 3 κιλά λιγότερο, ή να κλείσω πια αυτό το ''ρημάδι το στόμα μου'' είτε πρόκειται για να μιλήσω, είτε για να ευχαριστήσω την λαιμαργία μου. Ή έστω να πάψω να εξαρτώμαι από το φαγητό και τα γλυκά.Ή έστω να πάψω να είμαι τόσο άκαρδη, να τολμήσω να ονειρευτώ, και να μην επιβάλλομαι μόνο στους άλλους, αλλά και σε μένα. Να αγαπήσω ακόμα περισσότερο...Μάλλον η λίστα παραπόνων θα πάρει περισσότερο απ' όσο νόμιζα.Περισσότερο, περισσότερο, περισσότερο...δεν τη χρησιμοποιώ τυχαία περισσότερο.Το υποσυνείδητο μου παλεύει να ομολογήσει αυτά που δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει, ή απλώς θέλησε να τα επεκτείνει περισσότερο.Περισσότερο χρόνο με την οικογένεια μου, με δραστηριότητες που με εξιτάρουν, με βιβλία κτλ

     Κοιτάζοντας γύρω μου, παρατηρώ αλλαγές συγκριτικά με μένα, γιατί κανένας δεν καταλαβαίνει το πόσο έχει αλλάξει, εξελιχθεί, ή αν έχει γίνει καλύτερος, ή χειρότερος άνθρωπος.Για όλους ισχύει η πραγματικότητα της ύπαρξης και μόνο, μια στασιμότητα , η οποία γίνεται αντιληπτή μονάχα από τις συνέπειες των πράξεων, ή κανένα καθρέφτη. Δεν θέλησα, και δεν θέλω να μισήσω ποτέ.Θεωρώ ότι το μίσος μαραζώνει και θερίζει τις καρδιές των ανθρώπων χειρότερα κ από κάποια αρρώστια. Η μόνη λύση είναι η αποστασιοποίηση. Έτσι, σου δίνεται η δυνατότητα να παρακολουθείς τουλάχιστον από μακριά, έχεις αυτό το προνόμιο. Ενώ όταν μισείς, δεν υπάρχει κανένα έλεος. Δεν μπορείς να συγχαρείς, να χαρείς στη χαρά του άλλου, και ποιός δεν το θέλει αυτό? Με κάποια άλλα άτομα χάνεσαι. Ο χρόνος και οι αποστάσεις μπαίνουν εμπόδιο και καταπνίγουν οποιαδήποτε όμορφη ανάμνηση. Όμως το μέλλον βρίσκεται πάντα εκεί να ξανασμίξει δύο τρείς ψυχές αν είναι γραφτό στους νόμους της φύσης... Επίσης νέες γνωριμίες με πρόσωπα που θα σε εμπνεύσουν χτυπούν καθημερινά τη πόρτα σου, και αδημονούν να μοιραστούν τη δική τους ιστορία μαζί σου, να ακούσουν με χριστιανική ευλάβεια τη δική σου.Τόσα πολλά λαμβάνουν χώρο και χρόνο συνέχεια. χρόνια και χρόνια...Σήμερα, όποια κ αν είναι η μέρα, εύχομαι να μη σταματήσει ποτέ η ζωή να μεταλλάσσεται, οι επιθυμίες και τα όνειρα να αυξάνονται, και οι άνθρωποι να γίνονται όλο κ περισσότερο άνθρωποι, παρά κάποιο είδος θηλαστικού (συμπεριλαμβανομένου και εμένα..).. Εύχομαι για καινούριες εμπειρίες, ανακαλύψεις, αρώματα και εικόνες... ταξίδια, συναισθήματα, ελπίδα, και αγάπη φυσικά. Εύχομαι όλες οι ευχές να πραγματοποιούνται, και οι άγγελοι να φυλούν τα σώματα και τις ψυχές όλων σας.Ακόμα και σε εκείνους που αποφάσισαν να εγκαταλείψουν, είτε εμένα, είτε τον εαυτό τους. Πάντα υπάρχει η δυνατότητα να συγχωρήσεις και να συγχωρηθείς. Να γυρίσεις σελίδα.Εύχομαι για μια γλυκιά ανάμνηση, ένα ζεστό χαμόγελο που θα συντροφεύει κάθε ανάγνωση και κάθε νοσταλγία, κάθε ξημέρωμα στο φώς του αγνώστου.Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζεις εκείνον που χαμογελάει όταν ξέρεις ότι το χαμόγελο εκπέμπει μόνο ευτυχία και αγάπη.Εύχομαι το πάπλωμα σας να είναι πάντα πουπουλένιο και ζεστό, και ο ήλιος να λάμπει αιώνια και εκτυφλωτικά, ακόμα και στις πιο χειμερινές μέρες, στα πιο λευκά τοπία. Χρόνια Πολλά :)

Φλογες μακρινες

          Παντα ηθελα να φυγω, να πεταξω μακρια, να αφησω πισω στεναγμους κ λυπη, οσα βαραινουν τη σκια μου, και κρατουν την ψυχη μου βυθισμενη στο αδυτο.Δεν ειναι ευκολη υποθεση να σηκωθεις μια μερα, να παρεις μια αποφαση και να πραξεις.Το μυαλο οδυρεται, προσωπα κ καταστασεις σε βυθιζουν βαθια στο εδαφος..Ομως σαν να ηξερες ανεκαθεν οτι εκει, εξω απο το παραθυρο κρυβεται μια καινουρια πατριδα για σενα, καινουρια χερια να σε αγγαλιασουν.Μολις πατησεις εξω απο το σπιτικο οι ανεμοι χαιδευοντας το προσωπο σου, σε προιδεαζουν για τις περιπετειες που θα γευτεις.Παρασερνουν αρωματα και πνοες χαμενες, παλιες απο αλλα μακρινα μερη.Περιπετειες να ξεχειλιζουν απο παθος και ενταση, αλλες παραμυθενιες, πλεγμενες σε μεταξωτα υφασματα... Αλλες με ενα γλυκο μυστηριο, ολες σχεδιασμενες απο μια ανωτερη δυναμη, ή και απο εσενα τον ιδιο.Και απο τη μια στιγμη στην αλλη θα ξυπναμε ολοι σ εκεινα τα μερη που τοσο αγαπησαμε, τοσο ονειρευτηκαμε και πεθυμησαμε. Εξου κ η φραση, μερη βγαλμενα απο ονειρα...Μερη που επισκεπτεται το πνευμα και η θεληση, ειναι γνωστα αιωνια, κ αποθηκευμενα στην καρδια μας.Κηποι ζωγραφιστοι μεσα σε τοιχους, αρχαια ομοιωματα, γαληνια σιωπη και παραλληλα μουσικη που δενει και απλωνεται σε ολο το μεγαλειο της. Οτι αποζητα και εχει κλεισμενο μεσα του ο καθενας μας.Καποια διπλοκλειδωμενα δωματια που σφιζουν απο ζωη, χωρο και χρονο.
     Δεν ειμαστε ολοι τοσο τυχεροι να βρισκουμε το σωστο μονοπατι καθε φορα.Ολα κρινονται βασει επιλογων και μονο.Τοσες διαφορετικες ιδεες οσα και τα προσωπα...Διλληματα και λογισμοι χωλαινουν και εξουθενωνουν αλλα κατα βαθος ολοι ξερουμε τι πρεπει να κανουμε ανα πασα στιγμη.Σαν μια φωνη να ψιθυριζει, και ενα χερι να σε κραταει σφιχτα, χωρις να θελει να σ αφησει... Εσυ ομως επιλεγεις αν θα καλυψεις τα αυτια σου, η αν αφησεις αυτο το χερι.Μπορει αυτη η αισθηση ''ελευθεριας'' να σε γεμιζει, νιωθεις οτι δεν χρειαζεται να δωσεις εξηγησεις σε κανεναν, κ οτι ολα βρισκονται υπο το δικο σου ελεγχο, αλλα ποσο ελευθερος εισαι?Αυτο το χερι δεν σε εγκλωβιζει, να σε σωσει προσπαθει, να σε κρατησει, και να σε βγαλει απο την αδιεξοδο.Κι αν ακομα το αφησεις και συνειδητοποιησεις ποσο λαθος εκανες, το χερι θα ειναι ακομα εκει περιμενοντας το αγγιγμα σου.
         Ολοι μια αναμνηση ειμαστε...ερχομαστε και φευγουμε.Το μονο που μενει ειναι η δεσμη φωτος που κρυβουμε μεσα μας, και που με τον καιρο διαπερναει και τρεφει το χωμα.Δεν χανεται, αλλα αιωνια δινει ζωη στη φυση, στο αϋλο, σε αλλες αναμνησεις. Ενας κοσμος με πανομοιοτυπα δεν λεγεται κοσμος, αλλα κλισε, μια αχρωμη αμνησια. Γ αυτο και ολες οι ψυχες εχουν διαφορετικο ακουσμα, διαφορετικο χρωμα και χροια.Για να αφησουν ενα ξεχωριστο αποτυπωμα και να δημιουργησουν μια νεα ταυτοτητα, να υπαρξουν...Με την προυποθεση οτι θα κυνηγησουμε αυτη την ευκαιρια, να πλασουμε μια ψυχη, καθως δεν εχει ακομα διαμορφωθει.Οσο περισοτερα ταξιδια, τοσα και τα χρωματα που θα παιρνει, οσο σου προξενει κατι συναισθηματα, τοσο θα μεταμορφωνεται με τον καιρο, μεχρι που ουτε κ εσυ ο ιδιος θα την αναγνωριζεις.Οποιοδηποτε συναισθημα, και οτιδηποτε σε προκαλει. Για μενα ειναι τα ταξιδια καθε ειδους, και το φως...Με στιγματιζουν και τα δυο... Ειτε με φοβο, αγωνια ακομα και δεος καμια φορα... ειτε με γαληνη, ηρεμια, και απελευθερωση.Για καποιον μπορει να ειναι η τεχνη ή η θαλασσα...Η θαλασσα εχει σωσει, οπως εχει αφανισει... Σε ολα υπαρχουν δυο διαφορετικες οψεις, ενα αγκαθι καπου καπου...Ο εξυπνος αγγιζοντας απαλα, προσπαθει να ανακαλυψει με υπομονη και σοφια που ειναι το αγκαθι και να το αποφυγει.Ο επιπολαιος βιαζεται να γευτει, και ο ενθουσιασμος τον αφηνει τρυπημενο στο τελος.Δεν ειναι απαγορευμενα τα ονειρα, αρκει να ξερεις οτι ονειρευεσαι, αλλιως υπαρχει μεγαλη πιθανοτητα να παγιδευτεις και να χαθεις σ ενα λαβυρινθο. Να χασεις τη λογικη σου και την πραγματικοτητα.Μα τοτε ποιος ο σκοπος να ονειρευσαι εφοσων δεν υπαρχει αυτη η αντιξοοτητα να καταπολεμησεις? Τα παντα χανουν απευθειας την αξια τους.Δεν πεφτεις απλα απο τα συννεφα, πεφτεις αιωνια, σε ενα μαυρο κενο.Ολα θελουν προσοχη, ακομα και οι ευχες. Γιατι ειτε το πιστευουμε ειτε οχι, ζουμε σε ενα αυριο εμπνευσμενο απο την ελπιδα και ραμμενο απο τις επιλογες μας. Επιλεγοντας οποτε το σωστο, μπορουμε να αποτελεσουμε μια αναμνηση.
          Κ εσυ θα πεταξεις και θα φυγεις μακρια, κ εκεινο το παιδι διπλα σου, ακομα κ ο περαστικος, ο αγνωστος, ολοι.Το θεμα ειναι να θυμηθεις να γυρισεις πισω.Μπορει να υπαρχουν παντου νεες πατριδες και μερη να σε προυπαντισουν, αλλα οι ριζες ειναι παντοτινες, αδυνατο να κοπουν. Ανθρωπος χωρις ψυχη δεν μπορει να υπαρξει, δεν αφηνει το φως του, αλλα ουτε και ανθρωπος χωρις ριζες.Ειναι αμεσα συνδεδεμενες εννοιες και αδιασπαστες.Ετσι πλουσιος απο τα καινουρια χρωματα λοιπον, να μην ξεχνας ποτε να γυριζεις πισω... Αυτη θα ειναι η αφετηρια σου, ο σταθμος σου.Αν δεν υπαρχει αφετηρια, δεν μπορει να υπαρξει και τελος.

Υμνος σ'εκεινη

       Ληθη, του ονειρου αμιλητο νερο προσταζω σε, με μια στιγμη το σωμα να γεμισεις, τα δυο χειλη, ουρανου πληγες και πολεμου αιτια να ξεδιψασεις και να χαθεις και παλι στο χαος της ψυχης.Ξεχασμενες πλατιες θαλασσες κ απατες, πονος μιζερια και βροχη, ενα να γενουν και παλι απο τ' αβυσσου το φως να ξαναγεννηθουν.Να μετουσιωθουν, ν αλλαξουν ονομα και φωνη, γευση πικρη να μην αφηνουν πια.Κανεις ικετης να μην γινεται για καποια σκια για μιαν Ελενη στην Αιγυπτο χαμενη.Ολα τα δινει αυτη, απλοχερα και παλι τα παιρνει πισω. Μανα, γη, κορη κ ερωμενη. Ποσοι δεν επεσαν γι αυτην? Και ποσοι δεν θα πεσουν? Ποσα κορμια γυμνα ξεχυθηκαν στη μαχη!Σαν ενα ροδο που σαν ξεραθει, ποτε του δεν μαραινει, μον' ενα αλλο μπουμπουκι τρυφερο στη θεση του φυτρωνει, και δεν καταλαβαινεις ποτε την απουσια.Μα σαν τα πεταλα μαδησεις με οργη, με τοση κ ακομα μεγαλυτερη θα εγκλωβιστεις για παντα.Τα πεταλα δεν θα γυρισουνε, μητε θα ξανανθισει...Μονο μια μερα ηλιολουστη που η φυση θα γλενταει, κ εσυ με μυριους λυγμους κ ενοχη θα καθεσαι μοναχος, ενα μικρο σπουργιτι θα σου κελαηδησει, τοσο γλυκα που θα θαρρεις, πως σταζει το ραμφος μελι : ''Σ' αγαπω και παντα θα σ' αγαπαω'' θα σου πει κι επειτα θα πεταξει... Σ' αλλους οριζοντες αλλους ουρανους, σ' αλλη μασκαρεμενη νυχτα...Εκει που ευτυχισμενη πια τα χνωτα της θα λυσει.
   Μονη η ληθη λυση για παντα να σε απαλλαξει, να μην πεθαινεις αλλο.Γιατι αυτος ο θανατος, μονο λυτρωση δεν ειναι.Ξυπνιο σε θελει, ζωντανο να νιωθεις τα εσωψυχα σου να συνθλιβονται, ολη σου τη ζωη παγωμενος απο το δηλητηριο.
   Ή μηπως ληθη ονομασαν το θανατο?Να ξεγελουν ακομα και τον ιδιο, που μοχθηρος και υπουλος ζηλευει τη μορφη σου και συνεχως γυρευει ματια, αιωνια τον υπνο σου να ραγισει.Σωπασε. Ακου που οι ανεμοι τυλιχτηκαν αποψε, μπερδευτηκαν σαν δε ξερουνε ποιον να φερουν πισω. Ποιον νεκρο η ζωντανο, ποιες μερες λατρεμενες. Ενα νανουρισμα μοναχα φερε μου κ ενα στερνο φιλι. Εκεινη να κοιμησω κ υστερα να σφραγισω. Για παντα στου μυαλου την φυλακη.

Ο χρονος τρεχει

        Βιαζεσαι.Οχι μονο εσυ, ολος ο κοσμος βιαζεται.Να ξεκινησει για τη δουλεια, να μεγαλωσει, να τα γευτει ολα,Να φυγει, να γυρισει, να σπασει τα δεσμα.Παντα ενα μισοφαγωμενο κρουασανακι στο πιατο, καποιο κατακαθι καφε στη φλιτζανα, ενα γραμμα, μια ζωη.Παντα κατι μενει, και πριν προλαβεις να το συνηδητοποιησεις παντα κατι αλλο αρχιζει.Καταληγουμε να κυνηγαμε τον ιδιο μας τον εαυτο, για πραγματα και ιδεες που δεν μας ανηκουν, και ολα αυτα για ενα καλυτερο αυριο. Πως ομως θα ζησεις αυτο το αυριο εφοσων δεν μπορεις να ζησεις το σημερα?

      Ο χρονος σε πλησιαζει αργα και μεθοδικα.Αλλους απλα τους αγγιζει, αλλους τους ποναει, αλλους τους ξεχναει.Για να ειμαι ειλικρινης θα θελα να ανηκω στη τελευταια κατηγορια.Να ζησω ξεχασμενη σε μια εποχη.Ετσι θα ζουσα για παντα, ως ιδεα ή ως σωμα, οι μερες δεν θα με ξεθωριαζαν ποτε.Θα ημουν σαν ενα ανωτερο προσωπο που θα αποσκοπουσε για λεξεις και ονοματα, και θα ειχε συλλεξει ολη τη σοφια του κοσμου.Ο χρονος μου ειχε ψιθυρισει καποτε : ''Βρισκεσαι εκει που πρεπει και οφειλεις να βρισκεσαι.Καπου αλλου θα ησουν χαμενη.'' Ποτε μου δεν ειχα καταλαβει τη πραγματικη σημασια των λογων του κ ισως ακομα δεν την εχω καταλαβει,κατι ομως σταδιακα ελαμψε μεσα μου.Ισως τελικα να μην θελω να χαθω, αλλα να ζησω, να ωριμασω.Οχι αυτο που λενε στα μικρα παιδια μαλωνοντας τα για τη γνωση και την εμπειρια που πρεπει να αποκτησουν.Αυτη η ωριμοτητα ειναι η αδικη, κερδιζεται στο τελος, αφου θα εχεις ζησει και θα εχεις δει οσα εχεις δει, ποτε αλλωτε.Μιλαω για την αλλη ωριμοτητα, την εκτιμηση, αυτου θησαυρου που σου εχει δωθει.Γιατι μονο σε καποιο που εκτιμα και σεβεται τη ζωη, τον ανθρωπο, το χρονο και γευεται τη καθε στιγμη οπως θα επρπε, αρμοζει να λεγεται ωριμος.

     Ολοι ειμαστε σημαδεμενοι απο τις περιπετειες που γευτηκαμε, τα χρονια που αποτυπωθηκαν πανω μας.Τελικα δεν αποτελουμε βιβλια, οπως θα παρομοιαζε κανεις, αλλα πινακες ζωγραφικης.Τα βιβλια ειναι πιο ξεκαθαρα.Διαβαζεις, και ταυτιζεσαι με τα γεγονοτα, τα εξηγεις αναλογα με τη διαθεση και την ιστορια σου.Οι πινακες ειναι πιο συνθετοι.Πισω απο τον κοσμο της μπογιας και της τεχνης, κρυβονται μεγαλυτερες εννοιες, πιο αφηρημενες, σε ορισμενες περιπτωσεις ακομα και το απολυτο κενο.Με τον καιρο ομως μαθαμε ολοι να ερμηνευουμε τον πινακα πινακα, και να μην ψαχνουμε για την βαθυτερη ουσια.Για παραδειγμα η μορφωση, και η παιδεια, δυο εννοιες διαφορετικες αλλα βαθια συνδεδεμενες μεταξυ τους, εχουν περασσει σε δευτερη μοιρα, ως επι το πλειστον τουλαχιστον.Δεν νοιαζομαστε για την καλλιεργεια του νου, αλλα για το φαινεσθαι και τη γνωμη του αλλου. Ξυπνας με ανησυχιες, αγχος και η ατμοσφαιρα κατανταει αποπνυκτικη καθε στιγμη της ημερας. Ειναι η συνειδηση, διοτι γνωριζουμε οτι πραττουμε λαθος. Αυτο ειναι και η βασικη διαφορα που μας καθιστα εμας τους ανθρωπους ανωτερα οντα απο τα ζωα. Η λογικη, η νοηση. Δυστυχως ομως ετσι οπως ο χρονος κυλαει, παρασερνει ολοενα και περισσοτερο αυτο το δωρο. Γυριζουμε στο ενστικτο, και παυουμε να νοιαζομαστε για την πραγματικη πολιτισμικη αναπτυξη. Για το αυριο ομως νοιαζομαστε...

Θα ανθισει ξανα

       Τα πρωινα ειναι πιο κρυα το χειμωνα, και πιο μουντα...Το χεις ποτε παρατηρησει? Ισως φταιει που η καρδια του ανθρωπου βαραινει, καθως αποχωριζεται τα χρωματα του καλοκαιριου.Τιποτα δεν φανταζει πιο χαρμοσυνο και πιο υπεροχο απο τις αναμνησεις ολων στην καρδια της χρυσης εποχης. Το μονο που αντηχουσε στις γειτονιες και αναμεσα στα πευκοδεντρα ηταν το γελιο και η ξεγνοιασια.Ενα συναισθημα που ολοι λιγο πολλοι αναγνωριζουν, επειδη κρυβει μια αθωοτητα και μια λαχταρα ακομα και στους ηχους του.Και οι μερες δεν τελειωναν ποτε, στα εξοχικα ή οπου αλλου ο καθενας εβρισκε τη ψυχικη του γαληνη.Με το περασμα των ημερων, τα πολλα γελια και η ξεγνοιασια εσβιναν, και ο καθενας γυριζε στις υποχρεωσεις του.Ισως γι αυτο και η φυση μεταμορφωνεται σιγα σιγα προς το φθινοπωρο. Ισως συμμεριζεται τη λυπη της καθε ψυχης, και τη λαχταρα για ακομη ενα καλοκαιρι. Μαραζωνει κ αυτη γνωριζοντας οτι τιποτα δεν κραταει για παντα.. Ακομα και οι πιο ηλιολουστες μερες.Γνωριζει ομως επισης οτι ολα κανουν το κυκλο τους, και πως μια μερα θα ανθισει ξανα χαριζοντας πισω τα χαμογελα στα παιδικα προσωπα.
      Για μενα το φθινοπωρο ηταν παντα ενα μυστηριο.Ηξερα οτι ο ηλιος ηταν ακομα καπου εκει εξω, καθως εκανε αισθητη την παρουσια του καποιες φορες, αλλα μετα χανοταν παλι αφηνοντας με να απορρω.Το ειχα συνδυασει με την ωριμοτητα, και με το αρωμα κανελας.Δεν ξερω, ισως η ωριμοτητα να μυριζει πραγματι σαν κανελα.Εκανα συνηθως τον προυπολογισμο των πραξεων μου, και της συνειδησης μου, τα μαζευα ολα, τα συναθροιζα, επειτα προσπαθουσα να δω τα μεγαλυτερα λαθη και ατελειες, και στο τελος εδινα υποσχεση στον εαυτο μου να μην επιστρεψω ποτε σ αυτα.Και παλι απο την αρχη εχτιζα καινουρια ονειρα και ελπιδες, ισως κρατουσα και καποιες ανεκπληρωτες επιθυμιες, και ταξιδευα με προορισμο το αγνωστο.Δυσκολιες και εμποδια συναντουσα ολο και συχνοτερα, αλλα τοτε ειναι που μου γινοταν πεισμα να ξεπερασω ακομα και τον ιδιο μου τον εαυτο, και να καταρριψω καθε νομο και λογικη.Υπηρχαν και στιγμες που ο πυργος μου απο τραπουλοχαρτα αρχιζε να καταρρει χωρις λογο και αφορμη στα μεσα του χτισιματος. Η ταραχη και ο πανικος ειναι τα πρωτα συναισθηματα που σε κατακλυζουν εκεινη τη στιγμη. Σαν να βρισκεσαι εγκλωβισμενος μεσα στο ιδιο σου το ονειρο, και να μην μπορεις να ξυπνησεις.Το ξερεις οτι ολα ειναι ψευτικα και καποια στιγμη θα τελειωσουν, αλλα προς το παρον τρεμεις με το καθε δευτερολεπτο που περνα.Το μονο που με ηρεμουσε ηταν να μεταφερω αυτην την φορτιση και την ενεργεια που κατασπαραζε το νου και τη ψυχη μου σε καποια κολλα χαρτι, η στα πληκτρα ενος σκονισμενου πιανου.Αδειαζα τα συναισθηματα σε λεξεις, και το βαρος απλα με αφηνε, και βαραινε το χαρτι. Αλλιως μασκαρευοταν σε μια μεθυστικη μελωδια και χορευε γυρω μου, προσπαθωντας να με παρασυρει και μενα στο χορο.Κ ετσι οι σκοτουρες ταξιδευαν και χανονταν μαζι με τη μελωδια και τον ανεμο σε αλλα μερη, μακρια απο μενα.Ισως ολα ηταν μια ψευδαισθηση και δεν ηξερα ποτε να παιζω πιανο, ουτε να γραφω επισης.Μου εφτανε ομως η αισθηση ελευθεριας.Μηπως ολα τελικα ειναι μια ψευδαισθηση, και αναζητουμε ζωη και ευτυχια στις αναμνησεις και στα ονειρα καποιου αλλου, μακρινου παρελθοντος?
            Πραγματικοτητα ή ψευδαισθηση, η διαφορα ειναι μικρη εως ανυπαρκτη.Οι στοχοι, τα ονειρα, οι ηθικες αξιες και τα ιδανικα ειναι αυτα που καθοριζουν το ποιοι ειμαστε και τι ψαχνουμε, τι κυνηγαμε.Καλοκαιρι, ανοιξη, χειμωνα ή φθινοπωρο, το μαραζι και η λυπη μπορουν να σε βρουν παντου, και να χτυπανε επανειλλημενα τη πορτα σου, ξανα και ξανα. Το πως θα το αντιμετωπισεις ειναι το θεμα.Τιποτα δεν κερδιζεται χωρις μαχη, χωρις αιματοχυσια και ιδρωτα, ουτε καν ανοιξη.Το αναγνωριζω, οτι ο πονος ειναι αβασταχτος ωρες ωρες, και ολα φαινονται εξαντλητικα και ανουσια.Ομως, οπως ενα παλιο και ξεθωριασμενο σπιτι, εχει παντα μικρες χαραμαδρες, κ ο ηλιος διεισδυει, για να ζωντανεψει ξανα τις απαρχαιωμενες φιγουρες, ετσι παντα, εκτος τον πονο θα σε βρισκει και η χαρα, η συγκινηση, και πανω απ ολα η αγαπη.
              Ειδικα εκεινη, η τελευταια, ειναι που μας εχει δωθει απλοχερα, κ ανεξαντλητα περιμενοντας με αθανατη υπομονη να τη χαρισουμε παντου, ακομα και στον πιο μισητο μας ανθρωπο.Διοτι δινοντας αγαπη, παιρνεις, κ μαλιστα πολλα παραπανω, χανεσαι σε εναν βυθο απο εικονες και ηχους.Το σωμα παραλυει, νιωθεις ολοκληρωμενος σαν προσωπικοτητα.Μονο οταν ξερεις να αγαπας αληθινα και με ανιδιοτελεια.Τοτε ο ηλιος θα ανθισει ξανα, γιατι πλεον θα υπαρχει στην καρδια μας, με βαθιες, δυνατες ριζες. Τα χαμογελα θα επιστρεψουν, κ θα ναι για παντα καλοκαιρι.

Μια φορα..

     Δεν εχω ξανανιωσει ποτε τοσο αληθινη, παραμονο τοτε...εκεινη την μοναδικη φορα στις δοξες των παιδικων μου χρονων, οπου φωλια εκαναν τα χιλια συναισθηματα κ ο πλουσιος αυτος κοσμος στα εσωψυχα μου...Ξεχειλισα τοση ενταση, τοσο παθος, που νομιζα οτι ειχα στερεψει μετα απο αυτο...πως οτιδηποτε κι αν ειχα, του το ειχα δωσει χωρις ανταλλαγμα, με πονο ψυχης και τοση χαρα...σαν να λατρευα τον σκοπευτη μου...το λυτρωτη μου δηλαδη...Νομιζα οτι ολα ειχαν τελειωσει, απογοητευιτκο μεν...απελευθερωτικο δε, εξαλλου δεν θα ειχα να υποφερω αλλο για εναν ερωτα που δεν πραγματοποιηθηκε ποτε.Ενα ανεκπληρωτο τραγουδι, που εκπληρωθηκε μοναχα στις φωτεινες χαραμαδρες των ονειρων μου, στις πιο βαθιες και τρανταχτες μου επιθυμιες.Εκει εμενε, και θα εμενε για παντα ασφαλες...μια αναμνηση θαλπωρης, ενα χαδι ζεστο ακομα..

      Δεν θυμαμαι ακριβως ποτε τελειωσε...δεν ξερω καν αν εχει τελειωσει ακομα.Αν θα συνεχιστει για οσο κραταει ακομα η πνοη μου.Ξερω μοναχα οτι προσφατα κατι ξυπνησε ξανα μεσα μου.Κατι, που με εκανε να πιστεψω οτι η πηγη αυτη ειναι ανεξαντλητη τελικα, κ οτι οσο κ αν δεν αγαπας, οσο κ αν μισεις τον ευαυτο σου κ εχεις φτασει στην εξαθλιωση, οσα λαθη κ αν εχεις κανει, οσα κ αν εχεις ξεχασει...τον τροπο να ζεις, να σκεφτεσαι να γελας... παντα θα υπαρχει η ελπιδα, η οποια ενσαρκωνεται υπουλα στα πιο περιπλοκα ειδη..στα πιο γαλαζια και σπινθυροβολα ματια.. Σ εκεινα που οταν τα κοιτας σε κανουν να ξεχνιεσαι για λιγο απο τις σκοτουρες, τη θωλουρα της ημερας.Εκεινη τη γαλινη που ειχα χασει πια,γιατι ειχα χασει εκεινα τα ματια...εκεινη τη γαληνη ξαναβρηκα, ετσι παραδοξα και ξαναγεννηθηκα απο την αρχη στα ματια του.Τα σκουρα μαλλια του να στολιζουν την λευκη του επιδερμιδα σαν χελιδονια που εχασαν τον δρομο τους για τις ανοιξιατικες χωρες..η δυναμη που ουρλιαζει το κορμι του σε καθε σπιθαμη...Η κοφτη του ανασα, και η γλυκια εκινη φωνη, σαν τραγουδι αγγελων να αντηχει ξανα στα αυτια μου.Καιρο ειχες να με επισκεφτεις παλιε μου φιλε.Πως εχεις το θρασος να με χτυπας με το ιδιο εκεινο χτυπημα..Γιατι?Για να υποφερω το ιδιο επιπονα οπως τοτε? Ωραιο το βασανο.Βαλσαμο στην ερωτευμενη ψυχη..Δωσε μου δυναμη..

Θεατρινισμός, Θάνατος, Θύμησες..

Προσωπειο. Ανεκφραστο, ψυχρο. Θεατρικοτητα γεμισε ο χωρος.Φωναξτε φωνες απο το παρελθον, ουρλιαξτε για το αβεβαιο τρομακτικο μελλον... Παρε του θανατου τη στροφη. Μονος χορευεις του αιματος τον τρομερο χορο και πριν χαθεις, βλεπεις τη ψυχη μιας παλιας ερωτικης μορφης να σε κοιταει, με ματια που μοιαζουν με θαλασσας βυθο. Και τοτε θα κλαψει σαν βροχη, σαν βροχη σε καλοκαιρινο μουντο απογευμα, θα δεις τα δακρυα της στο στηθος, να κυλουν, να πεφτουν. Νιωσε το υλικο να δινει θεση, στο αϋλο σωμα του θεατη στον εξωστη, που σαν ταινια το εργο της ζωης να αλλαζει προσωπεια με μανια να παρακολουθει... Μια ουσια του θεματος: Της ψυχης η ανασταση και η ενδοσκοπηση.

When soul is in pain, mind creates realities to chase it away..

This was my very own thatre..

Where pain was transforming to theatricality,deception...fun.


Για σενα, που δεν θα ξεχασω ποτε

Γιατι μονολογια?Γιατι...Θελω να πιστεψω σε ενα αυριο, πιο δυνατο, πιο ισχυρο...που θα μου εξασφαλισει τα πιο μεγαλα μου ονειρα..Θελω να υπαρχω, δεν θελω να ξεχαστω..Νιωθω ομως ολοενα και περισσοτερο οτι οι μεγαλυτεροι μου φοβοι ειναι κοντα, οτι απο στιγμη σε στιγμη αυτη η φουσκα θα σκασει, και το δωματιο θα πλημμυρισει, και το μονο που θα υπαρχει θα ειναι αυτη η σιωπη...Τοσο μυστικιστικη, να θελω να της αφιερωθω με  ολο μου το ειναι...Να μην εχω εγνοιες.. Σαν εκεινο το ονειρο, που ξανα και ξανα με επισκεπτεται καθε βραδυ για να μου υπενθυμισει οτι υπαρχει, και θα συννεχισει να υπαρχει.. Και το παραμυθι ανοιγει, με μια λαμψη πιο ισχυρη απο οτιδηποτε..σε τυφλωνει αρχικα, αλλα τα ματια σου συνηθιζουν στο φως αργα η γρηγορα.. Καθε φορα το ιδιο..Και ανοιγεται αυτο το μονοπατι μπροστα σου.Φτιαγμενο απο ελπιδα ονειρα, δεντρα λυγνα αλλωτε, χοντρα επισης, με ολα τα χρωματα στα κλαδια τους.Αν κοντοσταθεις λιγο, θα παρατηρησεις οτι χορευουν γυρω σου, προσπαθουν να σε υπνωτισουν διεγυροντας καθε σου αισθηση..Και το μονο που νιωθεις ειναι ενα μουδιασμα, που σε παραλυει.Μαγικη αισθηση ομως.Τα πρωτα σου βηματα σ αυτον τον κοσμο συνοδευονται απο τιτιβισματα, προερχομενα απο το πουθενα.. Διαφορετικες λαλιες, ξεχωριστες χροιες, ολα μαζι δενουν το νανουρισμα της φυσης..Συννεχιζεις να προχωρας, χωρινς να ξερεις που θα σε βγαλει αυτο το δρομακι, γιατι το μονο που μπορεις να δεις ευθεια μπροστα ειναι ενα εκτυφλωτικο φως που χανεται στον οριζοντα.Μα ειναι δυνατων να νιωθεις ετσι? Καθε κυτταρο του κορμιου σου ζωντανευει..παραισθησεις? Μην μιλας, μην αφησεις αυτη τη σιωπη να ραγισει..Ξαφνικα, μια αρπα, κι ενα βιολι κανουν αισθητη τη παρουσια τους..Τα παντα ξαναγιεννιουνται, ανθιζουν, μεχρι να φτασουν στην αποκορυφωση της ομορφιας.Τι θαυμα ειναι αυτο? Κοιτας ψηλα και κλεινεις τα ματια..Νιωθεις δυο χερια στους ωμους, κατι να σε ανυψωνει..Ομως εξακολουθεις να παραμενεις στο σκοταδι..Σαν εγκλωβισμενη στο δικο σου ονειρο, εξαντλεισαι...Αισθανεσαι καθε προσπαθεια ματαιη, και την καρδια σου ετοιμη να σπαραξει σε λυγμους...Μεχρι εκεινη τη στιγμη...Που η ανασα σου κοβεται, κ μπορεις να δεις τα παντα πια..Οχι με τα ματια τα δικα σου, με τα ματια της καρδιας. Τωρα ολα βγαζουν ξαφνικα νοημα..Η αναμνηση γινεται παρον, το μελλον παρον, το παρελθον παρον.. Ζεις σε καθε στιγμη, εχεις μια απαντηση σε ολα τα ερωτηματα που τοσο καιρο βασανιζαν τον κοσμο σου.Ειναι κατι απεριγραπτο..Περα απο καθε προσδοκια..Δεν εισαι ο εαυτος σου, δεν ειναι το σωμα σου αυτο, δεν εισαι πια... Τωρα ολα εχουν βρει το δρομο τους.Ο κοσμος τοσο μικρος για να χωρεσει κατι τοσο μεγαλο.Μακαρι να ηξεραν..Μακαρι να ηξερε κι εκεινος... Θα με βρει καποτε, και τοτε θα τα καταλαβει ολα..

Πέταξε

Ονειρευομουν...Περπατουσα στην ατελειωτη ακτη, και τα κυμματα εβρεχαν τα γυμνα ποδια μου..Ο ηλιος υπερλαμπρος,ψηλα στον ουρανο εστελνε τις κορες του, να με συνοδευουν, κ παραλληλα ενα δροσερο αερακι χαιδευε τα μαγουλα μου..Σαν να ερχοταν μεσα απο το βυθο..Σκεφτομαι εκεινους που αγαπησα, και εκεινους που εχασα..Σκεφτομαι για τη ζωη, και ποιο να ειναι το νοημα της..Γιατι ειμαι εδω?Βρισκω μια μικρη πετρα, και την πεταω με δυναμη προς τη θαλασσα, σκιζοντας τα κυμματα..Καθομαι και τη βλεπω να χανεται στο γαληνιο αυτο χαος..Στεκομαι και νιωθω ενα δακρυ να  κυλαει στο προσωπο μου..Γιατι κλαιω? Περπαταω στον ωκεανο.. Τα παντα εχουν αλλαξει, οι φιγουρες, το χρωμα του ανεμου, η φρεσκαδα του Αιγαιου..Το μονο που εχει μεινει ιδιο ειναι τα δαχτυλα μου, βρεγμενα, και μια αναμνηση...μισοσβησμενη στο περασμα του χρονου..Γελια, και σεντονια λεβαντας.. Το φρεσκο γρασιδι στην καρδια της Ανοιξης..Και ο ηλιος...''Μα, προσεξε..μην χαθεις..'' αντηχει στ αυτια μου μια λεπτη φωνη...Δεν θα χαθω, θα με βρισκει παντα ο ηλιος, και το τραγουδι του.. Αργα η γρηγορα, θα πεταξω μακρια απο εκεινους τους οριζοντες, και τοτε θα εχω καταρρίψει καθε οριο.. θα εχω αψηφισει τον εαυτο μου, τα πρεπει... θα ειμαι ελευθερη, κ οταν εισαι ελευθερος δεν χανεσαι ποτε...

Χριστουγεννα..

          Οσο περισσοτερο ακουω το παλμο της φθινοπωρινης βροχης, τοσο περισσοτερο μου μυριζει Χριστουγεννα... Ειναι αυτη η λαχταρα που ειχα παντοτε, απο μικρο παιδι ακομα, να φτασουν αυτες οι φανταχτερες μερες, για να νιωσω οτι ξαναγενιεμαι.. Απο τις πρωτες ψυχαλες, τις πρωτες αγγαλιες για να ζεσταθω...βιαζομαι συνεχως να νιωσω, να με γεμισει αυτο το πνευμα με χρωμα καρο, βαθυκοκκινο, και μυρωδια απο αχνιστα κουλουρακια , ζεστη σοκολατα και κανελα... καβουρδισμενα αμυγδαλα, φουντουκια, σταφιδες και καστανα...
       Καθε χρονο, επιστρεφουμε στο μικρο σπιτι, εξω απο την πολη ..χαμενο καπου βαθια στην καρδια του δασους... Τουλαχιστον ετσι το βλεπω εγω... Το μοναδικο σπιτι που εχει κερδισει την καρδια μου, το σπιτι που με ανεθρεψε, που μου εμαθε τα παντα...Να εξερευνω καθε σκοτεινη γωνια, καθε πετραδακι, και να απολαμβανω καθε χρονο οτι εχει να μου δωσει... Με μια ζεστη θαλπωρη που δεν την νιωθω πουθενα αλλου... Αυτο το σπιτι, σχεδον αποκλεισμενο απο τον κοσμο,  με τα κατακοκκινα κεραμιδια, ειναι το παλιο μου ξεχασμενο ονειρο... Ο θησαυρος που βγαζω καθε τετοια εποχη απο το σεντουκι, για να επιστρεψω στην παλια μου αθωα ζωη , εστω, μονο για αυτες τις λιγες γιορτινες μερες...Μολις μπεις μεσα, θα μαγευτεις απο τα αρωματα που το κυριαρχουν, σε συνδυασμο με αυτο το νεοκλασσικο στυλ που καλυπτει καθε γωνια... Τα χνωτα μας τοσα χρονια εχουν δωσει απειρες μικροπινελιες στην ατμοσφαιρα...και οι λεπτομερειες των ξυλινων επιπλων, δινουν την εντυπωση παλιου κουκλοσπιτου..Η αδυναμια της μητερας μου ηταν να βγαζει παντα τετοια εποχη τα καλα της κρυσταλινα, τα μοντερνα σεμεδακια, της και να στολιζει αυτο το μερος με εναν τροπο που μονο αυτη ξερει.. Βεβαια η τραπεζαρια και το σαλονι πλημμυριζε απο μαγεια οταν οι μεγαλες κουτες ανοιγαν. Οι τοιχοι διακοσμιμενοι με γιρλαντες, σε βαθυκοκκινο και πρασινο χρωμα, ο μεγαλος ορθογωνιος καθρεφτης περιτρυγυρισμενος απο φωτα, σαν μικρες χιονοστιβαδες, και χαλια παντου...Φωτα, χρωματα, και ευτυχια γεμιζαν το δωματιο, καταληγοντας στη μεση, στο πιο λαμπρο στολιδι.. Το Χριστουγεννιατικο δεντρο..Δεν θα ελεγε κανεις οτι ειναι φανταχτερο, ουτε θεορατο..κι ομως θα μπορουσες να διακρινεις ξεκαθαρα οτι αυτο το δεντρο ξεχυλιζει απο φως, και μαι λαμψη σαν να σου τραγουδαει καθως το πλησιαζεις.. γλυκα και τρυφερα Χριστουγεννιατικους υμνους.. Σαν αγγελοι να το υπνωτιζουν και μαζι με τα βιολια τους, σε πλημμυριζουν τα ιδια μ αυτο το συναισθημα αγαλιασης.που παρομοιο δεν εχεις ξανανιωσει..Πανω στα μελισταλαχτα κλαδια του υπαρχει χιονι.. Ψιλο και αγνο, ποτε δεν θελησα να το ακουμπησω μηπως και χαλασω αυτη τη μαγεια... καθε χρονο σαν ψευτικη οφθαλμαπατη...Λιγο πιο περα, ενα τεραστιο κλαδι γκι κειτεται κρεμασμενο πανω απο απο το τζακι.. την μυστικη γωνια μου σ αυτο το σπιτι..Ενα ψηλο τουβλενιο τζακι με καταμαυρο μαρμαρο να το περικλυει και να του δινει μια αισθηση πολυτελειας.. Αυτο ειναι τ μερος που μαζευε και μαζευει την οικογενεια καθε κρυα νυχτα του χειμωνα, οταν εξω , ο βασιλιας του κρυου χτυπαει αλυπητα τα δεντρα στην αυλη... με χιονι, χαλαζι κι αερα... Μας μαζευει, κ ετσι που καιει τα κουτσουρα, ειναι σαν να μας λεει παραλληλα ιστοριες, ή να τραγουδαει, γλυκα.. Παντα ειχα την αισθηση οτι ειναι ο προστατης μου... η πηγη θερμης... Μπορω ακομα να δω καποιες θολες αναμνησεις, στο πισω μερος του μυαλου μου.. Την οικογενεια, να χουχουλιαζει στους καναπεδες με κουβερτες, κι εγω να εχω γυρει δειπλα στο τζακι, βλεποντας τις σπιθες να χορευουν, σαν να θελουν να με διασκεδασουν... και τα ματια μου ξεχυλιζουν απο ευχαριστηση... Μπορω ακομα να μυρισω ζεστο τσαι, και το γλυκο σοκολατας της μητερας μου..Οποιοδηποτε γλυκο μπορω να το αναγνωρισω απο χιλια μιλια μακρια... αλλα ολες οι δημιουργιες της μητερας μου ειναι βαθια χαραγμενες μεσα μου...
            Οι χαρες ηταν και ειναι αμετρητες καθε χρονο... ολα τα παιχνιδια με την αδερφη μου, ο ηχος του γελιου και των χαχαντητων...Εμεις, να κυλιομαστε στα χαλια ακουγοντας τα καλαντα, στα αγγλικα συνηθως.. Η γλυκυτερη δασκαλα του κοσμου, ηταν εκεινη που με βοηθησε να μπουσουλισω αργα αργα στα αγγλικα... Ρένα την ελεγαν... Με ενα προσωπο αγγελικο, το οποιο με κερδισε κι αγαπησα τα αγγλικα με παθος. Μου ειχε δωσει μια παλια κασετα με τραγουδια και παραμυθια στα αγγλικα, οπου απο εκεινη την μερα συνοδευε το στολισμα του δεντρου, ολα τα κυλισματα στα χαλια, και οτιδηποτε αλλο περιειχε η ενοια Χριστουγεννα. Τετοια εποχη αρκετες φορες μας αφηνε ο πατερας μου, κ εφευγε για την Γερμανια... αν δεν μας επαιρνε μαζι...Κι εμεις αγωνιουσαμε να τον ξαναδουμε πριν σβησει το φως των κεριων την βραδια της Παραμονης. Παντα τον περιμεναμε.. και παντα γυριζε, οπως μας ειχε υποσχεθει.. Μολις περνουσε το ποδι του απο την πορτα, τρεχαμε με την αδερφη μου και τον γεμιζαμε φιλια και αγγαλιες. Κι αυτος, γεματος με βαλιτσες και δωρα να μας υποδεχτει.. και βεβαια, αδιασπαστο εθιμο, η μισοφαγωμενη toblerone, σε μεγεθος xxl περασμενο στο χερουλακι της βαλιτσας... Αλλα αυτο δεν ηταν το μονο. Οι βαλιτσες του γεματες δωρα, γλυκα και παραδοσιακα φαγητα απο την Γερμανια. Σχεδον τιποτα γι αυτον... ολα για μας.. Ο δικος μας Αη Βασιλης. Ρουχα, παπουτσια, !έπιπλα!, ημερολογια με σοκολατακια μεσα, κουτες με σοκολατες, ολων των ειδων... εκατομμυρια σοκολατες και γλυκα, δεν χορταινω να τα γραφω.... αμετρητα.. Μια φορα μαλιστα, αξεχαστη, μας ειχε φερει Mc Donalds, ή κατι σαν κ αυτο, αυθεντικα. Ειχε σχεδιασει να τα παρει λιγο πριν φυγει απο τ αεροδρομιο, ετσι ωστε να ερθουν ζεστα σε μας! Κ οντως ετσι ηταν!Τοσα δωρα, τοσες ευχες.... τοσες μυρωδιες... ο ανθωπος στον οποιο εχω αδυναμια περισσοτερο απο οποιονδηποτε αλλο... το αλλο μου μισο... ο μπαμπας μου.
            Η μητερα μου φροντιζε να μας εχει παντα ενωμενες με το πνευμα... οπως και συνεχιζει να φροντιζει...ολα τα εθιμα, τα γραμματα για τον Αγιο, η διακοσμηση, και τα χιονια... τα παντα!!!Η λατρεμενη μου μαμα ^_^  Κ η κουζινα, το πιο πολυσυχναστο μερος μετα το σαλονι... δεν νομιζω οτι υπαρχει γευση που να μην εχω γευτει.... οτι ποθουσε το ματι μου και δεν μπορουσα να αποκτησω, αποθηκευοταν μεσα μου, και ηταν σαν να ειναι δικο μου.. Η κυριαρχος του κοσμου. Οι πιο βαθιες μου επιθυμιες ομως, εχουν ακομα ριζες στα σωθικα μου... και με τρωνε καθε μερα, μεχρι να μπορεσω να γευτω καθε γευση, καθε αρωμα, οτιδηποτε αγνωστο για μενα υπαρχει εκει εξω... Το ονειρο μου, το νανουρισμα μου καθε βραδυ, ειναι να ταξιδεψω και να γνωρισω κι αλλα εθιμα, κ αλλο κοσμο...να μαθω για τα δικα τους Χριστουγεννα.. Να δω μεσα απο τα ματια τους πως βλεπουν εκεινοι το θαυμα... Με περιμενουν τοσα πολλα.... Το μεγαλυτερο ταξιδι μου μολις ξεκινησε... Ειμαι σιγουρη ομως, οτι παντα θα επιστρεφω στο ιδιο μερος, σαν να ειναι η πρωτη φορα... για να νιωσω αυτη τη λαχταρα, αυτο το συναισθημα που δεν θα ειναι ιδιο πουθενα.. Την ζεστη αγγαλια του σπιτικου μου...και τη μελωδια των δικων μου Χριστουγεννων...

Meeeerry Christmas!

Αγαπη..

  Κρυα νυχτα αποψε..Ολα φαινεται ν' ανθιζουν με τοσο νερο.. Καθε σταγονα απλωνει ηρεμα τα χαδια της σε καθε πεταλο μιας ξεχασμενης ορχιδεας...ή ενος ξεμοναχιασμενου τριανταφυλλου.Ο κοσμος τοσο μγεαλος για κατι τοσο μικρο..Ομως αποψε τα παντα σιωπουν για να νιωσει μεγαλυτερο, σε τοσο σκοταδι..γαληνιο σκοταδι...

 Οι ουρανοι ανοιγουν λες και τους κατεχει τοσος πονος, αναμνησεις, βασανα... Μεγαλα βαρη ακομα και για τη θεια φυση.. το μεγαλειο των μεγαλειων. Σε μια αλλη γωνια του κοσμου, σ αλλο σοκακι, ενα μικρο παιδι, απλα να αφουγγραζεται τη σιωπη..για να ακουσει απεραντους ηχους που μονο η καρδια μπορει να νιωσει..Εκει που ο ρυθμος της βροχης γινεται ενα με τους παλμους σου. Για να αισθανθεις καθε συναισθημα του βασιλια της γης..Ολες οι σταλες μοιαζουν ιδιες..αδυνατο. Η καθε μια ξεχωριστη, οπως καθε δακρυ κρυβει μυριους λυγμους, ανησυχιες, φοβους, συναισθηματα, ετσι και καθε κρυσταλος των ουρανων παρασερνει κρυφους γοερους αναστεναγμους...

 Τα ματια της γλυκοχαμενα σ αυτο το βουβο πληθος...Περισυλλογιζεται, ονειρευεται, βλεποντας καθε ξεχωριστο κρυσταλλο στο παγωμενο τζαμι...Αρωμα απο ζεστο τσαι τριανταφυλλο και αγριο μουρο εχει πλημμυρισει το λεωφορειο..Αναστεναγμοι στα χνωτα της, σφιγμενα χειλη..Το πιο ξεκαθαρο ειναι τα ματια της..χαμενα μεσα στις σκιες και στα φωτα της πολης..Περνανε σαν σκηνες απο βουβο κινηματογραφο, διαδραματιζοντας το παραμυθι της ζωης και της αιωνιοτητας..Ποσο θα θελε να μεινει για παντα χαμενη εκει...να μην αισθανεται..

 Ξαφνικα, αυτο το σιγοψυθιρισμα...μια μελωδια..η χαρακτηριστικη χροια γαργαλαει τ αυτια σου, και διχως σκεψη κλεινεις τα ματια για να μην αφησεις αυτο τον ηχο να βγει απο τα εσωψυχα σου..Να μεινει εκει εγκλοβισμενο για οσο ζεις..Τα χανεις... η ψυχη σου πλημμυριζει απο αναμνησεις που δεν ξερεις απο που προερχονται... γιατι παντα θυμομαστε αυτο που δεν συνεβη ποτε..Κ ομως, ολα φαινονται τοσο οικεια...τοσο κοντινα...Ισως η μυρωδια απο καποιο παλιο ξυλινο εικονισμα στο παταρι...ή η σκονη απο τα παλια Χριστουγεννα.. Μια μυρωδια που θυμιζει θαλασσα, ελευθερια, ασφαλεια και τοσες αλλες...Μεσα σ αυτες και η δικη σου...τη στιγμη που θα τη νιωσεις θα σε περιβαλλει και σενα αυτο το κυμμα λαχταρας να σε πνιγει..Με ενα γλυκο, ονειρικο θανατο..Αισθανεσαι τρυφεροτητα , ζεστασια...και παλι παιδι.. Ενα τρελο αθωο παιδι... σε αλλους κοσμους, μακρινους... Πισω, πολυ πισω... Και βεβαια αυτες οι γευσεις, τα χαδια, και κατι ακομα... το βλεμμα που δεν θα ξεχασεις ποτε οσο ζεις... Αυτα τα δυο μελισταλαχτα ματια που καταφεραν να πολιορκησουν το καταφυγιο της ψυχης σου...που μεσα απο αυτα βλεπεις ολοκληρο τον κοσμο... και πανω απ ολα εσενα... τον ιδιο σου τον εαυτο...Τα χερια, που το αγγιγμα τους σε κανει να νιωθεις αληθινη... Θα το αναγνωριζες οπουδηποτε... Τοσες χιλιαδες λεπτομερειες στο χαρτη του κορμιου του... Η αγγαλια του, το κρυσφυγετο σου..οπου μπορεις να αφησεις καθε δακρυ..ανησυχια..Η αγκαλια στην οποια ξεχνας και τ ονομα σου.. 

 Μονη λεξη που τα εκφραζει, τοσο γλυκια κ ανατριχιαστικη..δυναμωνει με το χρονο, σαν το παλιο καλο κρασι...Η αγαπη δεν ειναι λεξη..ειναι το συναισθημα στο οποιο υποκλινεται κ η πιο μεγαλειωδης υπαρξη..Το τελευταιο τραγουδι που δεν θα σταματησει ποτε... Το αιωνιο εκτυφλωτικο φως που μπορει να διεισδυσει στις πιο σκοτεινες χαραδρες στον πιο ακαρδο ανθρωπο.. Η πιο γλυκια αναμνηση...Αγαπη ειναι να χαριζεις τον εαυτο σου, χωρις ανταλλαγμα...

Στο σανιδι του υπογειου

Σαν περασσεις τον παλιο σταθμο, και κατεβεις τα σκαλια του πρωτου στενου,εκεινου με τη μεγαλη αυτη λαμπα θα προσεξεις οτι η υφη του αερα θα εχει ηδη αρχισει να αλλαζει...Η λαμπα ειναι σαν να χρονολογει δεκαετιες πριν, οποτε θα καταλαβεις οτι εισαι στο σωστο δρομο..Το στενακι κατεβαινει μεχρι πολυ χαμηλα, φτανοντας αλλες γειτονιες, πιο περιεργες... ανατριχιαστικες ισως..Μην σε τρομαξει το σκοταδι...Υπαρχει για να κρυβει τους πιο σκοτεινους φοβους και να δινει δραμα...τιποτ' αλλο.. Η πετροχτιστη πλατεϊτσα που βρισκεσαι εχει αμετρητες σκουριασμενες ταμπελες και σηματα ακαταλαβιστηκα..Μην δωσεις σημασια... Ειναι για τρελους παρισακτους, και δεν εχουν ενοια... Ή ισως και να εχουν, κανεις δεν εμαθε ποτε.. Τερμα αριστερα στο βαθος αναμεσα σε ενα χαμοσπιτο και το παλιο μοτελ, θα διακρινεις ενα κτισμα,σαν εγκαταλελημενο.. Αααυτο ειναι το μεγαλο σανιδι μου..Το ανακαλυψα πριν καμποσους μηνες οταν ειχα χαθει γυριζοντας σπιτι...Μετα απο καιρο κατι με ξαναφερε στην πορτα εκεινη,κ ετσι καταλαβα οτι μαλλον ειχα βρει το δρομο...
         Καθε Παρασκευη βραδυ, ανοιγω την παλια πορτα, και κατεβαινω τις σκαλες προς το υπογειο... Εναν διαδρομο, με κοκκινα φωτα στους τοιχους, σκισμενες αφισες, κατι μικροτοιχογραφιες φωτογραφιες...ολα παλια..Ειναι τοσο υπεροχα μυστηριο οπως ακουγεται... Και παντα στο βαθος σε ολο το κτιριο αντηχει ενα παλιο πικ απ... Ολο το βραδυ, καθε φορα...Η τελευταια πορτα ειναι λιγο βαρια να τη σειρεις, αλλα οταν καταφερεις να μπεις στον πυργο της κολασεως, τον απαγορευμενο παραδεισο, η οπως αλλιως το λενε, θα  αφησεις εναν ηχο εκπληξης, και ενθουσιασμου..
       Ενα θεατρο,..... Ενα παλιο αλλα καλοδιατηρημενο θεατρο... Το χρωμα που κυριαρχει στην αιθουσα ειναι το κοκκινο...Τοιχοι, κουρτινες, φωτισμος, κτλ. Και στη σανιδενια σκηνη, καθε βραδυ ηθοποιοι, αγνωστοι, αλλα απιστευτα ταλαντουχοι, να διαδραματιζουν και κατι διαφορετικο τις κρυες αυτες νυχτες...Μοιαζουν σαν θωλα ειδωλα, ξεχασμενα φαντασματα, καταδικασμενα να παιζουν θεατρο για χρονια, για αιωνες... Και το πιο αλλοκοτο μαλιστα ειναι οτι δεν μπορουν να σε δουν...ουτε να σε ακουσουν... Νιωθουν οτι ειναι μονοι, και το απολαμβανουν...

 Μιμουνται, Γελανε, αλλα πανω απ ολα παιζουν θεατρο... Διαδραματιζουν τη ζωη.. το ψεμα, το μισος, την απατη, τη ζηλια, τη δοξα, τον πλουτο...Βεβαια δειχνουν και την χαρα, τον ερωτα, το παθος, το θαυμασμο για καθε στιγμη της ζωης... Δειχνουν πολλα.. Τοσα, που σε κανουν να πιστευεις οτι ολο αυτο γινεται για σενα και για κανεναν αλλο.... οτι μαλλον ονειρευεσαι... Αληθεια...οι στιγμες μαζι τους μου κρατουν συντροφια πολλες νυχτες... Στιγμες στοχασμου, ηρεμιας αλλα και εντασης... Περισσοτερο ομως μοναξιας.... Ο κοσμος ειναι ζει αλλου... ειναι πολυ δυσκολο να καταλαβει... Ετσι καταληγω παντα εδω... Αφηνω τους φιλους μου να με πανε σε διαφορετικα μερη...να με ταξιδεψουν μεσα απο τα συναισθηματα, στη διεξοδο...Να ξεχασω για λιγο ποια ειμαι, και να ζαθω μαζι τους στη σκηνη της αβυσσου...Δεν με ξερουν...δεν τους ξερω...αλλα εχουμε τοσα κοινα... ειναι σαν να γνωριζομαστε αιωνες...
       Οπλα, βια, τριανταφυλλο και ξανθη κανελα.Ασπρο.Κοκκινο.Ζωη, μελι, καρυδα, ερωτας.Αναμιγνυονται, οπως και πολλα αλλα, και δημιουργουν μια εντελως προτωγνωρη αισθηση.Μπορεις να αισθανθεις την μυρωδια, καθως βλεπεις, και νιωθεις το εργο.Αλλιωτικο...μαγικο...
       Οταν τελειωνει το εργο ζωης καθε φορα, εχω αυτη την ασυγρατητητη λαχταρα να γνωρισω απο κοντα, να πλησιασω αυτα τα ατομα... Ειναι βεβαια ματαιο, γιατι καθε φορα που πλησιαζω δεν με ακουν... δεν με βλεπουν... αισθανονται κατι, το νιωθω κ εγω..αλλα ειναι σαν να ανηκουμε σε διαφορετικους κοσμους...τοσο παρομοιους αλλα διαφορετικους...Ετσι, εχουμε μονο τα συναισθηματα και αυτο το γλυκο ταξιδι να μας ενωνουν ... κ αυτο το παλιο θεατρο, το καταφυγιο μας... Κατω απο το βαρυ σκοταδι που απλωνεται εκει εξω..
       Σιγουρα θα σου αφησει πολλα αυτο το ταξιδι... θα μαθεις απειρα πραγματα για τη ζωη, και το πως μας χρησιμοποιει... Εχοντας ομως αυτο, εχεις ηδη μαθει ενα τροπο για το πως θα χρησημοποιεις εσυ αυτην... πως θα εισαι εσυ κυριαρχος του εαυτου σου , εστω για λιγες ωρες...Θ' ανεβεις τα σκαλια, και θα αποχαιρετησεις το κτιριο αυτο, και θα προσποιηθεις οτι δεν υπηρξε ποτε... ειναι το μυστικο μας.. Αν πραγματικα μεσα σου το θελεις, το ξερεις οτι θα ξαναβρεθεις εκει... οπως εγινε και με μενα... Ψαξε μεσα σου για απαντησεις, τις οποιες μονο ο εαυτος σου ξερει να δωσει...
  Μεχρι τοτε... μην ξεχνας να ζεις....

Paris...

Στριφογυριζω γυρω απο τις σκεψεις μου, ξεροντας οτι δεν θα με βγαλουν πουθενα... Ξαπλωνω και η σκεψη μου ειναι μακρια, το πνευμα μου και η ψυχη μου ταξιδευουν σε αλλους οριζοντες, μην ξεροντας τι με περιμενει, περιπλανιεμαι ξυπολιτη στη βροχη με εναν ηχο στ αυτια μου, ο μονος που με οδηγει... Ο μοναδικος που θα με οδηγησει στη λυτρωση... Ο ηχος της βροχης, και των ιστοριων που μου ψυθυριζει η πολη του Παρισιου τη νυχτα.. Η μαγεμενη πολη, που επιτελους βρηκε εναν ωμο να ξεχασει, να αφησει τα φωτα, τον ερωτα, τα μεθυστικα αρωματα, τον ηχο τοου καλπασματος των αλογων πανω στα πετρινα μονοπατια, χαμενα μεσα στα σοκακια της νυχτας... Αυτος ο καλπασμος που σε προσκαλει να τον ακολουθησεις για να βρεθεις σε μια αλλη εποχη, μακρινη απο τη δικη ςου, οποια κ αν ειναι αυτη... Στα πιο τρελα σου ονειρα... Περπατω και κατω απο το εκθαμβωτικο αυτο φως που με λουζει, κλεινω τα ματια...Ν αφησω το σαξοφωνο , το πιανο και το γλυκο κρασι να με γεμισουν... δεν θελω πολλα, απλα κατι ξεχωριστο... μια ψευδαισθηση, εναν αλλο οριζοντα, εναν πρωτο ερωτα, μια μυστικη φυσσαρμονικα, τον Louis Armstrong, την μυρωδια των σελιδων ενος παλιου, σχεδον απαρχαιωμενου βιβλιου, χωρις καταγωγη, ενα χαμενο μαγαζι με αντικες, η με σοκολατα και μπαχαρικα, η και τα τρια.. Ολα τα ειδη σοκολατας, οτιδηποτε μοιαζει με σοκολατα, και ολων των ειδων τις σαβουρες (θησαυρους θα ελεγα εγω) εχουν χαθει απο τα ματια του κοσμου, μια για παντα... να μπω μεσα να χαθω... Κι αυτη η σκονισμενη σοφιτα, αδεια. Το μονο που μπορεις ν αντικρυσεις ειναι ενα παλιο ξυλινο γραφειο με μια γραφομηχανη, καλυμενη απο ιστους, ενα κρεβατι, και το μεγαλυτερο μεγαλειο, το μικρο θαυμα του δωματιου, ενα μεγαλο, τεραστιο παραθυρο, ορθανοιχτο με θεα ολο το Παρισι και τις ιστοριες του... Τα φωτα ,τα βιολια, τα αρωματα, τις βιτρινες, τα σκοτεινα σοκακια, τον ερωτα το τραγουδι, τον θεορατο πυργο... ολα αυτα για μενα... να απλωνονται στα ποδια μου και εγω προθυμη να γευτω απο την πιο γλυκια πυγη, διψασμενη για παθος και μεθη.. Ναι, οι οροι ειναι απλοι... να μεταβιβασω αυτες τις ιστοριες, για να μπορουν να γευτουν ολοι απο αυτην την ανεξαντλητη, και ανεκτιμητη πηγη... Ή τουλαχιστον να μπορουν να φανταστουν και να ανατρεξουν εκει σε οποιαδηποτε σκοτεινη και ανυποφορη κρυα νυχτα, γεματη προβληματα, και γρηγορους ρυθμους... σκοτεινη οπως και οι ανθρωποι της...σκοτεινη στην ψυχη που δεν μπορουν καν να διανοηθουν οτι κατι τετοια μερη γεννιουνται με σκοπο την εκπληρωση των πιο απεγνωσμενων, και ανυπερβλητων επιθυμιων...των πιο αποθυμενων και τρελων ονειρων... Γιατι μονο λιγοι ειναι αυτοι που εχουν ματια να δουν την πραγματικη φλογα που υπαρχει στον καθενα, αυτη η αγνη, αλλα καυτη φλογα. Ειναι αυτοι που ζουν για το σημερα, οχι για το αυριο η το χθες.. Ελπιζουν και δεν σταματουν ποτε... Και...μπορεις ξεκαθαρα και ειλικρινα να πεις οτι εχουν δυναμεις... υπερανθρωπινες, αλλα αυθεντικες.. ο καθενας διαφορετικη, οπως διαφορετικη ειναι και η φλογα του... Αυτοι, ταξιδευουν συνεχεια, στα πιο τρελα ονειρα και μερη... Δεν θα ελεγα οτι ειμαι ενα απο αυτα τα ατομα, αλλα δεν περιγραφεται ο θαυμασμος μου προς αυτους... Εγω μπορω μονο να μεταφερω τα συναισθηματα μερικων τετοιων ανθρωπων που σταθηκα τυχερη να γνωρισω, οπως μεταφερω και τις ιστοριες του μεγαλου Παρισιου, τα μεσανυχτα χαμενη στο χρονο.. Χαμενη επιτηδες φυσικα... Αν καποια μερα ξυπνησατε στα μεσα της νυχτας, με μυστηριωδη τροπο, τοτε ισως πιθανοτατα σας ξυπνησαν ο Jullien, ή η Lorena... Μεγαλη ειναι βεβαια και η πιθανοτητα να σας ξυπνησε ο Pierre..Οχι επιτηδες βεβαια...τους αρεσει να περιπλανιουνται πετωντας...βλεποντας τα φωτα κι αλλων ενδοξων πολεων.. Ξεχαστε τις φημες και τα ψευδοπαραμυθακαι για τους μπαμπουλες και τα πλασματα της νυχτας η οτιδηποτε αλλο.. δεν υπαρχουν παρα μονο ομορφες και εκλεπτυσμενες σκεψεις.. Ο ναι... το γραμμοφωνο αρχισε να χορευει... La vie en rose..!Αν δεν ειναι αυτο μαγεια, τοτε δεν ξερω τι ειναι... Το φεγγαρι χορευοντας με τ αστρα, δειχνει τα βηματα σε ενα νεαρο ζευγαρι κατω απο το παραθυρο μου... ο χορος εχει αρχισει  σ αυτη τη μεγαλειωδης αλλα μικρη πολη...Η πολη που μπορει να χωρεσει τα συναισθηματα του καθενα, και να δωσει παρηγορια και ξεγνοιασια σε οποιον την επιζητησει... Αν ποτε θελησετε να ξεφυγετε λοιπον, μη δυστασετε να πειτε ''ναι'' στον οδηγο της χρυσης αμαξας που θα εχει σταματησει εξω απο το σπιτι σας, εχοντας ηδη ανοιξει την πισω πορτα για εσας... Rendez-vous   τα μεσανυχτα κατω απο τον Eiffel... 

http://www.youtube.com/watch?v=FtQuxyByUMk

Οποτε δισ ισ ιτ :ρ

Καααιιιιιιιιι AAAACTIOOON!!!(Πάντα ήθελα να το πω αυτό :ρ) Θα μου πάρει λίγο καιρό να συνηθίσω να μη βάζω αυτά τα ''γλώσσα ,χΔ κτλ ...δεν πειράζει :ρ Δεν ξέρω ακριβώς τι θα κάνω εδώ, αλλά υποθέτω θα το ανακαλύψω στην πορεία... Δεν θα αρχίσω με... σάλτσες, κρεμμύδια, μακαρόνια, όοοτι να ναι τέλως πάντων..., Να μαντέψω θα βρώ κάτι να γράψω.. Ελπίζω αυτό το πληκτρολόγιο να μου κάνει την τιμή να με εμπνέυσει, κάποτε.. ενιγουει αυτά είναι ένα άχτυ για να σοβαρευτώ αργότερα :ρ Όλα ας πάνε κατ' ευχήν..