Στη μάχη

        Όταν ένα έθνος μιλά
      η φωνή του ακούγεται πιο δυνατά συσπειρωμένη...
      Όταν ένα έθνος πολεμά
      η φωνή του ακούγεται πιο βαριά, λαβωμένη,
      αλλά με φρέσκια χρυσή πνοή ξεδιψάει τους αγώνες που δίνονται.
   
       Όταν τα όπλα ουρλιάζουν, το χώμα ματώνει...
     η γή βρίθει δύναμη και λεβέντες, αντίσταση.
     Μόνο η περηφάνια κρατάει τον τόπο,
     μύρα κι ελιές σ' ένα πλεγμένο πανέρι..
     Ένοιες κ ιδεολογίες χαραγμένες στο υποσυνείδητο.
     Και μια γαλανόλευκη,
     μπερδεμένη με την αύρα του πελάγους να την πολιορκεί...
     Όταν ένα έθνος πονά, μπίγει το μαχαίρι πιο σφιχτά,
     να αναγεννηθεί από την ίδια ελπίδα, από την ίδια ψυχή.

     Ρόδα, μάραθα, μπιγκόνιες κ ελευθεριά.
     Κλέβουν τα όνειρα και χτίζουν κλουβιά.
    ''Φεύγω μα θα γυρίσω'' φωνάζουν οι κλέφτες
     κ κλείνουν μες στη σιωπή δάκρυα και πουπουλένια λόγια.
     Τα κεφάλια δε σκύβουν μπροστά στην απειλή,
     μονάχα λυγίζουν με φρίκη στο βλέμα
     όταν το ρίγος ξεπεράσει την οσμή της ντροπής.
     Προδότες κ αχρείοι, χορεύουν οι λύκοι μαζεύοντας λάφυρα.
     Ουσία κ αμαρτία, θεός και λαγνεία,
     να γράψουν του μέλλοντος την ιστορία.

    Μπούκλες παιδιών, μνημεία νεκρών
    περιγράφουν την άκαμπτη δόξα...
    Μα κανείς δεν τους είπε πως στο γκρίζο χορτάρι
    η λόγχη δεν κοιτάει χρώματα, χρήμα, χροιά...
    Σκλαβώνει το σώμα, το πνεύμα χολαίνει
    και χάνει η καρδιά τον παλμό.
    Φρούδες ελπίδες για μι' ακόμα νησίδα,
    αλυσίδα μαζί με αφρό.

    Κ' ύστερα μι' άλλη αυγή που οι ακτίνες του ήλιου
    σκεπάζουν γλυκά το χαμό...
    Το φώς αναδύει απ' το πυλώνα του χρόνου,
    για να βρούνε ξανά τη ζωή.
    Κυνηγούν να ταιριάξουν ο,τι άφησαν πίσω
    συντρίμια, φουστάνια, πνοή.

    Κ' αντηχούνε στους δρόμους
    φωτιά και συνθήματα,
    πυρωμένες φωνές ποιητών :
    ''...και σαν πρώτα ανδρειωμένη
    χαίρε ω χαίρε ελευθεριά...''
    ''...Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει...
     ...και ξανά προς τη δόξα τραβά...''
    

Ελπιδα

Η φωνη μου αγκουγεται πιο δυνατα οταν βγαινει απο τα εσωψυχα μου...Την ακουω και ουρλιαζει, παλευει να γδαρει το σωμα μου και να απελευθερωθει.Φυλακισμενη και καταπονεμενη, πνιγμενη τοσες φορες οσες κ εκεινες που θελησα να ξεστομισω τα ανειπωτα, τα αισχρα και να βρω το δικιο μου μεσα απο λεξεις και απο αισθηματα.Ματαια ολα, ματαιη η προσπαθεια, η θεληση, η ελπιδα...Ελπιδα...Η ελπιδα ειναι τροφη για τους αδυναμους, μια σπιθα φωτος για τους τυφλους... Γνωριζουν οτι ζουν στο σκοταδι, αλλα παρ'ολα αυτα βλεποντας, ή τουλαχιστον εχοντας την ψευδαισθηση οτι ο ηλιος εισχωρησε για μια στιγμη στα εγκατα της τυφλωσης, γελοιουνται κ αρχιζουν να πλαθουν ιστοριες και να χτιζουν βασιλεια ελπιδας, οτι θα ξαναδουν, θα αγγιξουν αυτο που επιθυμουσαν τοσο πολυ..Ποσο ματαιη λεξη, και ποσο ριψοκινδυνη.Ομως τοσο δελεαστικη, γι αυτο και ολοι πεφτουν στην παγιδα της. Ολοι πιστευουν οτι υπαρχει χωρος και για εκεινους, δικαιοδοσια στο μεγαλειο της.Μεθας στη γλυκα της, ξεχνιεσαι για λιγο.Πολλες φορες ξεχνας και τον ιδιο σου τον εαυτο γ αυτο που ελπιζεις, ξεχνας να ζεις.Οταν λοιπον ο δεικτης του ρολογιου σημαινει την ωρα της αποκαλυψης, και οι τοιχοι γυρω σου γκρεμιζονται πανολεθρικα ο ενας μετα τον αλλον, το φως πια χανεται για τα καλα και το μονο συναισθημα που επικρατει ειναι η εκπληξη, η απελπησια, μια χαοτικη ζαλη και ενα μουδιασμα που κατασπαραζει τη ρακχοκοκαλια και τα ακρα σου, τοσο σιγα θαρρεις για να απολαυσει τη σαρκα σου. Εχεις ξεχασει να ζεις, ολα τα κομματια του παζλ μοιαζουν αταιριαστα...Πως να σηκωθεις και να συναρμολογησεις τη φωνη σου, τις σκεψεις σου? Συναισθηματα, λεξεις και ηχοι εχουν μπερδευτει σε εναν λαβυρινθο χωρις τελος κ αρχη...Το πιο ενθουσιωδες ομως ειναι το γεγονος οτι μπερδευεις τη λογικη, εξαπατασαι απο οπτασιες και απο παραισθησεις.Αρχικα παραλυεις, το μυαλο δεν συνηδητοποιει την αποτυχια.Επειτα αρνεισαι.Αρνεισαι τον εαυτο σου, το γεγονος οτι η ελπιδα φθειρεται και σβηνει ολοενα κ περισσοτερο μπροστα στα ματια σου...Αρχιζεις να ελπιζεις ξανα σε δευτερες ευκαιριες, σε απιθανες πιθανοτητες.Και μετα η οργη. Η ενταση ξεχυνεται, με αλλεπαλληλες εκρηξεις που μεσα απο αυτες απορρεει εκτυφλωτικη δυναμη και θυμος...Το σωμα αποφορτωνει την ενεργεια που εχει συσσωρευσει με τρομακτικο τροπο.Καταρρευση.Πλεον αδειος και αξιολυπητος ξεσπας σε λυγμους, αιωνιους και γοερους μεχρι να φτασεις στην αποδοχη... Ισως η ελπιδα ειναι πιο σκοτεινη απ'οσο φαινοταν...πιο επικινδυνη.Το πιο δυσαρεστο ομως ειναι οτι ειμαστε δημιουργημενοι να ελπιζουμε αυτοματα χωρις να σκεφτομαστε συνεπειες.Δεν υπαρχει τροπος να το αποφυγεις.Το μονο που μπορεις να κανεις ειναι να το υπομενεις, μεχρι να γινεις απαθης και αναισθητος, ή λιγο τυχερος...