Γιατι μονολογια?Γιατι...Θελω να πιστεψω σε ενα αυριο, πιο δυνατο, πιο ισχυρο...που θα μου εξασφαλισει τα πιο μεγαλα μου ονειρα..Θελω να υπαρχω, δεν θελω να ξεχαστω..Νιωθω ομως ολοενα και περισσοτερο οτι οι μεγαλυτεροι μου φοβοι ειναι κοντα, οτι απο στιγμη σε στιγμη αυτη η φουσκα θα σκασει, και το δωματιο θα πλημμυρισει, και το μονο που θα υπαρχει θα ειναι αυτη η σιωπη...Τοσο μυστικιστικη, να θελω να της αφιερωθω με  ολο μου το ειναι...Να μην εχω εγνοιες.. Σαν εκεινο το ονειρο, που ξανα και ξανα με επισκεπτεται καθε βραδυ για να μου υπενθυμισει οτι υπαρχει, και θα συννεχισει να υπαρχει.. Και το παραμυθι ανοιγει, με μια λαμψη πιο ισχυρη απο οτιδηποτε..σε τυφλωνει αρχικα, αλλα τα ματια σου συνηθιζουν στο φως αργα η γρηγορα.. Καθε φορα το ιδιο..Και ανοιγεται αυτο το μονοπατι μπροστα σου.Φτιαγμενο απο ελπιδα ονειρα, δεντρα λυγνα αλλωτε, χοντρα επισης, με ολα τα χρωματα στα κλαδια τους.Αν κοντοσταθεις λιγο, θα παρατηρησεις οτι χορευουν γυρω σου, προσπαθουν να σε υπνωτισουν διεγυροντας καθε σου αισθηση..Και το μονο που νιωθεις ειναι ενα μουδιασμα, που σε παραλυει.Μαγικη αισθηση ομως.Τα πρωτα σου βηματα σ αυτον τον κοσμο συνοδευονται απο τιτιβισματα, προερχομενα απο το πουθενα.. Διαφορετικες λαλιες, ξεχωριστες χροιες, ολα μαζι δενουν το νανουρισμα της φυσης..Συννεχιζεις να προχωρας, χωρινς να ξερεις που θα σε βγαλει αυτο το δρομακι, γιατι το μονο που μπορεις να δεις ευθεια μπροστα ειναι ενα εκτυφλωτικο φως που χανεται στον οριζοντα.Μα ειναι δυνατων να νιωθεις ετσι? Καθε κυτταρο του κορμιου σου ζωντανευει..παραισθησεις? Μην μιλας, μην αφησεις αυτη τη σιωπη να ραγισει..Ξαφνικα, μια αρπα, κι ενα βιολι κανουν αισθητη τη παρουσια τους..Τα παντα ξαναγιεννιουνται, ανθιζουν, μεχρι να φτασουν στην αποκορυφωση της ομορφιας.Τι θαυμα ειναι αυτο? Κοιτας ψηλα και κλεινεις τα ματια..Νιωθεις δυο χερια στους ωμους, κατι να σε ανυψωνει..Ομως εξακολουθεις να παραμενεις στο σκοταδι..Σαν εγκλωβισμενη στο δικο σου ονειρο, εξαντλεισαι...Αισθανεσαι καθε προσπαθεια ματαιη, και την καρδια σου ετοιμη να σπαραξει σε λυγμους...Μεχρι εκεινη τη στιγμη...Που η ανασα σου κοβεται, κ μπορεις να δεις τα παντα πια..Οχι με τα ματια τα δικα σου, με τα ματια της καρδιας. Τωρα ολα βγαζουν ξαφνικα νοημα..Η αναμνηση γινεται παρον, το μελλον παρον, το παρελθον παρον.. Ζεις σε καθε στιγμη, εχεις μια απαντηση σε ολα τα ερωτηματα που τοσο καιρο βασανιζαν τον κοσμο σου.Ειναι κατι απεριγραπτο..Περα απο καθε προσδοκια..Δεν εισαι ο εαυτος σου, δεν ειναι το σωμα σου αυτο, δεν εισαι πια... Τωρα ολα εχουν βρει το δρομο τους.Ο κοσμος τοσο μικρος για να χωρεσει κατι τοσο μεγαλο.Μακαρι να ηξεραν..Μακαρι να ηξερε κι εκεινος... Θα με βρει καποτε, και τοτε θα τα καταλαβει ολα..

Πέταξε

Ονειρευομουν...Περπατουσα στην ατελειωτη ακτη, και τα κυμματα εβρεχαν τα γυμνα ποδια μου..Ο ηλιος υπερλαμπρος,ψηλα στον ουρανο εστελνε τις κορες του, να με συνοδευουν, κ παραλληλα ενα δροσερο αερακι χαιδευε τα μαγουλα μου..Σαν να ερχοταν μεσα απο το βυθο..Σκεφτομαι εκεινους που αγαπησα, και εκεινους που εχασα..Σκεφτομαι για τη ζωη, και ποιο να ειναι το νοημα της..Γιατι ειμαι εδω?Βρισκω μια μικρη πετρα, και την πεταω με δυναμη προς τη θαλασσα, σκιζοντας τα κυμματα..Καθομαι και τη βλεπω να χανεται στο γαληνιο αυτο χαος..Στεκομαι και νιωθω ενα δακρυ να  κυλαει στο προσωπο μου..Γιατι κλαιω? Περπαταω στον ωκεανο.. Τα παντα εχουν αλλαξει, οι φιγουρες, το χρωμα του ανεμου, η φρεσκαδα του Αιγαιου..Το μονο που εχει μεινει ιδιο ειναι τα δαχτυλα μου, βρεγμενα, και μια αναμνηση...μισοσβησμενη στο περασμα του χρονου..Γελια, και σεντονια λεβαντας.. Το φρεσκο γρασιδι στην καρδια της Ανοιξης..Και ο ηλιος...''Μα, προσεξε..μην χαθεις..'' αντηχει στ αυτια μου μια λεπτη φωνη...Δεν θα χαθω, θα με βρισκει παντα ο ηλιος, και το τραγουδι του.. Αργα η γρηγορα, θα πεταξω μακρια απο εκεινους τους οριζοντες, και τοτε θα εχω καταρρίψει καθε οριο.. θα εχω αψηφισει τον εαυτο μου, τα πρεπει... θα ειμαι ελευθερη, κ οταν εισαι ελευθερος δεν χανεσαι ποτε...