Στη μάχη

        Όταν ένα έθνος μιλά
      η φωνή του ακούγεται πιο δυνατά συσπειρωμένη...
      Όταν ένα έθνος πολεμά
      η φωνή του ακούγεται πιο βαριά, λαβωμένη,
      αλλά με φρέσκια χρυσή πνοή ξεδιψάει τους αγώνες που δίνονται.
   
       Όταν τα όπλα ουρλιάζουν, το χώμα ματώνει...
     η γή βρίθει δύναμη και λεβέντες, αντίσταση.
     Μόνο η περηφάνια κρατάει τον τόπο,
     μύρα κι ελιές σ' ένα πλεγμένο πανέρι..
     Ένοιες κ ιδεολογίες χαραγμένες στο υποσυνείδητο.
     Και μια γαλανόλευκη,
     μπερδεμένη με την αύρα του πελάγους να την πολιορκεί...
     Όταν ένα έθνος πονά, μπίγει το μαχαίρι πιο σφιχτά,
     να αναγεννηθεί από την ίδια ελπίδα, από την ίδια ψυχή.

     Ρόδα, μάραθα, μπιγκόνιες κ ελευθεριά.
     Κλέβουν τα όνειρα και χτίζουν κλουβιά.
    ''Φεύγω μα θα γυρίσω'' φωνάζουν οι κλέφτες
     κ κλείνουν μες στη σιωπή δάκρυα και πουπουλένια λόγια.
     Τα κεφάλια δε σκύβουν μπροστά στην απειλή,
     μονάχα λυγίζουν με φρίκη στο βλέμα
     όταν το ρίγος ξεπεράσει την οσμή της ντροπής.
     Προδότες κ αχρείοι, χορεύουν οι λύκοι μαζεύοντας λάφυρα.
     Ουσία κ αμαρτία, θεός και λαγνεία,
     να γράψουν του μέλλοντος την ιστορία.

    Μπούκλες παιδιών, μνημεία νεκρών
    περιγράφουν την άκαμπτη δόξα...
    Μα κανείς δεν τους είπε πως στο γκρίζο χορτάρι
    η λόγχη δεν κοιτάει χρώματα, χρήμα, χροιά...
    Σκλαβώνει το σώμα, το πνεύμα χολαίνει
    και χάνει η καρδιά τον παλμό.
    Φρούδες ελπίδες για μι' ακόμα νησίδα,
    αλυσίδα μαζί με αφρό.

    Κ' ύστερα μι' άλλη αυγή που οι ακτίνες του ήλιου
    σκεπάζουν γλυκά το χαμό...
    Το φώς αναδύει απ' το πυλώνα του χρόνου,
    για να βρούνε ξανά τη ζωή.
    Κυνηγούν να ταιριάξουν ο,τι άφησαν πίσω
    συντρίμια, φουστάνια, πνοή.

    Κ' αντηχούνε στους δρόμους
    φωτιά και συνθήματα,
    πυρωμένες φωνές ποιητών :
    ''...και σαν πρώτα ανδρειωμένη
    χαίρε ω χαίρε ελευθεριά...''
    ''...Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει...
     ...και ξανά προς τη δόξα τραβά...''
    

Ελπιδα

Η φωνη μου αγκουγεται πιο δυνατα οταν βγαινει απο τα εσωψυχα μου...Την ακουω και ουρλιαζει, παλευει να γδαρει το σωμα μου και να απελευθερωθει.Φυλακισμενη και καταπονεμενη, πνιγμενη τοσες φορες οσες κ εκεινες που θελησα να ξεστομισω τα ανειπωτα, τα αισχρα και να βρω το δικιο μου μεσα απο λεξεις και απο αισθηματα.Ματαια ολα, ματαιη η προσπαθεια, η θεληση, η ελπιδα...Ελπιδα...Η ελπιδα ειναι τροφη για τους αδυναμους, μια σπιθα φωτος για τους τυφλους... Γνωριζουν οτι ζουν στο σκοταδι, αλλα παρ'ολα αυτα βλεποντας, ή τουλαχιστον εχοντας την ψευδαισθηση οτι ο ηλιος εισχωρησε για μια στιγμη στα εγκατα της τυφλωσης, γελοιουνται κ αρχιζουν να πλαθουν ιστοριες και να χτιζουν βασιλεια ελπιδας, οτι θα ξαναδουν, θα αγγιξουν αυτο που επιθυμουσαν τοσο πολυ..Ποσο ματαιη λεξη, και ποσο ριψοκινδυνη.Ομως τοσο δελεαστικη, γι αυτο και ολοι πεφτουν στην παγιδα της. Ολοι πιστευουν οτι υπαρχει χωρος και για εκεινους, δικαιοδοσια στο μεγαλειο της.Μεθας στη γλυκα της, ξεχνιεσαι για λιγο.Πολλες φορες ξεχνας και τον ιδιο σου τον εαυτο γ αυτο που ελπιζεις, ξεχνας να ζεις.Οταν λοιπον ο δεικτης του ρολογιου σημαινει την ωρα της αποκαλυψης, και οι τοιχοι γυρω σου γκρεμιζονται πανολεθρικα ο ενας μετα τον αλλον, το φως πια χανεται για τα καλα και το μονο συναισθημα που επικρατει ειναι η εκπληξη, η απελπησια, μια χαοτικη ζαλη και ενα μουδιασμα που κατασπαραζει τη ρακχοκοκαλια και τα ακρα σου, τοσο σιγα θαρρεις για να απολαυσει τη σαρκα σου. Εχεις ξεχασει να ζεις, ολα τα κομματια του παζλ μοιαζουν αταιριαστα...Πως να σηκωθεις και να συναρμολογησεις τη φωνη σου, τις σκεψεις σου? Συναισθηματα, λεξεις και ηχοι εχουν μπερδευτει σε εναν λαβυρινθο χωρις τελος κ αρχη...Το πιο ενθουσιωδες ομως ειναι το γεγονος οτι μπερδευεις τη λογικη, εξαπατασαι απο οπτασιες και απο παραισθησεις.Αρχικα παραλυεις, το μυαλο δεν συνηδητοποιει την αποτυχια.Επειτα αρνεισαι.Αρνεισαι τον εαυτο σου, το γεγονος οτι η ελπιδα φθειρεται και σβηνει ολοενα κ περισσοτερο μπροστα στα ματια σου...Αρχιζεις να ελπιζεις ξανα σε δευτερες ευκαιριες, σε απιθανες πιθανοτητες.Και μετα η οργη. Η ενταση ξεχυνεται, με αλλεπαλληλες εκρηξεις που μεσα απο αυτες απορρεει εκτυφλωτικη δυναμη και θυμος...Το σωμα αποφορτωνει την ενεργεια που εχει συσσωρευσει με τρομακτικο τροπο.Καταρρευση.Πλεον αδειος και αξιολυπητος ξεσπας σε λυγμους, αιωνιους και γοερους μεχρι να φτασεις στην αποδοχη... Ισως η ελπιδα ειναι πιο σκοτεινη απ'οσο φαινοταν...πιο επικινδυνη.Το πιο δυσαρεστο ομως ειναι οτι ειμαστε δημιουργημενοι να ελπιζουμε αυτοματα χωρις να σκεφτομαστε συνεπειες.Δεν υπαρχει τροπος να το αποφυγεις.Το μονο που μπορεις να κανεις ειναι να το υπομενεις, μεχρι να γινεις απαθης και αναισθητος, ή λιγο τυχερος...

δυο τρία λόγια...

         Ποτέ δεν θα γύριζα πίσω αν ήταν στο χέρι μου, αλλά αργά ή γρήγορα το μόνο που μένει είναι οι αναμνήσεις...Βρίσκεις τον εαυτό σου να κάθεται κάθε Χριστούγεννα ανάμεσα σε πρόσωπα αγαπημένα, άλλοτε ζεστά, άλλοτε παγωμένα, αλλά και πάλι εμπνέουν θερμότητα και θαλπωρή. Όλα αυτά μέσα από φωτογραφίες, ή εικόνες στη σοφίτα του μυαλού σου, στα μάτια ίσως εκείνων των προσώπων. Καθημερινά παρακαλάμε για αγάπη. Αυτή την εποχή λίγο περισσότερο, εμπνευσμένοι από κάποιο πνεύμα όπως το αποκαλούν μερικοί διότι οι καρδιές τους όλο το χειμώνα παγώνουν και είναι πολύ πιο εύκολο να γεμίσεις χρυσόσκονη όταν φυσάει ο άνεμος και την παρασέρνει μαζί του. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και σήμερα, προσπαθώ να ανοίξω το παράθυρο των σκέψεων και των αναμνήσεων και να αναθεωρήσω τι έκανα σωστά και τι λάθος...Κάτι τέτοιες στιγμές φαντάζουν πολύ δύσκολες και μοναχικές, αλλά είναι οι μόνες που σε βοηθούν να κάνεις ακόμα ένα βήμα. Υπήρξαν αρκετές από αυτές που θέλησα να το βάλω κάτω, να αδειάσω αλλά παρόλο που ήταν η πιο εύκολη επιλογή, δεν ήταν η σωστότερη. Ούτως ή άλλως έτσι δεν πάνε οι αναλογίες με τα όμορφα και τα ταλαίπωρα? Δεν μπορώ να το αρνηθώ, υπήρχαν στιγμές που η καρδιά μου χτύπησε πιο δυνατά απ' ότι συνήθως , και αυτές ομολογουμένως ήταν πολύ περισσότερες και γεμάτες. Γεμάτες έκπληξη με τον εαυτό μου, μυστήριο, ξεγνοιασιά, καθώς ανακαλύπτω ότι οι μελωδίες της ζωής είναι πολύ πιο σύνθετες, και μπορούν να δημιουργήσουν μια μεγάλη ποικιλία συναισθημάτων και εμπειριών. Έλυσα αρκετά προβλήματα, δημιούργησα ακόμα περισσότερα, αλλά ποτέ δεν εγκατέλειψα, και αυτό οφείλεται κατά μέγιστο βαθμό στα πρόσωπα που χρωματίζουν το δικό μου καμβά. Καθένα προσφέρει και διαφορετική αλλά μοναδική χρησιμότητα.Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να ανοίξω μια παρένθεση απολογώντας αρχικά, για τη μεταστροφή μου στο γράψιμο, απλά πιστεύω ότι το να ξεδιπλώνεις τον εαυτό σου κάθε φορά φαντάζει διαφορετικό, ίσως επειδή κάθε φορά δεν έχουμε να αποκαλύψουμε  τα ίδια πράγματα, ίσως και τίποτα, κατάσταση αρκετά θλιβερή θα έλεγα. Το να απλώνω συναισθήματα και να γεμίζω τις λέξεις με ουσία, να τις ζωντανεύω έτσι ώστε να παίρνουν ουσιαστικό και μοναδικό ρόλο στα μάτια του κάθε συντρόφου (γιατί για ταξίδια δεν πρόκειται άλλωστε?) αποτελεί μια πραγματικά υπέροχη ενασχόληση, η οποία με παροτρύνει να ψάχνω περισσότερο μέσα μου, και να γνωρίζω περισσότερο τον εαυτό μου, να έρχομαι αντιμέτωπη με φοβίες και ανασφάλειες αλλά από μια άλλη οπτική γωνία, η ζωή είναι πολύ μονότονη και μελοδραματική όταν την περιορίζεις σε κάτι συγκεκριμένο, όσο εμπνεύσιμο κ αν είναι το συναίσθημα. Αργά ή γρήγορα αναζητάς το πεπρωμένο μέσα σε γεγονότα, πράξεις και νοήματα. Όλο το χρόνο ξεχείλισα από αγάπη, έρωτα, συγκίνηση, αντιπαλότητα, μοναξιά, συνάντησα παλιές εικόνες και απομνημόνευσα καινούριες.Έμαθα ότι κανείς δεν είναι τέλειος, κ έτσι κατέβαλα κ εγώ το δικό μου αγώνα για να καταπολεμήσω την τελειομανία μου, έμαθα ότι είναι φύσει αδύνατο να σε βλέπουν όλοι όπως εσύ θα ήθελες να αντικατοπτρίζεσαι στα μάτια τους, ότι ακόμα και οι πιο όμορφες ιστορίες έχουν ένα άδοξο τέλος, ή χάνονται στην ιστορία σαν να μην υπήρξαν ποτέ, και τα δύο το ίδιο καταστροφικά. Έζησα στιγμές αγωνίας και έντασης περιμένοντας αιώνια, να γλιστρήσει και ο τελευταίος κόκκος από τη σχισμή της κλεψύδρας , αφομοίωσα σίγουρα τόσα πολλά που ούτε μπορώ κ η ίδια να θυμηθώ, καταπάτησα κανόνες και συναισθήματα , διήνυσα απόσταση για να βρώ τη δική μου απάντηση, να πετύχω όσους στόχους κ αν είχα βάλει, ακόμα και τους πιο ασήμαντους. Σε μερικούς βγήκα νικήτρια, σε άλλους ηττημένη. Αλλά μπορώ να πώ με βεβαιότητα πλέον ότι δεν με νοιάζει, δεν με βασανίζει πια, καθώς σε όλους τους πολέμους οφείλουν να υπάρχουν απώλειες.Αυτό που μετάνιωσα λίγο περισσότερο, είναι το γεγονός ότι δεν επιθύμησα να τερματίσω την έχθρα με τον εαυτό μου, και αυτή την αντιζηλία, ότι δήθεν έπρεπε πάντα να φτάσω 3 κιλά λιγότερο, ή να κλείσω πια αυτό το ''ρημάδι το στόμα μου'' είτε πρόκειται για να μιλήσω, είτε για να ευχαριστήσω την λαιμαργία μου. Ή έστω να πάψω να εξαρτώμαι από το φαγητό και τα γλυκά.Ή έστω να πάψω να είμαι τόσο άκαρδη, να τολμήσω να ονειρευτώ, και να μην επιβάλλομαι μόνο στους άλλους, αλλά και σε μένα. Να αγαπήσω ακόμα περισσότερο...Μάλλον η λίστα παραπόνων θα πάρει περισσότερο απ' όσο νόμιζα.Περισσότερο, περισσότερο, περισσότερο...δεν τη χρησιμοποιώ τυχαία περισσότερο.Το υποσυνείδητο μου παλεύει να ομολογήσει αυτά που δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει, ή απλώς θέλησε να τα επεκτείνει περισσότερο.Περισσότερο χρόνο με την οικογένεια μου, με δραστηριότητες που με εξιτάρουν, με βιβλία κτλ

     Κοιτάζοντας γύρω μου, παρατηρώ αλλαγές συγκριτικά με μένα, γιατί κανένας δεν καταλαβαίνει το πόσο έχει αλλάξει, εξελιχθεί, ή αν έχει γίνει καλύτερος, ή χειρότερος άνθρωπος.Για όλους ισχύει η πραγματικότητα της ύπαρξης και μόνο, μια στασιμότητα , η οποία γίνεται αντιληπτή μονάχα από τις συνέπειες των πράξεων, ή κανένα καθρέφτη. Δεν θέλησα, και δεν θέλω να μισήσω ποτέ.Θεωρώ ότι το μίσος μαραζώνει και θερίζει τις καρδιές των ανθρώπων χειρότερα κ από κάποια αρρώστια. Η μόνη λύση είναι η αποστασιοποίηση. Έτσι, σου δίνεται η δυνατότητα να παρακολουθείς τουλάχιστον από μακριά, έχεις αυτό το προνόμιο. Ενώ όταν μισείς, δεν υπάρχει κανένα έλεος. Δεν μπορείς να συγχαρείς, να χαρείς στη χαρά του άλλου, και ποιός δεν το θέλει αυτό? Με κάποια άλλα άτομα χάνεσαι. Ο χρόνος και οι αποστάσεις μπαίνουν εμπόδιο και καταπνίγουν οποιαδήποτε όμορφη ανάμνηση. Όμως το μέλλον βρίσκεται πάντα εκεί να ξανασμίξει δύο τρείς ψυχές αν είναι γραφτό στους νόμους της φύσης... Επίσης νέες γνωριμίες με πρόσωπα που θα σε εμπνεύσουν χτυπούν καθημερινά τη πόρτα σου, και αδημονούν να μοιραστούν τη δική τους ιστορία μαζί σου, να ακούσουν με χριστιανική ευλάβεια τη δική σου.Τόσα πολλά λαμβάνουν χώρο και χρόνο συνέχεια. χρόνια και χρόνια...Σήμερα, όποια κ αν είναι η μέρα, εύχομαι να μη σταματήσει ποτέ η ζωή να μεταλλάσσεται, οι επιθυμίες και τα όνειρα να αυξάνονται, και οι άνθρωποι να γίνονται όλο κ περισσότερο άνθρωποι, παρά κάποιο είδος θηλαστικού (συμπεριλαμβανομένου και εμένα..).. Εύχομαι για καινούριες εμπειρίες, ανακαλύψεις, αρώματα και εικόνες... ταξίδια, συναισθήματα, ελπίδα, και αγάπη φυσικά. Εύχομαι όλες οι ευχές να πραγματοποιούνται, και οι άγγελοι να φυλούν τα σώματα και τις ψυχές όλων σας.Ακόμα και σε εκείνους που αποφάσισαν να εγκαταλείψουν, είτε εμένα, είτε τον εαυτό τους. Πάντα υπάρχει η δυνατότητα να συγχωρήσεις και να συγχωρηθείς. Να γυρίσεις σελίδα.Εύχομαι για μια γλυκιά ανάμνηση, ένα ζεστό χαμόγελο που θα συντροφεύει κάθε ανάγνωση και κάθε νοσταλγία, κάθε ξημέρωμα στο φώς του αγνώστου.Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζεις εκείνον που χαμογελάει όταν ξέρεις ότι το χαμόγελο εκπέμπει μόνο ευτυχία και αγάπη.Εύχομαι το πάπλωμα σας να είναι πάντα πουπουλένιο και ζεστό, και ο ήλιος να λάμπει αιώνια και εκτυφλωτικά, ακόμα και στις πιο χειμερινές μέρες, στα πιο λευκά τοπία. Χρόνια Πολλά :)

Φλογες μακρινες

          Παντα ηθελα να φυγω, να πεταξω μακρια, να αφησω πισω στεναγμους κ λυπη, οσα βαραινουν τη σκια μου, και κρατουν την ψυχη μου βυθισμενη στο αδυτο.Δεν ειναι ευκολη υποθεση να σηκωθεις μια μερα, να παρεις μια αποφαση και να πραξεις.Το μυαλο οδυρεται, προσωπα κ καταστασεις σε βυθιζουν βαθια στο εδαφος..Ομως σαν να ηξερες ανεκαθεν οτι εκει, εξω απο το παραθυρο κρυβεται μια καινουρια πατριδα για σενα, καινουρια χερια να σε αγγαλιασουν.Μολις πατησεις εξω απο το σπιτικο οι ανεμοι χαιδευοντας το προσωπο σου, σε προιδεαζουν για τις περιπετειες που θα γευτεις.Παρασερνουν αρωματα και πνοες χαμενες, παλιες απο αλλα μακρινα μερη.Περιπετειες να ξεχειλιζουν απο παθος και ενταση, αλλες παραμυθενιες, πλεγμενες σε μεταξωτα υφασματα... Αλλες με ενα γλυκο μυστηριο, ολες σχεδιασμενες απο μια ανωτερη δυναμη, ή και απο εσενα τον ιδιο.Και απο τη μια στιγμη στην αλλη θα ξυπναμε ολοι σ εκεινα τα μερη που τοσο αγαπησαμε, τοσο ονειρευτηκαμε και πεθυμησαμε. Εξου κ η φραση, μερη βγαλμενα απο ονειρα...Μερη που επισκεπτεται το πνευμα και η θεληση, ειναι γνωστα αιωνια, κ αποθηκευμενα στην καρδια μας.Κηποι ζωγραφιστοι μεσα σε τοιχους, αρχαια ομοιωματα, γαληνια σιωπη και παραλληλα μουσικη που δενει και απλωνεται σε ολο το μεγαλειο της. Οτι αποζητα και εχει κλεισμενο μεσα του ο καθενας μας.Καποια διπλοκλειδωμενα δωματια που σφιζουν απο ζωη, χωρο και χρονο.
     Δεν ειμαστε ολοι τοσο τυχεροι να βρισκουμε το σωστο μονοπατι καθε φορα.Ολα κρινονται βασει επιλογων και μονο.Τοσες διαφορετικες ιδεες οσα και τα προσωπα...Διλληματα και λογισμοι χωλαινουν και εξουθενωνουν αλλα κατα βαθος ολοι ξερουμε τι πρεπει να κανουμε ανα πασα στιγμη.Σαν μια φωνη να ψιθυριζει, και ενα χερι να σε κραταει σφιχτα, χωρις να θελει να σ αφησει... Εσυ ομως επιλεγεις αν θα καλυψεις τα αυτια σου, η αν αφησεις αυτο το χερι.Μπορει αυτη η αισθηση ''ελευθεριας'' να σε γεμιζει, νιωθεις οτι δεν χρειαζεται να δωσεις εξηγησεις σε κανεναν, κ οτι ολα βρισκονται υπο το δικο σου ελεγχο, αλλα ποσο ελευθερος εισαι?Αυτο το χερι δεν σε εγκλωβιζει, να σε σωσει προσπαθει, να σε κρατησει, και να σε βγαλει απο την αδιεξοδο.Κι αν ακομα το αφησεις και συνειδητοποιησεις ποσο λαθος εκανες, το χερι θα ειναι ακομα εκει περιμενοντας το αγγιγμα σου.
         Ολοι μια αναμνηση ειμαστε...ερχομαστε και φευγουμε.Το μονο που μενει ειναι η δεσμη φωτος που κρυβουμε μεσα μας, και που με τον καιρο διαπερναει και τρεφει το χωμα.Δεν χανεται, αλλα αιωνια δινει ζωη στη φυση, στο αϋλο, σε αλλες αναμνησεις. Ενας κοσμος με πανομοιοτυπα δεν λεγεται κοσμος, αλλα κλισε, μια αχρωμη αμνησια. Γ αυτο και ολες οι ψυχες εχουν διαφορετικο ακουσμα, διαφορετικο χρωμα και χροια.Για να αφησουν ενα ξεχωριστο αποτυπωμα και να δημιουργησουν μια νεα ταυτοτητα, να υπαρξουν...Με την προυποθεση οτι θα κυνηγησουμε αυτη την ευκαιρια, να πλασουμε μια ψυχη, καθως δεν εχει ακομα διαμορφωθει.Οσο περισοτερα ταξιδια, τοσα και τα χρωματα που θα παιρνει, οσο σου προξενει κατι συναισθηματα, τοσο θα μεταμορφωνεται με τον καιρο, μεχρι που ουτε κ εσυ ο ιδιος θα την αναγνωριζεις.Οποιοδηποτε συναισθημα, και οτιδηποτε σε προκαλει. Για μενα ειναι τα ταξιδια καθε ειδους, και το φως...Με στιγματιζουν και τα δυο... Ειτε με φοβο, αγωνια ακομα και δεος καμια φορα... ειτε με γαληνη, ηρεμια, και απελευθερωση.Για καποιον μπορει να ειναι η τεχνη ή η θαλασσα...Η θαλασσα εχει σωσει, οπως εχει αφανισει... Σε ολα υπαρχουν δυο διαφορετικες οψεις, ενα αγκαθι καπου καπου...Ο εξυπνος αγγιζοντας απαλα, προσπαθει να ανακαλυψει με υπομονη και σοφια που ειναι το αγκαθι και να το αποφυγει.Ο επιπολαιος βιαζεται να γευτει, και ο ενθουσιασμος τον αφηνει τρυπημενο στο τελος.Δεν ειναι απαγορευμενα τα ονειρα, αρκει να ξερεις οτι ονειρευεσαι, αλλιως υπαρχει μεγαλη πιθανοτητα να παγιδευτεις και να χαθεις σ ενα λαβυρινθο. Να χασεις τη λογικη σου και την πραγματικοτητα.Μα τοτε ποιος ο σκοπος να ονειρευσαι εφοσων δεν υπαρχει αυτη η αντιξοοτητα να καταπολεμησεις? Τα παντα χανουν απευθειας την αξια τους.Δεν πεφτεις απλα απο τα συννεφα, πεφτεις αιωνια, σε ενα μαυρο κενο.Ολα θελουν προσοχη, ακομα και οι ευχες. Γιατι ειτε το πιστευουμε ειτε οχι, ζουμε σε ενα αυριο εμπνευσμενο απο την ελπιδα και ραμμενο απο τις επιλογες μας. Επιλεγοντας οποτε το σωστο, μπορουμε να αποτελεσουμε μια αναμνηση.
          Κ εσυ θα πεταξεις και θα φυγεις μακρια, κ εκεινο το παιδι διπλα σου, ακομα κ ο περαστικος, ο αγνωστος, ολοι.Το θεμα ειναι να θυμηθεις να γυρισεις πισω.Μπορει να υπαρχουν παντου νεες πατριδες και μερη να σε προυπαντισουν, αλλα οι ριζες ειναι παντοτινες, αδυνατο να κοπουν. Ανθρωπος χωρις ψυχη δεν μπορει να υπαρξει, δεν αφηνει το φως του, αλλα ουτε και ανθρωπος χωρις ριζες.Ειναι αμεσα συνδεδεμενες εννοιες και αδιασπαστες.Ετσι πλουσιος απο τα καινουρια χρωματα λοιπον, να μην ξεχνας ποτε να γυριζεις πισω... Αυτη θα ειναι η αφετηρια σου, ο σταθμος σου.Αν δεν υπαρχει αφετηρια, δεν μπορει να υπαρξει και τελος.

Υμνος σ'εκεινη

       Ληθη, του ονειρου αμιλητο νερο προσταζω σε, με μια στιγμη το σωμα να γεμισεις, τα δυο χειλη, ουρανου πληγες και πολεμου αιτια να ξεδιψασεις και να χαθεις και παλι στο χαος της ψυχης.Ξεχασμενες πλατιες θαλασσες κ απατες, πονος μιζερια και βροχη, ενα να γενουν και παλι απο τ' αβυσσου το φως να ξαναγεννηθουν.Να μετουσιωθουν, ν αλλαξουν ονομα και φωνη, γευση πικρη να μην αφηνουν πια.Κανεις ικετης να μην γινεται για καποια σκια για μιαν Ελενη στην Αιγυπτο χαμενη.Ολα τα δινει αυτη, απλοχερα και παλι τα παιρνει πισω. Μανα, γη, κορη κ ερωμενη. Ποσοι δεν επεσαν γι αυτην? Και ποσοι δεν θα πεσουν? Ποσα κορμια γυμνα ξεχυθηκαν στη μαχη!Σαν ενα ροδο που σαν ξεραθει, ποτε του δεν μαραινει, μον' ενα αλλο μπουμπουκι τρυφερο στη θεση του φυτρωνει, και δεν καταλαβαινεις ποτε την απουσια.Μα σαν τα πεταλα μαδησεις με οργη, με τοση κ ακομα μεγαλυτερη θα εγκλωβιστεις για παντα.Τα πεταλα δεν θα γυρισουνε, μητε θα ξανανθισει...Μονο μια μερα ηλιολουστη που η φυση θα γλενταει, κ εσυ με μυριους λυγμους κ ενοχη θα καθεσαι μοναχος, ενα μικρο σπουργιτι θα σου κελαηδησει, τοσο γλυκα που θα θαρρεις, πως σταζει το ραμφος μελι : ''Σ' αγαπω και παντα θα σ' αγαπαω'' θα σου πει κι επειτα θα πεταξει... Σ' αλλους οριζοντες αλλους ουρανους, σ' αλλη μασκαρεμενη νυχτα...Εκει που ευτυχισμενη πια τα χνωτα της θα λυσει.
   Μονη η ληθη λυση για παντα να σε απαλλαξει, να μην πεθαινεις αλλο.Γιατι αυτος ο θανατος, μονο λυτρωση δεν ειναι.Ξυπνιο σε θελει, ζωντανο να νιωθεις τα εσωψυχα σου να συνθλιβονται, ολη σου τη ζωη παγωμενος απο το δηλητηριο.
   Ή μηπως ληθη ονομασαν το θανατο?Να ξεγελουν ακομα και τον ιδιο, που μοχθηρος και υπουλος ζηλευει τη μορφη σου και συνεχως γυρευει ματια, αιωνια τον υπνο σου να ραγισει.Σωπασε. Ακου που οι ανεμοι τυλιχτηκαν αποψε, μπερδευτηκαν σαν δε ξερουνε ποιον να φερουν πισω. Ποιον νεκρο η ζωντανο, ποιες μερες λατρεμενες. Ενα νανουρισμα μοναχα φερε μου κ ενα στερνο φιλι. Εκεινη να κοιμησω κ υστερα να σφραγισω. Για παντα στου μυαλου την φυλακη.

Ο χρονος τρεχει

        Βιαζεσαι.Οχι μονο εσυ, ολος ο κοσμος βιαζεται.Να ξεκινησει για τη δουλεια, να μεγαλωσει, να τα γευτει ολα,Να φυγει, να γυρισει, να σπασει τα δεσμα.Παντα ενα μισοφαγωμενο κρουασανακι στο πιατο, καποιο κατακαθι καφε στη φλιτζανα, ενα γραμμα, μια ζωη.Παντα κατι μενει, και πριν προλαβεις να το συνηδητοποιησεις παντα κατι αλλο αρχιζει.Καταληγουμε να κυνηγαμε τον ιδιο μας τον εαυτο, για πραγματα και ιδεες που δεν μας ανηκουν, και ολα αυτα για ενα καλυτερο αυριο. Πως ομως θα ζησεις αυτο το αυριο εφοσων δεν μπορεις να ζησεις το σημερα?

      Ο χρονος σε πλησιαζει αργα και μεθοδικα.Αλλους απλα τους αγγιζει, αλλους τους ποναει, αλλους τους ξεχναει.Για να ειμαι ειλικρινης θα θελα να ανηκω στη τελευταια κατηγορια.Να ζησω ξεχασμενη σε μια εποχη.Ετσι θα ζουσα για παντα, ως ιδεα ή ως σωμα, οι μερες δεν θα με ξεθωριαζαν ποτε.Θα ημουν σαν ενα ανωτερο προσωπο που θα αποσκοπουσε για λεξεις και ονοματα, και θα ειχε συλλεξει ολη τη σοφια του κοσμου.Ο χρονος μου ειχε ψιθυρισει καποτε : ''Βρισκεσαι εκει που πρεπει και οφειλεις να βρισκεσαι.Καπου αλλου θα ησουν χαμενη.'' Ποτε μου δεν ειχα καταλαβει τη πραγματικη σημασια των λογων του κ ισως ακομα δεν την εχω καταλαβει,κατι ομως σταδιακα ελαμψε μεσα μου.Ισως τελικα να μην θελω να χαθω, αλλα να ζησω, να ωριμασω.Οχι αυτο που λενε στα μικρα παιδια μαλωνοντας τα για τη γνωση και την εμπειρια που πρεπει να αποκτησουν.Αυτη η ωριμοτητα ειναι η αδικη, κερδιζεται στο τελος, αφου θα εχεις ζησει και θα εχεις δει οσα εχεις δει, ποτε αλλωτε.Μιλαω για την αλλη ωριμοτητα, την εκτιμηση, αυτου θησαυρου που σου εχει δωθει.Γιατι μονο σε καποιο που εκτιμα και σεβεται τη ζωη, τον ανθρωπο, το χρονο και γευεται τη καθε στιγμη οπως θα επρπε, αρμοζει να λεγεται ωριμος.

     Ολοι ειμαστε σημαδεμενοι απο τις περιπετειες που γευτηκαμε, τα χρονια που αποτυπωθηκαν πανω μας.Τελικα δεν αποτελουμε βιβλια, οπως θα παρομοιαζε κανεις, αλλα πινακες ζωγραφικης.Τα βιβλια ειναι πιο ξεκαθαρα.Διαβαζεις, και ταυτιζεσαι με τα γεγονοτα, τα εξηγεις αναλογα με τη διαθεση και την ιστορια σου.Οι πινακες ειναι πιο συνθετοι.Πισω απο τον κοσμο της μπογιας και της τεχνης, κρυβονται μεγαλυτερες εννοιες, πιο αφηρημενες, σε ορισμενες περιπτωσεις ακομα και το απολυτο κενο.Με τον καιρο ομως μαθαμε ολοι να ερμηνευουμε τον πινακα πινακα, και να μην ψαχνουμε για την βαθυτερη ουσια.Για παραδειγμα η μορφωση, και η παιδεια, δυο εννοιες διαφορετικες αλλα βαθια συνδεδεμενες μεταξυ τους, εχουν περασσει σε δευτερη μοιρα, ως επι το πλειστον τουλαχιστον.Δεν νοιαζομαστε για την καλλιεργεια του νου, αλλα για το φαινεσθαι και τη γνωμη του αλλου. Ξυπνας με ανησυχιες, αγχος και η ατμοσφαιρα κατανταει αποπνυκτικη καθε στιγμη της ημερας. Ειναι η συνειδηση, διοτι γνωριζουμε οτι πραττουμε λαθος. Αυτο ειναι και η βασικη διαφορα που μας καθιστα εμας τους ανθρωπους ανωτερα οντα απο τα ζωα. Η λογικη, η νοηση. Δυστυχως ομως ετσι οπως ο χρονος κυλαει, παρασερνει ολοενα και περισσοτερο αυτο το δωρο. Γυριζουμε στο ενστικτο, και παυουμε να νοιαζομαστε για την πραγματικη πολιτισμικη αναπτυξη. Για το αυριο ομως νοιαζομαστε...

Θα ανθισει ξανα

       Τα πρωινα ειναι πιο κρυα το χειμωνα, και πιο μουντα...Το χεις ποτε παρατηρησει? Ισως φταιει που η καρδια του ανθρωπου βαραινει, καθως αποχωριζεται τα χρωματα του καλοκαιριου.Τιποτα δεν φανταζει πιο χαρμοσυνο και πιο υπεροχο απο τις αναμνησεις ολων στην καρδια της χρυσης εποχης. Το μονο που αντηχουσε στις γειτονιες και αναμεσα στα πευκοδεντρα ηταν το γελιο και η ξεγνοιασια.Ενα συναισθημα που ολοι λιγο πολλοι αναγνωριζουν, επειδη κρυβει μια αθωοτητα και μια λαχταρα ακομα και στους ηχους του.Και οι μερες δεν τελειωναν ποτε, στα εξοχικα ή οπου αλλου ο καθενας εβρισκε τη ψυχικη του γαληνη.Με το περασμα των ημερων, τα πολλα γελια και η ξεγνοιασια εσβιναν, και ο καθενας γυριζε στις υποχρεωσεις του.Ισως γι αυτο και η φυση μεταμορφωνεται σιγα σιγα προς το φθινοπωρο. Ισως συμμεριζεται τη λυπη της καθε ψυχης, και τη λαχταρα για ακομη ενα καλοκαιρι. Μαραζωνει κ αυτη γνωριζοντας οτι τιποτα δεν κραταει για παντα.. Ακομα και οι πιο ηλιολουστες μερες.Γνωριζει ομως επισης οτι ολα κανουν το κυκλο τους, και πως μια μερα θα ανθισει ξανα χαριζοντας πισω τα χαμογελα στα παιδικα προσωπα.
      Για μενα το φθινοπωρο ηταν παντα ενα μυστηριο.Ηξερα οτι ο ηλιος ηταν ακομα καπου εκει εξω, καθως εκανε αισθητη την παρουσια του καποιες φορες, αλλα μετα χανοταν παλι αφηνοντας με να απορρω.Το ειχα συνδυασει με την ωριμοτητα, και με το αρωμα κανελας.Δεν ξερω, ισως η ωριμοτητα να μυριζει πραγματι σαν κανελα.Εκανα συνηθως τον προυπολογισμο των πραξεων μου, και της συνειδησης μου, τα μαζευα ολα, τα συναθροιζα, επειτα προσπαθουσα να δω τα μεγαλυτερα λαθη και ατελειες, και στο τελος εδινα υποσχεση στον εαυτο μου να μην επιστρεψω ποτε σ αυτα.Και παλι απο την αρχη εχτιζα καινουρια ονειρα και ελπιδες, ισως κρατουσα και καποιες ανεκπληρωτες επιθυμιες, και ταξιδευα με προορισμο το αγνωστο.Δυσκολιες και εμποδια συναντουσα ολο και συχνοτερα, αλλα τοτε ειναι που μου γινοταν πεισμα να ξεπερασω ακομα και τον ιδιο μου τον εαυτο, και να καταρριψω καθε νομο και λογικη.Υπηρχαν και στιγμες που ο πυργος μου απο τραπουλοχαρτα αρχιζε να καταρρει χωρις λογο και αφορμη στα μεσα του χτισιματος. Η ταραχη και ο πανικος ειναι τα πρωτα συναισθηματα που σε κατακλυζουν εκεινη τη στιγμη. Σαν να βρισκεσαι εγκλωβισμενος μεσα στο ιδιο σου το ονειρο, και να μην μπορεις να ξυπνησεις.Το ξερεις οτι ολα ειναι ψευτικα και καποια στιγμη θα τελειωσουν, αλλα προς το παρον τρεμεις με το καθε δευτερολεπτο που περνα.Το μονο που με ηρεμουσε ηταν να μεταφερω αυτην την φορτιση και την ενεργεια που κατασπαραζε το νου και τη ψυχη μου σε καποια κολλα χαρτι, η στα πληκτρα ενος σκονισμενου πιανου.Αδειαζα τα συναισθηματα σε λεξεις, και το βαρος απλα με αφηνε, και βαραινε το χαρτι. Αλλιως μασκαρευοταν σε μια μεθυστικη μελωδια και χορευε γυρω μου, προσπαθωντας να με παρασυρει και μενα στο χορο.Κ ετσι οι σκοτουρες ταξιδευαν και χανονταν μαζι με τη μελωδια και τον ανεμο σε αλλα μερη, μακρια απο μενα.Ισως ολα ηταν μια ψευδαισθηση και δεν ηξερα ποτε να παιζω πιανο, ουτε να γραφω επισης.Μου εφτανε ομως η αισθηση ελευθεριας.Μηπως ολα τελικα ειναι μια ψευδαισθηση, και αναζητουμε ζωη και ευτυχια στις αναμνησεις και στα ονειρα καποιου αλλου, μακρινου παρελθοντος?
            Πραγματικοτητα ή ψευδαισθηση, η διαφορα ειναι μικρη εως ανυπαρκτη.Οι στοχοι, τα ονειρα, οι ηθικες αξιες και τα ιδανικα ειναι αυτα που καθοριζουν το ποιοι ειμαστε και τι ψαχνουμε, τι κυνηγαμε.Καλοκαιρι, ανοιξη, χειμωνα ή φθινοπωρο, το μαραζι και η λυπη μπορουν να σε βρουν παντου, και να χτυπανε επανειλλημενα τη πορτα σου, ξανα και ξανα. Το πως θα το αντιμετωπισεις ειναι το θεμα.Τιποτα δεν κερδιζεται χωρις μαχη, χωρις αιματοχυσια και ιδρωτα, ουτε καν ανοιξη.Το αναγνωριζω, οτι ο πονος ειναι αβασταχτος ωρες ωρες, και ολα φαινονται εξαντλητικα και ανουσια.Ομως, οπως ενα παλιο και ξεθωριασμενο σπιτι, εχει παντα μικρες χαραμαδρες, κ ο ηλιος διεισδυει, για να ζωντανεψει ξανα τις απαρχαιωμενες φιγουρες, ετσι παντα, εκτος τον πονο θα σε βρισκει και η χαρα, η συγκινηση, και πανω απ ολα η αγαπη.
              Ειδικα εκεινη, η τελευταια, ειναι που μας εχει δωθει απλοχερα, κ ανεξαντλητα περιμενοντας με αθανατη υπομονη να τη χαρισουμε παντου, ακομα και στον πιο μισητο μας ανθρωπο.Διοτι δινοντας αγαπη, παιρνεις, κ μαλιστα πολλα παραπανω, χανεσαι σε εναν βυθο απο εικονες και ηχους.Το σωμα παραλυει, νιωθεις ολοκληρωμενος σαν προσωπικοτητα.Μονο οταν ξερεις να αγαπας αληθινα και με ανιδιοτελεια.Τοτε ο ηλιος θα ανθισει ξανα, γιατι πλεον θα υπαρχει στην καρδια μας, με βαθιες, δυνατες ριζες. Τα χαμογελα θα επιστρεψουν, κ θα ναι για παντα καλοκαιρι.