Υμνος σ'εκεινη

       Ληθη, του ονειρου αμιλητο νερο προσταζω σε, με μια στιγμη το σωμα να γεμισεις, τα δυο χειλη, ουρανου πληγες και πολεμου αιτια να ξεδιψασεις και να χαθεις και παλι στο χαος της ψυχης.Ξεχασμενες πλατιες θαλασσες κ απατες, πονος μιζερια και βροχη, ενα να γενουν και παλι απο τ' αβυσσου το φως να ξαναγεννηθουν.Να μετουσιωθουν, ν αλλαξουν ονομα και φωνη, γευση πικρη να μην αφηνουν πια.Κανεις ικετης να μην γινεται για καποια σκια για μιαν Ελενη στην Αιγυπτο χαμενη.Ολα τα δινει αυτη, απλοχερα και παλι τα παιρνει πισω. Μανα, γη, κορη κ ερωμενη. Ποσοι δεν επεσαν γι αυτην? Και ποσοι δεν θα πεσουν? Ποσα κορμια γυμνα ξεχυθηκαν στη μαχη!Σαν ενα ροδο που σαν ξεραθει, ποτε του δεν μαραινει, μον' ενα αλλο μπουμπουκι τρυφερο στη θεση του φυτρωνει, και δεν καταλαβαινεις ποτε την απουσια.Μα σαν τα πεταλα μαδησεις με οργη, με τοση κ ακομα μεγαλυτερη θα εγκλωβιστεις για παντα.Τα πεταλα δεν θα γυρισουνε, μητε θα ξανανθισει...Μονο μια μερα ηλιολουστη που η φυση θα γλενταει, κ εσυ με μυριους λυγμους κ ενοχη θα καθεσαι μοναχος, ενα μικρο σπουργιτι θα σου κελαηδησει, τοσο γλυκα που θα θαρρεις, πως σταζει το ραμφος μελι : ''Σ' αγαπω και παντα θα σ' αγαπαω'' θα σου πει κι επειτα θα πεταξει... Σ' αλλους οριζοντες αλλους ουρανους, σ' αλλη μασκαρεμενη νυχτα...Εκει που ευτυχισμενη πια τα χνωτα της θα λυσει.
   Μονη η ληθη λυση για παντα να σε απαλλαξει, να μην πεθαινεις αλλο.Γιατι αυτος ο θανατος, μονο λυτρωση δεν ειναι.Ξυπνιο σε θελει, ζωντανο να νιωθεις τα εσωψυχα σου να συνθλιβονται, ολη σου τη ζωη παγωμενος απο το δηλητηριο.
   Ή μηπως ληθη ονομασαν το θανατο?Να ξεγελουν ακομα και τον ιδιο, που μοχθηρος και υπουλος ζηλευει τη μορφη σου και συνεχως γυρευει ματια, αιωνια τον υπνο σου να ραγισει.Σωπασε. Ακου που οι ανεμοι τυλιχτηκαν αποψε, μπερδευτηκαν σαν δε ξερουνε ποιον να φερουν πισω. Ποιον νεκρο η ζωντανο, ποιες μερες λατρεμενες. Ενα νανουρισμα μοναχα φερε μου κ ενα στερνο φιλι. Εκεινη να κοιμησω κ υστερα να σφραγισω. Για παντα στου μυαλου την φυλακη.

Ο χρονος τρεχει

        Βιαζεσαι.Οχι μονο εσυ, ολος ο κοσμος βιαζεται.Να ξεκινησει για τη δουλεια, να μεγαλωσει, να τα γευτει ολα,Να φυγει, να γυρισει, να σπασει τα δεσμα.Παντα ενα μισοφαγωμενο κρουασανακι στο πιατο, καποιο κατακαθι καφε στη φλιτζανα, ενα γραμμα, μια ζωη.Παντα κατι μενει, και πριν προλαβεις να το συνηδητοποιησεις παντα κατι αλλο αρχιζει.Καταληγουμε να κυνηγαμε τον ιδιο μας τον εαυτο, για πραγματα και ιδεες που δεν μας ανηκουν, και ολα αυτα για ενα καλυτερο αυριο. Πως ομως θα ζησεις αυτο το αυριο εφοσων δεν μπορεις να ζησεις το σημερα?

      Ο χρονος σε πλησιαζει αργα και μεθοδικα.Αλλους απλα τους αγγιζει, αλλους τους ποναει, αλλους τους ξεχναει.Για να ειμαι ειλικρινης θα θελα να ανηκω στη τελευταια κατηγορια.Να ζησω ξεχασμενη σε μια εποχη.Ετσι θα ζουσα για παντα, ως ιδεα ή ως σωμα, οι μερες δεν θα με ξεθωριαζαν ποτε.Θα ημουν σαν ενα ανωτερο προσωπο που θα αποσκοπουσε για λεξεις και ονοματα, και θα ειχε συλλεξει ολη τη σοφια του κοσμου.Ο χρονος μου ειχε ψιθυρισει καποτε : ''Βρισκεσαι εκει που πρεπει και οφειλεις να βρισκεσαι.Καπου αλλου θα ησουν χαμενη.'' Ποτε μου δεν ειχα καταλαβει τη πραγματικη σημασια των λογων του κ ισως ακομα δεν την εχω καταλαβει,κατι ομως σταδιακα ελαμψε μεσα μου.Ισως τελικα να μην θελω να χαθω, αλλα να ζησω, να ωριμασω.Οχι αυτο που λενε στα μικρα παιδια μαλωνοντας τα για τη γνωση και την εμπειρια που πρεπει να αποκτησουν.Αυτη η ωριμοτητα ειναι η αδικη, κερδιζεται στο τελος, αφου θα εχεις ζησει και θα εχεις δει οσα εχεις δει, ποτε αλλωτε.Μιλαω για την αλλη ωριμοτητα, την εκτιμηση, αυτου θησαυρου που σου εχει δωθει.Γιατι μονο σε καποιο που εκτιμα και σεβεται τη ζωη, τον ανθρωπο, το χρονο και γευεται τη καθε στιγμη οπως θα επρπε, αρμοζει να λεγεται ωριμος.

     Ολοι ειμαστε σημαδεμενοι απο τις περιπετειες που γευτηκαμε, τα χρονια που αποτυπωθηκαν πανω μας.Τελικα δεν αποτελουμε βιβλια, οπως θα παρομοιαζε κανεις, αλλα πινακες ζωγραφικης.Τα βιβλια ειναι πιο ξεκαθαρα.Διαβαζεις, και ταυτιζεσαι με τα γεγονοτα, τα εξηγεις αναλογα με τη διαθεση και την ιστορια σου.Οι πινακες ειναι πιο συνθετοι.Πισω απο τον κοσμο της μπογιας και της τεχνης, κρυβονται μεγαλυτερες εννοιες, πιο αφηρημενες, σε ορισμενες περιπτωσεις ακομα και το απολυτο κενο.Με τον καιρο ομως μαθαμε ολοι να ερμηνευουμε τον πινακα πινακα, και να μην ψαχνουμε για την βαθυτερη ουσια.Για παραδειγμα η μορφωση, και η παιδεια, δυο εννοιες διαφορετικες αλλα βαθια συνδεδεμενες μεταξυ τους, εχουν περασσει σε δευτερη μοιρα, ως επι το πλειστον τουλαχιστον.Δεν νοιαζομαστε για την καλλιεργεια του νου, αλλα για το φαινεσθαι και τη γνωμη του αλλου. Ξυπνας με ανησυχιες, αγχος και η ατμοσφαιρα κατανταει αποπνυκτικη καθε στιγμη της ημερας. Ειναι η συνειδηση, διοτι γνωριζουμε οτι πραττουμε λαθος. Αυτο ειναι και η βασικη διαφορα που μας καθιστα εμας τους ανθρωπους ανωτερα οντα απο τα ζωα. Η λογικη, η νοηση. Δυστυχως ομως ετσι οπως ο χρονος κυλαει, παρασερνει ολοενα και περισσοτερο αυτο το δωρο. Γυριζουμε στο ενστικτο, και παυουμε να νοιαζομαστε για την πραγματικη πολιτισμικη αναπτυξη. Για το αυριο ομως νοιαζομαστε...

Θα ανθισει ξανα

       Τα πρωινα ειναι πιο κρυα το χειμωνα, και πιο μουντα...Το χεις ποτε παρατηρησει? Ισως φταιει που η καρδια του ανθρωπου βαραινει, καθως αποχωριζεται τα χρωματα του καλοκαιριου.Τιποτα δεν φανταζει πιο χαρμοσυνο και πιο υπεροχο απο τις αναμνησεις ολων στην καρδια της χρυσης εποχης. Το μονο που αντηχουσε στις γειτονιες και αναμεσα στα πευκοδεντρα ηταν το γελιο και η ξεγνοιασια.Ενα συναισθημα που ολοι λιγο πολλοι αναγνωριζουν, επειδη κρυβει μια αθωοτητα και μια λαχταρα ακομα και στους ηχους του.Και οι μερες δεν τελειωναν ποτε, στα εξοχικα ή οπου αλλου ο καθενας εβρισκε τη ψυχικη του γαληνη.Με το περασμα των ημερων, τα πολλα γελια και η ξεγνοιασια εσβιναν, και ο καθενας γυριζε στις υποχρεωσεις του.Ισως γι αυτο και η φυση μεταμορφωνεται σιγα σιγα προς το φθινοπωρο. Ισως συμμεριζεται τη λυπη της καθε ψυχης, και τη λαχταρα για ακομη ενα καλοκαιρι. Μαραζωνει κ αυτη γνωριζοντας οτι τιποτα δεν κραταει για παντα.. Ακομα και οι πιο ηλιολουστες μερες.Γνωριζει ομως επισης οτι ολα κανουν το κυκλο τους, και πως μια μερα θα ανθισει ξανα χαριζοντας πισω τα χαμογελα στα παιδικα προσωπα.
      Για μενα το φθινοπωρο ηταν παντα ενα μυστηριο.Ηξερα οτι ο ηλιος ηταν ακομα καπου εκει εξω, καθως εκανε αισθητη την παρουσια του καποιες φορες, αλλα μετα χανοταν παλι αφηνοντας με να απορρω.Το ειχα συνδυασει με την ωριμοτητα, και με το αρωμα κανελας.Δεν ξερω, ισως η ωριμοτητα να μυριζει πραγματι σαν κανελα.Εκανα συνηθως τον προυπολογισμο των πραξεων μου, και της συνειδησης μου, τα μαζευα ολα, τα συναθροιζα, επειτα προσπαθουσα να δω τα μεγαλυτερα λαθη και ατελειες, και στο τελος εδινα υποσχεση στον εαυτο μου να μην επιστρεψω ποτε σ αυτα.Και παλι απο την αρχη εχτιζα καινουρια ονειρα και ελπιδες, ισως κρατουσα και καποιες ανεκπληρωτες επιθυμιες, και ταξιδευα με προορισμο το αγνωστο.Δυσκολιες και εμποδια συναντουσα ολο και συχνοτερα, αλλα τοτε ειναι που μου γινοταν πεισμα να ξεπερασω ακομα και τον ιδιο μου τον εαυτο, και να καταρριψω καθε νομο και λογικη.Υπηρχαν και στιγμες που ο πυργος μου απο τραπουλοχαρτα αρχιζε να καταρρει χωρις λογο και αφορμη στα μεσα του χτισιματος. Η ταραχη και ο πανικος ειναι τα πρωτα συναισθηματα που σε κατακλυζουν εκεινη τη στιγμη. Σαν να βρισκεσαι εγκλωβισμενος μεσα στο ιδιο σου το ονειρο, και να μην μπορεις να ξυπνησεις.Το ξερεις οτι ολα ειναι ψευτικα και καποια στιγμη θα τελειωσουν, αλλα προς το παρον τρεμεις με το καθε δευτερολεπτο που περνα.Το μονο που με ηρεμουσε ηταν να μεταφερω αυτην την φορτιση και την ενεργεια που κατασπαραζε το νου και τη ψυχη μου σε καποια κολλα χαρτι, η στα πληκτρα ενος σκονισμενου πιανου.Αδειαζα τα συναισθηματα σε λεξεις, και το βαρος απλα με αφηνε, και βαραινε το χαρτι. Αλλιως μασκαρευοταν σε μια μεθυστικη μελωδια και χορευε γυρω μου, προσπαθωντας να με παρασυρει και μενα στο χορο.Κ ετσι οι σκοτουρες ταξιδευαν και χανονταν μαζι με τη μελωδια και τον ανεμο σε αλλα μερη, μακρια απο μενα.Ισως ολα ηταν μια ψευδαισθηση και δεν ηξερα ποτε να παιζω πιανο, ουτε να γραφω επισης.Μου εφτανε ομως η αισθηση ελευθεριας.Μηπως ολα τελικα ειναι μια ψευδαισθηση, και αναζητουμε ζωη και ευτυχια στις αναμνησεις και στα ονειρα καποιου αλλου, μακρινου παρελθοντος?
            Πραγματικοτητα ή ψευδαισθηση, η διαφορα ειναι μικρη εως ανυπαρκτη.Οι στοχοι, τα ονειρα, οι ηθικες αξιες και τα ιδανικα ειναι αυτα που καθοριζουν το ποιοι ειμαστε και τι ψαχνουμε, τι κυνηγαμε.Καλοκαιρι, ανοιξη, χειμωνα ή φθινοπωρο, το μαραζι και η λυπη μπορουν να σε βρουν παντου, και να χτυπανε επανειλλημενα τη πορτα σου, ξανα και ξανα. Το πως θα το αντιμετωπισεις ειναι το θεμα.Τιποτα δεν κερδιζεται χωρις μαχη, χωρις αιματοχυσια και ιδρωτα, ουτε καν ανοιξη.Το αναγνωριζω, οτι ο πονος ειναι αβασταχτος ωρες ωρες, και ολα φαινονται εξαντλητικα και ανουσια.Ομως, οπως ενα παλιο και ξεθωριασμενο σπιτι, εχει παντα μικρες χαραμαδρες, κ ο ηλιος διεισδυει, για να ζωντανεψει ξανα τις απαρχαιωμενες φιγουρες, ετσι παντα, εκτος τον πονο θα σε βρισκει και η χαρα, η συγκινηση, και πανω απ ολα η αγαπη.
              Ειδικα εκεινη, η τελευταια, ειναι που μας εχει δωθει απλοχερα, κ ανεξαντλητα περιμενοντας με αθανατη υπομονη να τη χαρισουμε παντου, ακομα και στον πιο μισητο μας ανθρωπο.Διοτι δινοντας αγαπη, παιρνεις, κ μαλιστα πολλα παραπανω, χανεσαι σε εναν βυθο απο εικονες και ηχους.Το σωμα παραλυει, νιωθεις ολοκληρωμενος σαν προσωπικοτητα.Μονο οταν ξερεις να αγαπας αληθινα και με ανιδιοτελεια.Τοτε ο ηλιος θα ανθισει ξανα, γιατι πλεον θα υπαρχει στην καρδια μας, με βαθιες, δυνατες ριζες. Τα χαμογελα θα επιστρεψουν, κ θα ναι για παντα καλοκαιρι.