Παντα ηθελα να φυγω, να πεταξω μακρια, να αφησω πισω στεναγμους κ λυπη, οσα βαραινουν τη σκια μου, και κρατουν την ψυχη μου βυθισμενη στο αδυτο.Δεν ειναι ευκολη υποθεση να σηκωθεις μια μερα, να παρεις μια αποφαση και να πραξεις.Το μυαλο οδυρεται, προσωπα κ καταστασεις σε βυθιζουν βαθια στο εδαφος..Ομως σαν να ηξερες ανεκαθεν οτι εκει, εξω απο το παραθυρο κρυβεται μια καινουρια πατριδα για σενα, καινουρια χερια να σε αγγαλιασουν.Μολις πατησεις εξω απο το σπιτικο οι ανεμοι χαιδευοντας το προσωπο σου, σε προιδεαζουν για τις περιπετειες που θα γευτεις.Παρασερνουν αρωματα και πνοες χαμενες, παλιες απο αλλα μακρινα μερη.Περιπετειες να ξεχειλιζουν απο παθος και ενταση, αλλες παραμυθενιες, πλεγμενες σε μεταξωτα υφασματα... Αλλες με ενα γλυκο μυστηριο, ολες σχεδιασμενες απο μια ανωτερη δυναμη, ή και απο εσενα τον ιδιο.Και απο τη μια στιγμη στην αλλη θα ξυπναμε ολοι σ εκεινα τα μερη που τοσο αγαπησαμε, τοσο ονειρευτηκαμε και πεθυμησαμε. Εξου κ η φραση, μερη βγαλμενα απο ονειρα...Μερη που επισκεπτεται το πνευμα και η θεληση, ειναι γνωστα αιωνια, κ αποθηκευμενα στην καρδια μας.Κηποι ζωγραφιστοι μεσα σε τοιχους, αρχαια ομοιωματα, γαληνια σιωπη και παραλληλα μουσικη που δενει και απλωνεται σε ολο το μεγαλειο της. Οτι αποζητα και εχει κλεισμενο μεσα του ο καθενας μας.Καποια διπλοκλειδωμενα δωματια που σφιζουν απο ζωη, χωρο και χρονο.
Δεν ειμαστε ολοι τοσο τυχεροι να βρισκουμε το σωστο μονοπατι καθε φορα.Ολα κρινονται βασει επιλογων και μονο.Τοσες διαφορετικες ιδεες οσα και τα προσωπα...Διλληματα και λογισμοι χωλαινουν και εξουθενωνουν αλλα κατα βαθος ολοι ξερουμε τι πρεπει να κανουμε ανα πασα στιγμη.Σαν μια φωνη να ψιθυριζει, και ενα χερι να σε κραταει σφιχτα, χωρις να θελει να σ αφησει... Εσυ ομως επιλεγεις αν θα καλυψεις τα αυτια σου, η αν αφησεις αυτο το χερι.Μπορει αυτη η αισθηση ''ελευθεριας'' να σε γεμιζει, νιωθεις οτι δεν χρειαζεται να δωσεις εξηγησεις σε κανεναν, κ οτι ολα βρισκονται υπο το δικο σου ελεγχο, αλλα ποσο ελευθερος εισαι?Αυτο το χερι δεν σε εγκλωβιζει, να σε σωσει προσπαθει, να σε κρατησει, και να σε βγαλει απο την αδιεξοδο.Κι αν ακομα το αφησεις και συνειδητοποιησεις ποσο λαθος εκανες, το χερι θα ειναι ακομα εκει περιμενοντας το αγγιγμα σου.
Ολοι μια αναμνηση ειμαστε...ερχομαστε και φευγουμε.Το μονο που μενει ειναι η δεσμη φωτος που κρυβουμε μεσα μας, και που με τον καιρο διαπερναει και τρεφει το χωμα.Δεν χανεται, αλλα αιωνια δινει ζωη στη φυση, στο αϋλο, σε αλλες αναμνησεις. Ενας κοσμος με πανομοιοτυπα δεν λεγεται κοσμος, αλλα κλισε, μια αχρωμη αμνησια. Γ αυτο και ολες οι ψυχες εχουν διαφορετικο ακουσμα, διαφορετικο χρωμα και χροια.Για να αφησουν ενα ξεχωριστο αποτυπωμα και να δημιουργησουν μια νεα ταυτοτητα, να υπαρξουν...Με την προυποθεση οτι θα κυνηγησουμε αυτη την ευκαιρια, να πλασουμε μια ψυχη, καθως δεν εχει ακομα διαμορφωθει.Οσο περισοτερα ταξιδια, τοσα και τα χρωματα που θα παιρνει, οσο σου προξενει κατι συναισθηματα, τοσο θα μεταμορφωνεται με τον καιρο, μεχρι που ουτε κ εσυ ο ιδιος θα την αναγνωριζεις.Οποιοδηποτε συναισθημα, και οτιδηποτε σε προκαλει. Για μενα ειναι τα ταξιδια καθε ειδους, και το φως...Με στιγματιζουν και τα δυο... Ειτε με φοβο, αγωνια ακομα και δεος καμια φορα... ειτε με γαληνη, ηρεμια, και απελευθερωση.Για καποιον μπορει να ειναι η τεχνη ή η θαλασσα...Η θαλασσα εχει σωσει, οπως εχει αφανισει... Σε ολα υπαρχουν δυο διαφορετικες οψεις, ενα αγκαθι καπου καπου...Ο εξυπνος αγγιζοντας απαλα, προσπαθει να ανακαλυψει με υπομονη και σοφια που ειναι το αγκαθι και να το αποφυγει.Ο επιπολαιος βιαζεται να γευτει, και ο ενθουσιασμος τον αφηνει τρυπημενο στο τελος.Δεν ειναι απαγορευμενα τα ονειρα, αρκει να ξερεις οτι ονειρευεσαι, αλλιως υπαρχει μεγαλη πιθανοτητα να παγιδευτεις και να χαθεις σ ενα λαβυρινθο. Να χασεις τη λογικη σου και την πραγματικοτητα.Μα τοτε ποιος ο σκοπος να ονειρευσαι εφοσων δεν υπαρχει αυτη η αντιξοοτητα να καταπολεμησεις? Τα παντα χανουν απευθειας την αξια τους.Δεν πεφτεις απλα απο τα συννεφα, πεφτεις αιωνια, σε ενα μαυρο κενο.Ολα θελουν προσοχη, ακομα και οι ευχες. Γιατι ειτε το πιστευουμε ειτε οχι, ζουμε σε ενα αυριο εμπνευσμενο απο την ελπιδα και ραμμενο απο τις επιλογες μας. Επιλεγοντας οποτε το σωστο, μπορουμε να αποτελεσουμε μια αναμνηση.
Κ εσυ θα πεταξεις και θα φυγεις μακρια, κ εκεινο το παιδι διπλα σου, ακομα κ ο περαστικος, ο αγνωστος, ολοι.Το θεμα ειναι να θυμηθεις να γυρισεις πισω.Μπορει να υπαρχουν παντου νεες πατριδες και μερη να σε προυπαντισουν, αλλα οι ριζες ειναι παντοτινες, αδυνατο να κοπουν. Ανθρωπος χωρις ψυχη δεν μπορει να υπαρξει, δεν αφηνει το φως του, αλλα ουτε και ανθρωπος χωρις ριζες.Ειναι αμεσα συνδεδεμενες εννοιες και αδιασπαστες.Ετσι πλουσιος απο τα καινουρια χρωματα λοιπον, να μην ξεχνας ποτε να γυριζεις πισω... Αυτη θα ειναι η αφετηρια σου, ο σταθμος σου.Αν δεν υπαρχει αφετηρια, δεν μπορει να υπαρξει και τελος.
Δεν ειμαστε ολοι τοσο τυχεροι να βρισκουμε το σωστο μονοπατι καθε φορα.Ολα κρινονται βασει επιλογων και μονο.Τοσες διαφορετικες ιδεες οσα και τα προσωπα...Διλληματα και λογισμοι χωλαινουν και εξουθενωνουν αλλα κατα βαθος ολοι ξερουμε τι πρεπει να κανουμε ανα πασα στιγμη.Σαν μια φωνη να ψιθυριζει, και ενα χερι να σε κραταει σφιχτα, χωρις να θελει να σ αφησει... Εσυ ομως επιλεγεις αν θα καλυψεις τα αυτια σου, η αν αφησεις αυτο το χερι.Μπορει αυτη η αισθηση ''ελευθεριας'' να σε γεμιζει, νιωθεις οτι δεν χρειαζεται να δωσεις εξηγησεις σε κανεναν, κ οτι ολα βρισκονται υπο το δικο σου ελεγχο, αλλα ποσο ελευθερος εισαι?Αυτο το χερι δεν σε εγκλωβιζει, να σε σωσει προσπαθει, να σε κρατησει, και να σε βγαλει απο την αδιεξοδο.Κι αν ακομα το αφησεις και συνειδητοποιησεις ποσο λαθος εκανες, το χερι θα ειναι ακομα εκει περιμενοντας το αγγιγμα σου.
Ολοι μια αναμνηση ειμαστε...ερχομαστε και φευγουμε.Το μονο που μενει ειναι η δεσμη φωτος που κρυβουμε μεσα μας, και που με τον καιρο διαπερναει και τρεφει το χωμα.Δεν χανεται, αλλα αιωνια δινει ζωη στη φυση, στο αϋλο, σε αλλες αναμνησεις. Ενας κοσμος με πανομοιοτυπα δεν λεγεται κοσμος, αλλα κλισε, μια αχρωμη αμνησια. Γ αυτο και ολες οι ψυχες εχουν διαφορετικο ακουσμα, διαφορετικο χρωμα και χροια.Για να αφησουν ενα ξεχωριστο αποτυπωμα και να δημιουργησουν μια νεα ταυτοτητα, να υπαρξουν...Με την προυποθεση οτι θα κυνηγησουμε αυτη την ευκαιρια, να πλασουμε μια ψυχη, καθως δεν εχει ακομα διαμορφωθει.Οσο περισοτερα ταξιδια, τοσα και τα χρωματα που θα παιρνει, οσο σου προξενει κατι συναισθηματα, τοσο θα μεταμορφωνεται με τον καιρο, μεχρι που ουτε κ εσυ ο ιδιος θα την αναγνωριζεις.Οποιοδηποτε συναισθημα, και οτιδηποτε σε προκαλει. Για μενα ειναι τα ταξιδια καθε ειδους, και το φως...Με στιγματιζουν και τα δυο... Ειτε με φοβο, αγωνια ακομα και δεος καμια φορα... ειτε με γαληνη, ηρεμια, και απελευθερωση.Για καποιον μπορει να ειναι η τεχνη ή η θαλασσα...Η θαλασσα εχει σωσει, οπως εχει αφανισει... Σε ολα υπαρχουν δυο διαφορετικες οψεις, ενα αγκαθι καπου καπου...Ο εξυπνος αγγιζοντας απαλα, προσπαθει να ανακαλυψει με υπομονη και σοφια που ειναι το αγκαθι και να το αποφυγει.Ο επιπολαιος βιαζεται να γευτει, και ο ενθουσιασμος τον αφηνει τρυπημενο στο τελος.Δεν ειναι απαγορευμενα τα ονειρα, αρκει να ξερεις οτι ονειρευεσαι, αλλιως υπαρχει μεγαλη πιθανοτητα να παγιδευτεις και να χαθεις σ ενα λαβυρινθο. Να χασεις τη λογικη σου και την πραγματικοτητα.Μα τοτε ποιος ο σκοπος να ονειρευσαι εφοσων δεν υπαρχει αυτη η αντιξοοτητα να καταπολεμησεις? Τα παντα χανουν απευθειας την αξια τους.Δεν πεφτεις απλα απο τα συννεφα, πεφτεις αιωνια, σε ενα μαυρο κενο.Ολα θελουν προσοχη, ακομα και οι ευχες. Γιατι ειτε το πιστευουμε ειτε οχι, ζουμε σε ενα αυριο εμπνευσμενο απο την ελπιδα και ραμμενο απο τις επιλογες μας. Επιλεγοντας οποτε το σωστο, μπορουμε να αποτελεσουμε μια αναμνηση.
Κ εσυ θα πεταξεις και θα φυγεις μακρια, κ εκεινο το παιδι διπλα σου, ακομα κ ο περαστικος, ο αγνωστος, ολοι.Το θεμα ειναι να θυμηθεις να γυρισεις πισω.Μπορει να υπαρχουν παντου νεες πατριδες και μερη να σε προυπαντισουν, αλλα οι ριζες ειναι παντοτινες, αδυνατο να κοπουν. Ανθρωπος χωρις ψυχη δεν μπορει να υπαρξει, δεν αφηνει το φως του, αλλα ουτε και ανθρωπος χωρις ριζες.Ειναι αμεσα συνδεδεμενες εννοιες και αδιασπαστες.Ετσι πλουσιος απο τα καινουρια χρωματα λοιπον, να μην ξεχνας ποτε να γυριζεις πισω... Αυτη θα ειναι η αφετηρια σου, ο σταθμος σου.Αν δεν υπαρχει αφετηρια, δεν μπορει να υπαρξει και τελος.
