Οσο περισσοτερο ακουω το παλμο της φθινοπωρινης βροχης, τοσο περισσοτερο μου μυριζει Χριστουγεννα... Ειναι αυτη η λαχταρα που ειχα παντοτε, απο μικρο παιδι ακομα, να φτασουν αυτες οι φανταχτερες μερες, για να νιωσω οτι ξαναγενιεμαι.. Απο τις πρωτες ψυχαλες, τις πρωτες αγγαλιες για να ζεσταθω...βιαζομαι συνεχως να νιωσω, να με γεμισει αυτο το πνευμα με χρωμα καρο, βαθυκοκκινο, και μυρωδια απο αχνιστα κουλουρακια , ζεστη σοκολατα και κανελα... καβουρδισμενα αμυγδαλα, φουντουκια, σταφιδες και καστανα...
Καθε χρονο, επιστρεφουμε στο μικρο σπιτι, εξω απο την πολη ..χαμενο καπου βαθια στην καρδια του δασους... Τουλαχιστον ετσι το βλεπω εγω... Το μοναδικο σπιτι που εχει κερδισει την καρδια μου, το σπιτι που με ανεθρεψε, που μου εμαθε τα παντα...Να εξερευνω καθε σκοτεινη γωνια, καθε πετραδακι, και να απολαμβανω καθε χρονο οτι εχει να μου δωσει... Με μια ζεστη θαλπωρη που δεν την νιωθω πουθενα αλλου... Αυτο το σπιτι, σχεδον αποκλεισμενο απο τον κοσμο, με τα κατακοκκινα κεραμιδια, ειναι το παλιο μου ξεχασμενο ονειρο... Ο θησαυρος που βγαζω καθε τετοια εποχη απο το σεντουκι, για να επιστρεψω στην παλια μου αθωα ζωη , εστω, μονο για αυτες τις λιγες γιορτινες μερες...Μολις μπεις μεσα, θα μαγευτεις απο τα αρωματα που το κυριαρχουν, σε συνδυασμο με αυτο το νεοκλασσικο στυλ που καλυπτει καθε γωνια... Τα χνωτα μας τοσα χρονια εχουν δωσει απειρες μικροπινελιες στην ατμοσφαιρα...και οι λεπτομερειες των ξυλινων επιπλων, δινουν την εντυπωση παλιου κουκλοσπιτου..Η αδυναμια της μητερας μου ηταν να βγαζει παντα τετοια εποχη τα καλα της κρυσταλινα, τα μοντερνα σεμεδακια, της και να στολιζει αυτο το μερος με εναν τροπο που μονο αυτη ξερει.. Βεβαια η τραπεζαρια και το σαλονι πλημμυριζε απο μαγεια οταν οι μεγαλες κουτες ανοιγαν. Οι τοιχοι διακοσμιμενοι με γιρλαντες, σε βαθυκοκκινο και πρασινο χρωμα, ο μεγαλος ορθογωνιος καθρεφτης περιτρυγυρισμενος απο φωτα, σαν μικρες χιονοστιβαδες, και χαλια παντου...Φωτα, χρωματα, και ευτυχια γεμιζαν το δωματιο, καταληγοντας στη μεση, στο πιο λαμπρο στολιδι.. Το Χριστουγεννιατικο δεντρο..Δεν θα ελεγε κανεις οτι ειναι φανταχτερο, ουτε θεορατο..κι ομως θα μπορουσες να διακρινεις ξεκαθαρα οτι αυτο το δεντρο ξεχυλιζει απο φως, και μαι λαμψη σαν να σου τραγουδαει καθως το πλησιαζεις.. γλυκα και τρυφερα Χριστουγεννιατικους υμνους.. Σαν αγγελοι να το υπνωτιζουν και μαζι με τα βιολια τους, σε πλημμυριζουν τα ιδια μ αυτο το συναισθημα αγαλιασης.που παρομοιο δεν εχεις ξανανιωσει..Πανω στα μελισταλαχτα κλαδια του υπαρχει χιονι.. Ψιλο και αγνο, ποτε δεν θελησα να το ακουμπησω μηπως και χαλασω αυτη τη μαγεια... καθε χρονο σαν ψευτικη οφθαλμαπατη...Λιγο πιο περα, ενα τεραστιο κλαδι γκι κειτεται κρεμασμενο πανω απο απο το τζακι.. την μυστικη γωνια μου σ αυτο το σπιτι..Ενα ψηλο τουβλενιο τζακι με καταμαυρο μαρμαρο να το περικλυει και να του δινει μια αισθηση πολυτελειας.. Αυτο ειναι τ μερος που μαζευε και μαζευει την οικογενεια καθε κρυα νυχτα του χειμωνα, οταν εξω , ο βασιλιας του κρυου χτυπαει αλυπητα τα δεντρα στην αυλη... με χιονι, χαλαζι κι αερα... Μας μαζευει, κ ετσι που καιει τα κουτσουρα, ειναι σαν να μας λεει παραλληλα ιστοριες, ή να τραγουδαει, γλυκα.. Παντα ειχα την αισθηση οτι ειναι ο προστατης μου... η πηγη θερμης... Μπορω ακομα να δω καποιες θολες αναμνησεις, στο πισω μερος του μυαλου μου.. Την οικογενεια, να χουχουλιαζει στους καναπεδες με κουβερτες, κι εγω να εχω γυρει δειπλα στο τζακι, βλεποντας τις σπιθες να χορευουν, σαν να θελουν να με διασκεδασουν... και τα ματια μου ξεχυλιζουν απο ευχαριστηση... Μπορω ακομα να μυρισω ζεστο τσαι, και το γλυκο σοκολατας της μητερας μου..Οποιοδηποτε γλυκο μπορω να το αναγνωρισω απο χιλια μιλια μακρια... αλλα ολες οι δημιουργιες της μητερας μου ειναι βαθια χαραγμενες μεσα μου...
Οι χαρες ηταν και ειναι αμετρητες καθε χρονο... ολα τα παιχνιδια με την αδερφη μου, ο ηχος του γελιου και των χαχαντητων...Εμεις, να κυλιομαστε στα χαλια ακουγοντας τα καλαντα, στα αγγλικα συνηθως.. Η γλυκυτερη δασκαλα του κοσμου, ηταν εκεινη που με βοηθησε να μπουσουλισω αργα αργα στα αγγλικα... Ρένα την ελεγαν... Με ενα προσωπο αγγελικο, το οποιο με κερδισε κι αγαπησα τα αγγλικα με παθος. Μου ειχε δωσει μια παλια κασετα με τραγουδια και παραμυθια στα αγγλικα, οπου απο εκεινη την μερα συνοδευε το στολισμα του δεντρου, ολα τα κυλισματα στα χαλια, και οτιδηποτε αλλο περιειχε η ενοια Χριστουγεννα. Τετοια εποχη αρκετες φορες μας αφηνε ο πατερας μου, κ εφευγε για την Γερμανια... αν δεν μας επαιρνε μαζι...Κι εμεις αγωνιουσαμε να τον ξαναδουμε πριν σβησει το φως των κεριων την βραδια της Παραμονης. Παντα τον περιμεναμε.. και παντα γυριζε, οπως μας ειχε υποσχεθει.. Μολις περνουσε το ποδι του απο την πορτα, τρεχαμε με την αδερφη μου και τον γεμιζαμε φιλια και αγγαλιες. Κι αυτος, γεματος με βαλιτσες και δωρα να μας υποδεχτει.. και βεβαια, αδιασπαστο εθιμο, η μισοφαγωμενη toblerone, σε μεγεθος xxl περασμενο στο χερουλακι της βαλιτσας... Αλλα αυτο δεν ηταν το μονο. Οι βαλιτσες του γεματες δωρα, γλυκα και παραδοσιακα φαγητα απο την Γερμανια. Σχεδον τιποτα γι αυτον... ολα για μας.. Ο δικος μας Αη Βασιλης. Ρουχα, παπουτσια, !έπιπλα!, ημερολογια με σοκολατακια μεσα, κουτες με σοκολατες, ολων των ειδων... εκατομμυρια σοκολατες και γλυκα, δεν χορταινω να τα γραφω.... αμετρητα.. Μια φορα μαλιστα, αξεχαστη, μας ειχε φερει Mc Donalds, ή κατι σαν κ αυτο, αυθεντικα. Ειχε σχεδιασει να τα παρει λιγο πριν φυγει απο τ αεροδρομιο, ετσι ωστε να ερθουν ζεστα σε μας! Κ οντως ετσι ηταν!Τοσα δωρα, τοσες ευχες.... τοσες μυρωδιες... ο ανθωπος στον οποιο εχω αδυναμια περισσοτερο απο οποιονδηποτε αλλο... το αλλο μου μισο... ο μπαμπας μου.
Η μητερα μου φροντιζε να μας εχει παντα ενωμενες με το πνευμα... οπως και συνεχιζει να φροντιζει...ολα τα εθιμα, τα γραμματα για τον Αγιο, η διακοσμηση, και τα χιονια... τα παντα!!!Η λατρεμενη μου μαμα ^_^ Κ η κουζινα, το πιο πολυσυχναστο μερος μετα το σαλονι... δεν νομιζω οτι υπαρχει γευση που να μην εχω γευτει.... οτι ποθουσε το ματι μου και δεν μπορουσα να αποκτησω, αποθηκευοταν μεσα μου, και ηταν σαν να ειναι δικο μου.. Η κυριαρχος του κοσμου. Οι πιο βαθιες μου επιθυμιες ομως, εχουν ακομα ριζες στα σωθικα μου... και με τρωνε καθε μερα, μεχρι να μπορεσω να γευτω καθε γευση, καθε αρωμα, οτιδηποτε αγνωστο για μενα υπαρχει εκει εξω... Το ονειρο μου, το νανουρισμα μου καθε βραδυ, ειναι να ταξιδεψω και να γνωρισω κι αλλα εθιμα, κ αλλο κοσμο...να μαθω για τα δικα τους Χριστουγεννα.. Να δω μεσα απο τα ματια τους πως βλεπουν εκεινοι το θαυμα... Με περιμενουν τοσα πολλα.... Το μεγαλυτερο ταξιδι μου μολις ξεκινησε... Ειμαι σιγουρη ομως, οτι παντα θα επιστρεφω στο ιδιο μερος, σαν να ειναι η πρωτη φορα... για να νιωσω αυτη τη λαχταρα, αυτο το συναισθημα που δεν θα ειναι ιδιο πουθενα.. Την ζεστη αγγαλια του σπιτικου μου...και τη μελωδια των δικων μου Χριστουγεννων...
Meeeerry Christmas!
Καθε χρονο, επιστρεφουμε στο μικρο σπιτι, εξω απο την πολη ..χαμενο καπου βαθια στην καρδια του δασους... Τουλαχιστον ετσι το βλεπω εγω... Το μοναδικο σπιτι που εχει κερδισει την καρδια μου, το σπιτι που με ανεθρεψε, που μου εμαθε τα παντα...Να εξερευνω καθε σκοτεινη γωνια, καθε πετραδακι, και να απολαμβανω καθε χρονο οτι εχει να μου δωσει... Με μια ζεστη θαλπωρη που δεν την νιωθω πουθενα αλλου... Αυτο το σπιτι, σχεδον αποκλεισμενο απο τον κοσμο, με τα κατακοκκινα κεραμιδια, ειναι το παλιο μου ξεχασμενο ονειρο... Ο θησαυρος που βγαζω καθε τετοια εποχη απο το σεντουκι, για να επιστρεψω στην παλια μου αθωα ζωη , εστω, μονο για αυτες τις λιγες γιορτινες μερες...Μολις μπεις μεσα, θα μαγευτεις απο τα αρωματα που το κυριαρχουν, σε συνδυασμο με αυτο το νεοκλασσικο στυλ που καλυπτει καθε γωνια... Τα χνωτα μας τοσα χρονια εχουν δωσει απειρες μικροπινελιες στην ατμοσφαιρα...και οι λεπτομερειες των ξυλινων επιπλων, δινουν την εντυπωση παλιου κουκλοσπιτου..Η αδυναμια της μητερας μου ηταν να βγαζει παντα τετοια εποχη τα καλα της κρυσταλινα, τα μοντερνα σεμεδακια, της και να στολιζει αυτο το μερος με εναν τροπο που μονο αυτη ξερει.. Βεβαια η τραπεζαρια και το σαλονι πλημμυριζε απο μαγεια οταν οι μεγαλες κουτες ανοιγαν. Οι τοιχοι διακοσμιμενοι με γιρλαντες, σε βαθυκοκκινο και πρασινο χρωμα, ο μεγαλος ορθογωνιος καθρεφτης περιτρυγυρισμενος απο φωτα, σαν μικρες χιονοστιβαδες, και χαλια παντου...Φωτα, χρωματα, και ευτυχια γεμιζαν το δωματιο, καταληγοντας στη μεση, στο πιο λαμπρο στολιδι.. Το Χριστουγεννιατικο δεντρο..Δεν θα ελεγε κανεις οτι ειναι φανταχτερο, ουτε θεορατο..κι ομως θα μπορουσες να διακρινεις ξεκαθαρα οτι αυτο το δεντρο ξεχυλιζει απο φως, και μαι λαμψη σαν να σου τραγουδαει καθως το πλησιαζεις.. γλυκα και τρυφερα Χριστουγεννιατικους υμνους.. Σαν αγγελοι να το υπνωτιζουν και μαζι με τα βιολια τους, σε πλημμυριζουν τα ιδια μ αυτο το συναισθημα αγαλιασης.που παρομοιο δεν εχεις ξανανιωσει..Πανω στα μελισταλαχτα κλαδια του υπαρχει χιονι.. Ψιλο και αγνο, ποτε δεν θελησα να το ακουμπησω μηπως και χαλασω αυτη τη μαγεια... καθε χρονο σαν ψευτικη οφθαλμαπατη...Λιγο πιο περα, ενα τεραστιο κλαδι γκι κειτεται κρεμασμενο πανω απο απο το τζακι.. την μυστικη γωνια μου σ αυτο το σπιτι..Ενα ψηλο τουβλενιο τζακι με καταμαυρο μαρμαρο να το περικλυει και να του δινει μια αισθηση πολυτελειας.. Αυτο ειναι τ μερος που μαζευε και μαζευει την οικογενεια καθε κρυα νυχτα του χειμωνα, οταν εξω , ο βασιλιας του κρυου χτυπαει αλυπητα τα δεντρα στην αυλη... με χιονι, χαλαζι κι αερα... Μας μαζευει, κ ετσι που καιει τα κουτσουρα, ειναι σαν να μας λεει παραλληλα ιστοριες, ή να τραγουδαει, γλυκα.. Παντα ειχα την αισθηση οτι ειναι ο προστατης μου... η πηγη θερμης... Μπορω ακομα να δω καποιες θολες αναμνησεις, στο πισω μερος του μυαλου μου.. Την οικογενεια, να χουχουλιαζει στους καναπεδες με κουβερτες, κι εγω να εχω γυρει δειπλα στο τζακι, βλεποντας τις σπιθες να χορευουν, σαν να θελουν να με διασκεδασουν... και τα ματια μου ξεχυλιζουν απο ευχαριστηση... Μπορω ακομα να μυρισω ζεστο τσαι, και το γλυκο σοκολατας της μητερας μου..Οποιοδηποτε γλυκο μπορω να το αναγνωρισω απο χιλια μιλια μακρια... αλλα ολες οι δημιουργιες της μητερας μου ειναι βαθια χαραγμενες μεσα μου...
Οι χαρες ηταν και ειναι αμετρητες καθε χρονο... ολα τα παιχνιδια με την αδερφη μου, ο ηχος του γελιου και των χαχαντητων...Εμεις, να κυλιομαστε στα χαλια ακουγοντας τα καλαντα, στα αγγλικα συνηθως.. Η γλυκυτερη δασκαλα του κοσμου, ηταν εκεινη που με βοηθησε να μπουσουλισω αργα αργα στα αγγλικα... Ρένα την ελεγαν... Με ενα προσωπο αγγελικο, το οποιο με κερδισε κι αγαπησα τα αγγλικα με παθος. Μου ειχε δωσει μια παλια κασετα με τραγουδια και παραμυθια στα αγγλικα, οπου απο εκεινη την μερα συνοδευε το στολισμα του δεντρου, ολα τα κυλισματα στα χαλια, και οτιδηποτε αλλο περιειχε η ενοια Χριστουγεννα. Τετοια εποχη αρκετες φορες μας αφηνε ο πατερας μου, κ εφευγε για την Γερμανια... αν δεν μας επαιρνε μαζι...Κι εμεις αγωνιουσαμε να τον ξαναδουμε πριν σβησει το φως των κεριων την βραδια της Παραμονης. Παντα τον περιμεναμε.. και παντα γυριζε, οπως μας ειχε υποσχεθει.. Μολις περνουσε το ποδι του απο την πορτα, τρεχαμε με την αδερφη μου και τον γεμιζαμε φιλια και αγγαλιες. Κι αυτος, γεματος με βαλιτσες και δωρα να μας υποδεχτει.. και βεβαια, αδιασπαστο εθιμο, η μισοφαγωμενη toblerone, σε μεγεθος xxl περασμενο στο χερουλακι της βαλιτσας... Αλλα αυτο δεν ηταν το μονο. Οι βαλιτσες του γεματες δωρα, γλυκα και παραδοσιακα φαγητα απο την Γερμανια. Σχεδον τιποτα γι αυτον... ολα για μας.. Ο δικος μας Αη Βασιλης. Ρουχα, παπουτσια, !έπιπλα!, ημερολογια με σοκολατακια μεσα, κουτες με σοκολατες, ολων των ειδων... εκατομμυρια σοκολατες και γλυκα, δεν χορταινω να τα γραφω.... αμετρητα.. Μια φορα μαλιστα, αξεχαστη, μας ειχε φερει Mc Donalds, ή κατι σαν κ αυτο, αυθεντικα. Ειχε σχεδιασει να τα παρει λιγο πριν φυγει απο τ αεροδρομιο, ετσι ωστε να ερθουν ζεστα σε μας! Κ οντως ετσι ηταν!Τοσα δωρα, τοσες ευχες.... τοσες μυρωδιες... ο ανθωπος στον οποιο εχω αδυναμια περισσοτερο απο οποιονδηποτε αλλο... το αλλο μου μισο... ο μπαμπας μου.
Η μητερα μου φροντιζε να μας εχει παντα ενωμενες με το πνευμα... οπως και συνεχιζει να φροντιζει...ολα τα εθιμα, τα γραμματα για τον Αγιο, η διακοσμηση, και τα χιονια... τα παντα!!!Η λατρεμενη μου μαμα ^_^ Κ η κουζινα, το πιο πολυσυχναστο μερος μετα το σαλονι... δεν νομιζω οτι υπαρχει γευση που να μην εχω γευτει.... οτι ποθουσε το ματι μου και δεν μπορουσα να αποκτησω, αποθηκευοταν μεσα μου, και ηταν σαν να ειναι δικο μου.. Η κυριαρχος του κοσμου. Οι πιο βαθιες μου επιθυμιες ομως, εχουν ακομα ριζες στα σωθικα μου... και με τρωνε καθε μερα, μεχρι να μπορεσω να γευτω καθε γευση, καθε αρωμα, οτιδηποτε αγνωστο για μενα υπαρχει εκει εξω... Το ονειρο μου, το νανουρισμα μου καθε βραδυ, ειναι να ταξιδεψω και να γνωρισω κι αλλα εθιμα, κ αλλο κοσμο...να μαθω για τα δικα τους Χριστουγεννα.. Να δω μεσα απο τα ματια τους πως βλεπουν εκεινοι το θαυμα... Με περιμενουν τοσα πολλα.... Το μεγαλυτερο ταξιδι μου μολις ξεκινησε... Ειμαι σιγουρη ομως, οτι παντα θα επιστρεφω στο ιδιο μερος, σαν να ειναι η πρωτη φορα... για να νιωσω αυτη τη λαχταρα, αυτο το συναισθημα που δεν θα ειναι ιδιο πουθενα.. Την ζεστη αγγαλια του σπιτικου μου...και τη μελωδια των δικων μου Χριστουγεννων...
