Προσωπειο. Ανεκφραστο, ψυχρο. Θεατρικοτητα γεμισε ο χωρος.Φωναξτε φωνες απο το παρελθον, ουρλιαξτε για το αβεβαιο τρομακτικο μελλον... Παρε του θανατου τη στροφη. Μονος χορευεις του αιματος τον τρομερο χορο και πριν χαθεις, βλεπεις τη ψυχη μιας παλιας ερωτικης μορφης να σε κοιταει, με ματια που μοιαζουν με θαλασσας βυθο. Και τοτε θα κλαψει σαν βροχη, σαν βροχη σε καλοκαιρινο μουντο απογευμα, θα δεις τα δακρυα της στο στηθος, να κυλουν, να πεφτουν. Νιωσε το υλικο να δινει θεση, στο αϋλο σωμα του θεατη στον εξωστη, που σαν ταινια το εργο της ζωης να αλλαζει προσωπεια με μανια να παρακολουθει... Μια ουσια του θεματος: Της ψυχης η ανασταση και η ενδοσκοπηση.
When soul is in pain, mind creates realities to chase it away..
This was my very own thatre..
Where pain was transforming to theatricality,deception...fun.
Για σενα, που δεν θα ξεχασω ποτε
