δυο τρία λόγια...

         Ποτέ δεν θα γύριζα πίσω αν ήταν στο χέρι μου, αλλά αργά ή γρήγορα το μόνο που μένει είναι οι αναμνήσεις...Βρίσκεις τον εαυτό σου να κάθεται κάθε Χριστούγεννα ανάμεσα σε πρόσωπα αγαπημένα, άλλοτε ζεστά, άλλοτε παγωμένα, αλλά και πάλι εμπνέουν θερμότητα και θαλπωρή. Όλα αυτά μέσα από φωτογραφίες, ή εικόνες στη σοφίτα του μυαλού σου, στα μάτια ίσως εκείνων των προσώπων. Καθημερινά παρακαλάμε για αγάπη. Αυτή την εποχή λίγο περισσότερο, εμπνευσμένοι από κάποιο πνεύμα όπως το αποκαλούν μερικοί διότι οι καρδιές τους όλο το χειμώνα παγώνουν και είναι πολύ πιο εύκολο να γεμίσεις χρυσόσκονη όταν φυσάει ο άνεμος και την παρασέρνει μαζί του. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και σήμερα, προσπαθώ να ανοίξω το παράθυρο των σκέψεων και των αναμνήσεων και να αναθεωρήσω τι έκανα σωστά και τι λάθος...Κάτι τέτοιες στιγμές φαντάζουν πολύ δύσκολες και μοναχικές, αλλά είναι οι μόνες που σε βοηθούν να κάνεις ακόμα ένα βήμα. Υπήρξαν αρκετές από αυτές που θέλησα να το βάλω κάτω, να αδειάσω αλλά παρόλο που ήταν η πιο εύκολη επιλογή, δεν ήταν η σωστότερη. Ούτως ή άλλως έτσι δεν πάνε οι αναλογίες με τα όμορφα και τα ταλαίπωρα? Δεν μπορώ να το αρνηθώ, υπήρχαν στιγμές που η καρδιά μου χτύπησε πιο δυνατά απ' ότι συνήθως , και αυτές ομολογουμένως ήταν πολύ περισσότερες και γεμάτες. Γεμάτες έκπληξη με τον εαυτό μου, μυστήριο, ξεγνοιασιά, καθώς ανακαλύπτω ότι οι μελωδίες της ζωής είναι πολύ πιο σύνθετες, και μπορούν να δημιουργήσουν μια μεγάλη ποικιλία συναισθημάτων και εμπειριών. Έλυσα αρκετά προβλήματα, δημιούργησα ακόμα περισσότερα, αλλά ποτέ δεν εγκατέλειψα, και αυτό οφείλεται κατά μέγιστο βαθμό στα πρόσωπα που χρωματίζουν το δικό μου καμβά. Καθένα προσφέρει και διαφορετική αλλά μοναδική χρησιμότητα.Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να ανοίξω μια παρένθεση απολογώντας αρχικά, για τη μεταστροφή μου στο γράψιμο, απλά πιστεύω ότι το να ξεδιπλώνεις τον εαυτό σου κάθε φορά φαντάζει διαφορετικό, ίσως επειδή κάθε φορά δεν έχουμε να αποκαλύψουμε  τα ίδια πράγματα, ίσως και τίποτα, κατάσταση αρκετά θλιβερή θα έλεγα. Το να απλώνω συναισθήματα και να γεμίζω τις λέξεις με ουσία, να τις ζωντανεύω έτσι ώστε να παίρνουν ουσιαστικό και μοναδικό ρόλο στα μάτια του κάθε συντρόφου (γιατί για ταξίδια δεν πρόκειται άλλωστε?) αποτελεί μια πραγματικά υπέροχη ενασχόληση, η οποία με παροτρύνει να ψάχνω περισσότερο μέσα μου, και να γνωρίζω περισσότερο τον εαυτό μου, να έρχομαι αντιμέτωπη με φοβίες και ανασφάλειες αλλά από μια άλλη οπτική γωνία, η ζωή είναι πολύ μονότονη και μελοδραματική όταν την περιορίζεις σε κάτι συγκεκριμένο, όσο εμπνεύσιμο κ αν είναι το συναίσθημα. Αργά ή γρήγορα αναζητάς το πεπρωμένο μέσα σε γεγονότα, πράξεις και νοήματα. Όλο το χρόνο ξεχείλισα από αγάπη, έρωτα, συγκίνηση, αντιπαλότητα, μοναξιά, συνάντησα παλιές εικόνες και απομνημόνευσα καινούριες.Έμαθα ότι κανείς δεν είναι τέλειος, κ έτσι κατέβαλα κ εγώ το δικό μου αγώνα για να καταπολεμήσω την τελειομανία μου, έμαθα ότι είναι φύσει αδύνατο να σε βλέπουν όλοι όπως εσύ θα ήθελες να αντικατοπτρίζεσαι στα μάτια τους, ότι ακόμα και οι πιο όμορφες ιστορίες έχουν ένα άδοξο τέλος, ή χάνονται στην ιστορία σαν να μην υπήρξαν ποτέ, και τα δύο το ίδιο καταστροφικά. Έζησα στιγμές αγωνίας και έντασης περιμένοντας αιώνια, να γλιστρήσει και ο τελευταίος κόκκος από τη σχισμή της κλεψύδρας , αφομοίωσα σίγουρα τόσα πολλά που ούτε μπορώ κ η ίδια να θυμηθώ, καταπάτησα κανόνες και συναισθήματα , διήνυσα απόσταση για να βρώ τη δική μου απάντηση, να πετύχω όσους στόχους κ αν είχα βάλει, ακόμα και τους πιο ασήμαντους. Σε μερικούς βγήκα νικήτρια, σε άλλους ηττημένη. Αλλά μπορώ να πώ με βεβαιότητα πλέον ότι δεν με νοιάζει, δεν με βασανίζει πια, καθώς σε όλους τους πολέμους οφείλουν να υπάρχουν απώλειες.Αυτό που μετάνιωσα λίγο περισσότερο, είναι το γεγονός ότι δεν επιθύμησα να τερματίσω την έχθρα με τον εαυτό μου, και αυτή την αντιζηλία, ότι δήθεν έπρεπε πάντα να φτάσω 3 κιλά λιγότερο, ή να κλείσω πια αυτό το ''ρημάδι το στόμα μου'' είτε πρόκειται για να μιλήσω, είτε για να ευχαριστήσω την λαιμαργία μου. Ή έστω να πάψω να εξαρτώμαι από το φαγητό και τα γλυκά.Ή έστω να πάψω να είμαι τόσο άκαρδη, να τολμήσω να ονειρευτώ, και να μην επιβάλλομαι μόνο στους άλλους, αλλά και σε μένα. Να αγαπήσω ακόμα περισσότερο...Μάλλον η λίστα παραπόνων θα πάρει περισσότερο απ' όσο νόμιζα.Περισσότερο, περισσότερο, περισσότερο...δεν τη χρησιμοποιώ τυχαία περισσότερο.Το υποσυνείδητο μου παλεύει να ομολογήσει αυτά που δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει, ή απλώς θέλησε να τα επεκτείνει περισσότερο.Περισσότερο χρόνο με την οικογένεια μου, με δραστηριότητες που με εξιτάρουν, με βιβλία κτλ

     Κοιτάζοντας γύρω μου, παρατηρώ αλλαγές συγκριτικά με μένα, γιατί κανένας δεν καταλαβαίνει το πόσο έχει αλλάξει, εξελιχθεί, ή αν έχει γίνει καλύτερος, ή χειρότερος άνθρωπος.Για όλους ισχύει η πραγματικότητα της ύπαρξης και μόνο, μια στασιμότητα , η οποία γίνεται αντιληπτή μονάχα από τις συνέπειες των πράξεων, ή κανένα καθρέφτη. Δεν θέλησα, και δεν θέλω να μισήσω ποτέ.Θεωρώ ότι το μίσος μαραζώνει και θερίζει τις καρδιές των ανθρώπων χειρότερα κ από κάποια αρρώστια. Η μόνη λύση είναι η αποστασιοποίηση. Έτσι, σου δίνεται η δυνατότητα να παρακολουθείς τουλάχιστον από μακριά, έχεις αυτό το προνόμιο. Ενώ όταν μισείς, δεν υπάρχει κανένα έλεος. Δεν μπορείς να συγχαρείς, να χαρείς στη χαρά του άλλου, και ποιός δεν το θέλει αυτό? Με κάποια άλλα άτομα χάνεσαι. Ο χρόνος και οι αποστάσεις μπαίνουν εμπόδιο και καταπνίγουν οποιαδήποτε όμορφη ανάμνηση. Όμως το μέλλον βρίσκεται πάντα εκεί να ξανασμίξει δύο τρείς ψυχές αν είναι γραφτό στους νόμους της φύσης... Επίσης νέες γνωριμίες με πρόσωπα που θα σε εμπνεύσουν χτυπούν καθημερινά τη πόρτα σου, και αδημονούν να μοιραστούν τη δική τους ιστορία μαζί σου, να ακούσουν με χριστιανική ευλάβεια τη δική σου.Τόσα πολλά λαμβάνουν χώρο και χρόνο συνέχεια. χρόνια και χρόνια...Σήμερα, όποια κ αν είναι η μέρα, εύχομαι να μη σταματήσει ποτέ η ζωή να μεταλλάσσεται, οι επιθυμίες και τα όνειρα να αυξάνονται, και οι άνθρωποι να γίνονται όλο κ περισσότερο άνθρωποι, παρά κάποιο είδος θηλαστικού (συμπεριλαμβανομένου και εμένα..).. Εύχομαι για καινούριες εμπειρίες, ανακαλύψεις, αρώματα και εικόνες... ταξίδια, συναισθήματα, ελπίδα, και αγάπη φυσικά. Εύχομαι όλες οι ευχές να πραγματοποιούνται, και οι άγγελοι να φυλούν τα σώματα και τις ψυχές όλων σας.Ακόμα και σε εκείνους που αποφάσισαν να εγκαταλείψουν, είτε εμένα, είτε τον εαυτό τους. Πάντα υπάρχει η δυνατότητα να συγχωρήσεις και να συγχωρηθείς. Να γυρίσεις σελίδα.Εύχομαι για μια γλυκιά ανάμνηση, ένα ζεστό χαμόγελο που θα συντροφεύει κάθε ανάγνωση και κάθε νοσταλγία, κάθε ξημέρωμα στο φώς του αγνώστου.Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζεις εκείνον που χαμογελάει όταν ξέρεις ότι το χαμόγελο εκπέμπει μόνο ευτυχία και αγάπη.Εύχομαι το πάπλωμα σας να είναι πάντα πουπουλένιο και ζεστό, και ο ήλιος να λάμπει αιώνια και εκτυφλωτικά, ακόμα και στις πιο χειμερινές μέρες, στα πιο λευκά τοπία. Χρόνια Πολλά :)