Paris...

Στριφογυριζω γυρω απο τις σκεψεις μου, ξεροντας οτι δεν θα με βγαλουν πουθενα... Ξαπλωνω και η σκεψη μου ειναι μακρια, το πνευμα μου και η ψυχη μου ταξιδευουν σε αλλους οριζοντες, μην ξεροντας τι με περιμενει, περιπλανιεμαι ξυπολιτη στη βροχη με εναν ηχο στ αυτια μου, ο μονος που με οδηγει... Ο μοναδικος που θα με οδηγησει στη λυτρωση... Ο ηχος της βροχης, και των ιστοριων που μου ψυθυριζει η πολη του Παρισιου τη νυχτα.. Η μαγεμενη πολη, που επιτελους βρηκε εναν ωμο να ξεχασει, να αφησει τα φωτα, τον ερωτα, τα μεθυστικα αρωματα, τον ηχο τοου καλπασματος των αλογων πανω στα πετρινα μονοπατια, χαμενα μεσα στα σοκακια της νυχτας... Αυτος ο καλπασμος που σε προσκαλει να τον ακολουθησεις για να βρεθεις σε μια αλλη εποχη, μακρινη απο τη δικη ςου, οποια κ αν ειναι αυτη... Στα πιο τρελα σου ονειρα... Περπατω και κατω απο το εκθαμβωτικο αυτο φως που με λουζει, κλεινω τα ματια...Ν αφησω το σαξοφωνο , το πιανο και το γλυκο κρασι να με γεμισουν... δεν θελω πολλα, απλα κατι ξεχωριστο... μια ψευδαισθηση, εναν αλλο οριζοντα, εναν πρωτο ερωτα, μια μυστικη φυσσαρμονικα, τον Louis Armstrong, την μυρωδια των σελιδων ενος παλιου, σχεδον απαρχαιωμενου βιβλιου, χωρις καταγωγη, ενα χαμενο μαγαζι με αντικες, η με σοκολατα και μπαχαρικα, η και τα τρια.. Ολα τα ειδη σοκολατας, οτιδηποτε μοιαζει με σοκολατα, και ολων των ειδων τις σαβουρες (θησαυρους θα ελεγα εγω) εχουν χαθει απο τα ματια του κοσμου, μια για παντα... να μπω μεσα να χαθω... Κι αυτη η σκονισμενη σοφιτα, αδεια. Το μονο που μπορεις ν αντικρυσεις ειναι ενα παλιο ξυλινο γραφειο με μια γραφομηχανη, καλυμενη απο ιστους, ενα κρεβατι, και το μεγαλυτερο μεγαλειο, το μικρο θαυμα του δωματιου, ενα μεγαλο, τεραστιο παραθυρο, ορθανοιχτο με θεα ολο το Παρισι και τις ιστοριες του... Τα φωτα ,τα βιολια, τα αρωματα, τις βιτρινες, τα σκοτεινα σοκακια, τον ερωτα το τραγουδι, τον θεορατο πυργο... ολα αυτα για μενα... να απλωνονται στα ποδια μου και εγω προθυμη να γευτω απο την πιο γλυκια πυγη, διψασμενη για παθος και μεθη.. Ναι, οι οροι ειναι απλοι... να μεταβιβασω αυτες τις ιστοριες, για να μπορουν να γευτουν ολοι απο αυτην την ανεξαντλητη, και ανεκτιμητη πηγη... Ή τουλαχιστον να μπορουν να φανταστουν και να ανατρεξουν εκει σε οποιαδηποτε σκοτεινη και ανυποφορη κρυα νυχτα, γεματη προβληματα, και γρηγορους ρυθμους... σκοτεινη οπως και οι ανθρωποι της...σκοτεινη στην ψυχη που δεν μπορουν καν να διανοηθουν οτι κατι τετοια μερη γεννιουνται με σκοπο την εκπληρωση των πιο απεγνωσμενων, και ανυπερβλητων επιθυμιων...των πιο αποθυμενων και τρελων ονειρων... Γιατι μονο λιγοι ειναι αυτοι που εχουν ματια να δουν την πραγματικη φλογα που υπαρχει στον καθενα, αυτη η αγνη, αλλα καυτη φλογα. Ειναι αυτοι που ζουν για το σημερα, οχι για το αυριο η το χθες.. Ελπιζουν και δεν σταματουν ποτε... Και...μπορεις ξεκαθαρα και ειλικρινα να πεις οτι εχουν δυναμεις... υπερανθρωπινες, αλλα αυθεντικες.. ο καθενας διαφορετικη, οπως διαφορετικη ειναι και η φλογα του... Αυτοι, ταξιδευουν συνεχεια, στα πιο τρελα ονειρα και μερη... Δεν θα ελεγα οτι ειμαι ενα απο αυτα τα ατομα, αλλα δεν περιγραφεται ο θαυμασμος μου προς αυτους... Εγω μπορω μονο να μεταφερω τα συναισθηματα μερικων τετοιων ανθρωπων που σταθηκα τυχερη να γνωρισω, οπως μεταφερω και τις ιστοριες του μεγαλου Παρισιου, τα μεσανυχτα χαμενη στο χρονο.. Χαμενη επιτηδες φυσικα... Αν καποια μερα ξυπνησατε στα μεσα της νυχτας, με μυστηριωδη τροπο, τοτε ισως πιθανοτατα σας ξυπνησαν ο Jullien, ή η Lorena... Μεγαλη ειναι βεβαια και η πιθανοτητα να σας ξυπνησε ο Pierre..Οχι επιτηδες βεβαια...τους αρεσει να περιπλανιουνται πετωντας...βλεποντας τα φωτα κι αλλων ενδοξων πολεων.. Ξεχαστε τις φημες και τα ψευδοπαραμυθακαι για τους μπαμπουλες και τα πλασματα της νυχτας η οτιδηποτε αλλο.. δεν υπαρχουν παρα μονο ομορφες και εκλεπτυσμενες σκεψεις.. Ο ναι... το γραμμοφωνο αρχισε να χορευει... La vie en rose..!Αν δεν ειναι αυτο μαγεια, τοτε δεν ξερω τι ειναι... Το φεγγαρι χορευοντας με τ αστρα, δειχνει τα βηματα σε ενα νεαρο ζευγαρι κατω απο το παραθυρο μου... ο χορος εχει αρχισει  σ αυτη τη μεγαλειωδης αλλα μικρη πολη...Η πολη που μπορει να χωρεσει τα συναισθηματα του καθενα, και να δωσει παρηγορια και ξεγνοιασια σε οποιον την επιζητησει... Αν ποτε θελησετε να ξεφυγετε λοιπον, μη δυστασετε να πειτε ''ναι'' στον οδηγο της χρυσης αμαξας που θα εχει σταματησει εξω απο το σπιτι σας, εχοντας ηδη ανοιξει την πισω πορτα για εσας... Rendez-vous   τα μεσανυχτα κατω απο τον Eiffel... 

http://www.youtube.com/watch?v=FtQuxyByUMk