Θα ανθισει ξανα

       Τα πρωινα ειναι πιο κρυα το χειμωνα, και πιο μουντα...Το χεις ποτε παρατηρησει? Ισως φταιει που η καρδια του ανθρωπου βαραινει, καθως αποχωριζεται τα χρωματα του καλοκαιριου.Τιποτα δεν φανταζει πιο χαρμοσυνο και πιο υπεροχο απο τις αναμνησεις ολων στην καρδια της χρυσης εποχης. Το μονο που αντηχουσε στις γειτονιες και αναμεσα στα πευκοδεντρα ηταν το γελιο και η ξεγνοιασια.Ενα συναισθημα που ολοι λιγο πολλοι αναγνωριζουν, επειδη κρυβει μια αθωοτητα και μια λαχταρα ακομα και στους ηχους του.Και οι μερες δεν τελειωναν ποτε, στα εξοχικα ή οπου αλλου ο καθενας εβρισκε τη ψυχικη του γαληνη.Με το περασμα των ημερων, τα πολλα γελια και η ξεγνοιασια εσβιναν, και ο καθενας γυριζε στις υποχρεωσεις του.Ισως γι αυτο και η φυση μεταμορφωνεται σιγα σιγα προς το φθινοπωρο. Ισως συμμεριζεται τη λυπη της καθε ψυχης, και τη λαχταρα για ακομη ενα καλοκαιρι. Μαραζωνει κ αυτη γνωριζοντας οτι τιποτα δεν κραταει για παντα.. Ακομα και οι πιο ηλιολουστες μερες.Γνωριζει ομως επισης οτι ολα κανουν το κυκλο τους, και πως μια μερα θα ανθισει ξανα χαριζοντας πισω τα χαμογελα στα παιδικα προσωπα.
      Για μενα το φθινοπωρο ηταν παντα ενα μυστηριο.Ηξερα οτι ο ηλιος ηταν ακομα καπου εκει εξω, καθως εκανε αισθητη την παρουσια του καποιες φορες, αλλα μετα χανοταν παλι αφηνοντας με να απορρω.Το ειχα συνδυασει με την ωριμοτητα, και με το αρωμα κανελας.Δεν ξερω, ισως η ωριμοτητα να μυριζει πραγματι σαν κανελα.Εκανα συνηθως τον προυπολογισμο των πραξεων μου, και της συνειδησης μου, τα μαζευα ολα, τα συναθροιζα, επειτα προσπαθουσα να δω τα μεγαλυτερα λαθη και ατελειες, και στο τελος εδινα υποσχεση στον εαυτο μου να μην επιστρεψω ποτε σ αυτα.Και παλι απο την αρχη εχτιζα καινουρια ονειρα και ελπιδες, ισως κρατουσα και καποιες ανεκπληρωτες επιθυμιες, και ταξιδευα με προορισμο το αγνωστο.Δυσκολιες και εμποδια συναντουσα ολο και συχνοτερα, αλλα τοτε ειναι που μου γινοταν πεισμα να ξεπερασω ακομα και τον ιδιο μου τον εαυτο, και να καταρριψω καθε νομο και λογικη.Υπηρχαν και στιγμες που ο πυργος μου απο τραπουλοχαρτα αρχιζε να καταρρει χωρις λογο και αφορμη στα μεσα του χτισιματος. Η ταραχη και ο πανικος ειναι τα πρωτα συναισθηματα που σε κατακλυζουν εκεινη τη στιγμη. Σαν να βρισκεσαι εγκλωβισμενος μεσα στο ιδιο σου το ονειρο, και να μην μπορεις να ξυπνησεις.Το ξερεις οτι ολα ειναι ψευτικα και καποια στιγμη θα τελειωσουν, αλλα προς το παρον τρεμεις με το καθε δευτερολεπτο που περνα.Το μονο που με ηρεμουσε ηταν να μεταφερω αυτην την φορτιση και την ενεργεια που κατασπαραζε το νου και τη ψυχη μου σε καποια κολλα χαρτι, η στα πληκτρα ενος σκονισμενου πιανου.Αδειαζα τα συναισθηματα σε λεξεις, και το βαρος απλα με αφηνε, και βαραινε το χαρτι. Αλλιως μασκαρευοταν σε μια μεθυστικη μελωδια και χορευε γυρω μου, προσπαθωντας να με παρασυρει και μενα στο χορο.Κ ετσι οι σκοτουρες ταξιδευαν και χανονταν μαζι με τη μελωδια και τον ανεμο σε αλλα μερη, μακρια απο μενα.Ισως ολα ηταν μια ψευδαισθηση και δεν ηξερα ποτε να παιζω πιανο, ουτε να γραφω επισης.Μου εφτανε ομως η αισθηση ελευθεριας.Μηπως ολα τελικα ειναι μια ψευδαισθηση, και αναζητουμε ζωη και ευτυχια στις αναμνησεις και στα ονειρα καποιου αλλου, μακρινου παρελθοντος?
            Πραγματικοτητα ή ψευδαισθηση, η διαφορα ειναι μικρη εως ανυπαρκτη.Οι στοχοι, τα ονειρα, οι ηθικες αξιες και τα ιδανικα ειναι αυτα που καθοριζουν το ποιοι ειμαστε και τι ψαχνουμε, τι κυνηγαμε.Καλοκαιρι, ανοιξη, χειμωνα ή φθινοπωρο, το μαραζι και η λυπη μπορουν να σε βρουν παντου, και να χτυπανε επανειλλημενα τη πορτα σου, ξανα και ξανα. Το πως θα το αντιμετωπισεις ειναι το θεμα.Τιποτα δεν κερδιζεται χωρις μαχη, χωρις αιματοχυσια και ιδρωτα, ουτε καν ανοιξη.Το αναγνωριζω, οτι ο πονος ειναι αβασταχτος ωρες ωρες, και ολα φαινονται εξαντλητικα και ανουσια.Ομως, οπως ενα παλιο και ξεθωριασμενο σπιτι, εχει παντα μικρες χαραμαδρες, κ ο ηλιος διεισδυει, για να ζωντανεψει ξανα τις απαρχαιωμενες φιγουρες, ετσι παντα, εκτος τον πονο θα σε βρισκει και η χαρα, η συγκινηση, και πανω απ ολα η αγαπη.
              Ειδικα εκεινη, η τελευταια, ειναι που μας εχει δωθει απλοχερα, κ ανεξαντλητα περιμενοντας με αθανατη υπομονη να τη χαρισουμε παντου, ακομα και στον πιο μισητο μας ανθρωπο.Διοτι δινοντας αγαπη, παιρνεις, κ μαλιστα πολλα παραπανω, χανεσαι σε εναν βυθο απο εικονες και ηχους.Το σωμα παραλυει, νιωθεις ολοκληρωμενος σαν προσωπικοτητα.Μονο οταν ξερεις να αγαπας αληθινα και με ανιδιοτελεια.Τοτε ο ηλιος θα ανθισει ξανα, γιατι πλεον θα υπαρχει στην καρδια μας, με βαθιες, δυνατες ριζες. Τα χαμογελα θα επιστρεψουν, κ θα ναι για παντα καλοκαιρι.

Μια φορα..

     Δεν εχω ξανανιωσει ποτε τοσο αληθινη, παραμονο τοτε...εκεινη την μοναδικη φορα στις δοξες των παιδικων μου χρονων, οπου φωλια εκαναν τα χιλια συναισθηματα κ ο πλουσιος αυτος κοσμος στα εσωψυχα μου...Ξεχειλισα τοση ενταση, τοσο παθος, που νομιζα οτι ειχα στερεψει μετα απο αυτο...πως οτιδηποτε κι αν ειχα, του το ειχα δωσει χωρις ανταλλαγμα, με πονο ψυχης και τοση χαρα...σαν να λατρευα τον σκοπευτη μου...το λυτρωτη μου δηλαδη...Νομιζα οτι ολα ειχαν τελειωσει, απογοητευιτκο μεν...απελευθερωτικο δε, εξαλλου δεν θα ειχα να υποφερω αλλο για εναν ερωτα που δεν πραγματοποιηθηκε ποτε.Ενα ανεκπληρωτο τραγουδι, που εκπληρωθηκε μοναχα στις φωτεινες χαραμαδρες των ονειρων μου, στις πιο βαθιες και τρανταχτες μου επιθυμιες.Εκει εμενε, και θα εμενε για παντα ασφαλες...μια αναμνηση θαλπωρης, ενα χαδι ζεστο ακομα..

      Δεν θυμαμαι ακριβως ποτε τελειωσε...δεν ξερω καν αν εχει τελειωσει ακομα.Αν θα συνεχιστει για οσο κραταει ακομα η πνοη μου.Ξερω μοναχα οτι προσφατα κατι ξυπνησε ξανα μεσα μου.Κατι, που με εκανε να πιστεψω οτι η πηγη αυτη ειναι ανεξαντλητη τελικα, κ οτι οσο κ αν δεν αγαπας, οσο κ αν μισεις τον ευαυτο σου κ εχεις φτασει στην εξαθλιωση, οσα λαθη κ αν εχεις κανει, οσα κ αν εχεις ξεχασει...τον τροπο να ζεις, να σκεφτεσαι να γελας... παντα θα υπαρχει η ελπιδα, η οποια ενσαρκωνεται υπουλα στα πιο περιπλοκα ειδη..στα πιο γαλαζια και σπινθυροβολα ματια.. Σ εκεινα που οταν τα κοιτας σε κανουν να ξεχνιεσαι για λιγο απο τις σκοτουρες, τη θωλουρα της ημερας.Εκεινη τη γαλινη που ειχα χασει πια,γιατι ειχα χασει εκεινα τα ματια...εκεινη τη γαληνη ξαναβρηκα, ετσι παραδοξα και ξαναγεννηθηκα απο την αρχη στα ματια του.Τα σκουρα μαλλια του να στολιζουν την λευκη του επιδερμιδα σαν χελιδονια που εχασαν τον δρομο τους για τις ανοιξιατικες χωρες..η δυναμη που ουρλιαζει το κορμι του σε καθε σπιθαμη...Η κοφτη του ανασα, και η γλυκια εκινη φωνη, σαν τραγουδι αγγελων να αντηχει ξανα στα αυτια μου.Καιρο ειχες να με επισκεφτεις παλιε μου φιλε.Πως εχεις το θρασος να με χτυπας με το ιδιο εκεινο χτυπημα..Γιατι?Για να υποφερω το ιδιο επιπονα οπως τοτε? Ωραιο το βασανο.Βαλσαμο στην ερωτευμενη ψυχη..Δωσε μου δυναμη..

Θεατρινισμός, Θάνατος, Θύμησες..

Προσωπειο. Ανεκφραστο, ψυχρο. Θεατρικοτητα γεμισε ο χωρος.Φωναξτε φωνες απο το παρελθον, ουρλιαξτε για το αβεβαιο τρομακτικο μελλον... Παρε του θανατου τη στροφη. Μονος χορευεις του αιματος τον τρομερο χορο και πριν χαθεις, βλεπεις τη ψυχη μιας παλιας ερωτικης μορφης να σε κοιταει, με ματια που μοιαζουν με θαλασσας βυθο. Και τοτε θα κλαψει σαν βροχη, σαν βροχη σε καλοκαιρινο μουντο απογευμα, θα δεις τα δακρυα της στο στηθος, να κυλουν, να πεφτουν. Νιωσε το υλικο να δινει θεση, στο αϋλο σωμα του θεατη στον εξωστη, που σαν ταινια το εργο της ζωης να αλλαζει προσωπεια με μανια να παρακολουθει... Μια ουσια του θεματος: Της ψυχης η ανασταση και η ενδοσκοπηση.

When soul is in pain, mind creates realities to chase it away..

This was my very own thatre..

Where pain was transforming to theatricality,deception...fun.


Για σενα, που δεν θα ξεχασω ποτε

Γιατι μονολογια?Γιατι...Θελω να πιστεψω σε ενα αυριο, πιο δυνατο, πιο ισχυρο...που θα μου εξασφαλισει τα πιο μεγαλα μου ονειρα..Θελω να υπαρχω, δεν θελω να ξεχαστω..Νιωθω ομως ολοενα και περισσοτερο οτι οι μεγαλυτεροι μου φοβοι ειναι κοντα, οτι απο στιγμη σε στιγμη αυτη η φουσκα θα σκασει, και το δωματιο θα πλημμυρισει, και το μονο που θα υπαρχει θα ειναι αυτη η σιωπη...Τοσο μυστικιστικη, να θελω να της αφιερωθω με  ολο μου το ειναι...Να μην εχω εγνοιες.. Σαν εκεινο το ονειρο, που ξανα και ξανα με επισκεπτεται καθε βραδυ για να μου υπενθυμισει οτι υπαρχει, και θα συννεχισει να υπαρχει.. Και το παραμυθι ανοιγει, με μια λαμψη πιο ισχυρη απο οτιδηποτε..σε τυφλωνει αρχικα, αλλα τα ματια σου συνηθιζουν στο φως αργα η γρηγορα.. Καθε φορα το ιδιο..Και ανοιγεται αυτο το μονοπατι μπροστα σου.Φτιαγμενο απο ελπιδα ονειρα, δεντρα λυγνα αλλωτε, χοντρα επισης, με ολα τα χρωματα στα κλαδια τους.Αν κοντοσταθεις λιγο, θα παρατηρησεις οτι χορευουν γυρω σου, προσπαθουν να σε υπνωτισουν διεγυροντας καθε σου αισθηση..Και το μονο που νιωθεις ειναι ενα μουδιασμα, που σε παραλυει.Μαγικη αισθηση ομως.Τα πρωτα σου βηματα σ αυτον τον κοσμο συνοδευονται απο τιτιβισματα, προερχομενα απο το πουθενα.. Διαφορετικες λαλιες, ξεχωριστες χροιες, ολα μαζι δενουν το νανουρισμα της φυσης..Συννεχιζεις να προχωρας, χωρινς να ξερεις που θα σε βγαλει αυτο το δρομακι, γιατι το μονο που μπορεις να δεις ευθεια μπροστα ειναι ενα εκτυφλωτικο φως που χανεται στον οριζοντα.Μα ειναι δυνατων να νιωθεις ετσι? Καθε κυτταρο του κορμιου σου ζωντανευει..παραισθησεις? Μην μιλας, μην αφησεις αυτη τη σιωπη να ραγισει..Ξαφνικα, μια αρπα, κι ενα βιολι κανουν αισθητη τη παρουσια τους..Τα παντα ξαναγιεννιουνται, ανθιζουν, μεχρι να φτασουν στην αποκορυφωση της ομορφιας.Τι θαυμα ειναι αυτο? Κοιτας ψηλα και κλεινεις τα ματια..Νιωθεις δυο χερια στους ωμους, κατι να σε ανυψωνει..Ομως εξακολουθεις να παραμενεις στο σκοταδι..Σαν εγκλωβισμενη στο δικο σου ονειρο, εξαντλεισαι...Αισθανεσαι καθε προσπαθεια ματαιη, και την καρδια σου ετοιμη να σπαραξει σε λυγμους...Μεχρι εκεινη τη στιγμη...Που η ανασα σου κοβεται, κ μπορεις να δεις τα παντα πια..Οχι με τα ματια τα δικα σου, με τα ματια της καρδιας. Τωρα ολα βγαζουν ξαφνικα νοημα..Η αναμνηση γινεται παρον, το μελλον παρον, το παρελθον παρον.. Ζεις σε καθε στιγμη, εχεις μια απαντηση σε ολα τα ερωτηματα που τοσο καιρο βασανιζαν τον κοσμο σου.Ειναι κατι απεριγραπτο..Περα απο καθε προσδοκια..Δεν εισαι ο εαυτος σου, δεν ειναι το σωμα σου αυτο, δεν εισαι πια... Τωρα ολα εχουν βρει το δρομο τους.Ο κοσμος τοσο μικρος για να χωρεσει κατι τοσο μεγαλο.Μακαρι να ηξεραν..Μακαρι να ηξερε κι εκεινος... Θα με βρει καποτε, και τοτε θα τα καταλαβει ολα..

Πέταξε

Ονειρευομουν...Περπατουσα στην ατελειωτη ακτη, και τα κυμματα εβρεχαν τα γυμνα ποδια μου..Ο ηλιος υπερλαμπρος,ψηλα στον ουρανο εστελνε τις κορες του, να με συνοδευουν, κ παραλληλα ενα δροσερο αερακι χαιδευε τα μαγουλα μου..Σαν να ερχοταν μεσα απο το βυθο..Σκεφτομαι εκεινους που αγαπησα, και εκεινους που εχασα..Σκεφτομαι για τη ζωη, και ποιο να ειναι το νοημα της..Γιατι ειμαι εδω?Βρισκω μια μικρη πετρα, και την πεταω με δυναμη προς τη θαλασσα, σκιζοντας τα κυμματα..Καθομαι και τη βλεπω να χανεται στο γαληνιο αυτο χαος..Στεκομαι και νιωθω ενα δακρυ να  κυλαει στο προσωπο μου..Γιατι κλαιω? Περπαταω στον ωκεανο.. Τα παντα εχουν αλλαξει, οι φιγουρες, το χρωμα του ανεμου, η φρεσκαδα του Αιγαιου..Το μονο που εχει μεινει ιδιο ειναι τα δαχτυλα μου, βρεγμενα, και μια αναμνηση...μισοσβησμενη στο περασμα του χρονου..Γελια, και σεντονια λεβαντας.. Το φρεσκο γρασιδι στην καρδια της Ανοιξης..Και ο ηλιος...''Μα, προσεξε..μην χαθεις..'' αντηχει στ αυτια μου μια λεπτη φωνη...Δεν θα χαθω, θα με βρισκει παντα ο ηλιος, και το τραγουδι του.. Αργα η γρηγορα, θα πεταξω μακρια απο εκεινους τους οριζοντες, και τοτε θα εχω καταρρίψει καθε οριο.. θα εχω αψηφισει τον εαυτο μου, τα πρεπει... θα ειμαι ελευθερη, κ οταν εισαι ελευθερος δεν χανεσαι ποτε...

Χριστουγεννα..

          Οσο περισσοτερο ακουω το παλμο της φθινοπωρινης βροχης, τοσο περισσοτερο μου μυριζει Χριστουγεννα... Ειναι αυτη η λαχταρα που ειχα παντοτε, απο μικρο παιδι ακομα, να φτασουν αυτες οι φανταχτερες μερες, για να νιωσω οτι ξαναγενιεμαι.. Απο τις πρωτες ψυχαλες, τις πρωτες αγγαλιες για να ζεσταθω...βιαζομαι συνεχως να νιωσω, να με γεμισει αυτο το πνευμα με χρωμα καρο, βαθυκοκκινο, και μυρωδια απο αχνιστα κουλουρακια , ζεστη σοκολατα και κανελα... καβουρδισμενα αμυγδαλα, φουντουκια, σταφιδες και καστανα...
       Καθε χρονο, επιστρεφουμε στο μικρο σπιτι, εξω απο την πολη ..χαμενο καπου βαθια στην καρδια του δασους... Τουλαχιστον ετσι το βλεπω εγω... Το μοναδικο σπιτι που εχει κερδισει την καρδια μου, το σπιτι που με ανεθρεψε, που μου εμαθε τα παντα...Να εξερευνω καθε σκοτεινη γωνια, καθε πετραδακι, και να απολαμβανω καθε χρονο οτι εχει να μου δωσει... Με μια ζεστη θαλπωρη που δεν την νιωθω πουθενα αλλου... Αυτο το σπιτι, σχεδον αποκλεισμενο απο τον κοσμο,  με τα κατακοκκινα κεραμιδια, ειναι το παλιο μου ξεχασμενο ονειρο... Ο θησαυρος που βγαζω καθε τετοια εποχη απο το σεντουκι, για να επιστρεψω στην παλια μου αθωα ζωη , εστω, μονο για αυτες τις λιγες γιορτινες μερες...Μολις μπεις μεσα, θα μαγευτεις απο τα αρωματα που το κυριαρχουν, σε συνδυασμο με αυτο το νεοκλασσικο στυλ που καλυπτει καθε γωνια... Τα χνωτα μας τοσα χρονια εχουν δωσει απειρες μικροπινελιες στην ατμοσφαιρα...και οι λεπτομερειες των ξυλινων επιπλων, δινουν την εντυπωση παλιου κουκλοσπιτου..Η αδυναμια της μητερας μου ηταν να βγαζει παντα τετοια εποχη τα καλα της κρυσταλινα, τα μοντερνα σεμεδακια, της και να στολιζει αυτο το μερος με εναν τροπο που μονο αυτη ξερει.. Βεβαια η τραπεζαρια και το σαλονι πλημμυριζε απο μαγεια οταν οι μεγαλες κουτες ανοιγαν. Οι τοιχοι διακοσμιμενοι με γιρλαντες, σε βαθυκοκκινο και πρασινο χρωμα, ο μεγαλος ορθογωνιος καθρεφτης περιτρυγυρισμενος απο φωτα, σαν μικρες χιονοστιβαδες, και χαλια παντου...Φωτα, χρωματα, και ευτυχια γεμιζαν το δωματιο, καταληγοντας στη μεση, στο πιο λαμπρο στολιδι.. Το Χριστουγεννιατικο δεντρο..Δεν θα ελεγε κανεις οτι ειναι φανταχτερο, ουτε θεορατο..κι ομως θα μπορουσες να διακρινεις ξεκαθαρα οτι αυτο το δεντρο ξεχυλιζει απο φως, και μαι λαμψη σαν να σου τραγουδαει καθως το πλησιαζεις.. γλυκα και τρυφερα Χριστουγεννιατικους υμνους.. Σαν αγγελοι να το υπνωτιζουν και μαζι με τα βιολια τους, σε πλημμυριζουν τα ιδια μ αυτο το συναισθημα αγαλιασης.που παρομοιο δεν εχεις ξανανιωσει..Πανω στα μελισταλαχτα κλαδια του υπαρχει χιονι.. Ψιλο και αγνο, ποτε δεν θελησα να το ακουμπησω μηπως και χαλασω αυτη τη μαγεια... καθε χρονο σαν ψευτικη οφθαλμαπατη...Λιγο πιο περα, ενα τεραστιο κλαδι γκι κειτεται κρεμασμενο πανω απο απο το τζακι.. την μυστικη γωνια μου σ αυτο το σπιτι..Ενα ψηλο τουβλενιο τζακι με καταμαυρο μαρμαρο να το περικλυει και να του δινει μια αισθηση πολυτελειας.. Αυτο ειναι τ μερος που μαζευε και μαζευει την οικογενεια καθε κρυα νυχτα του χειμωνα, οταν εξω , ο βασιλιας του κρυου χτυπαει αλυπητα τα δεντρα στην αυλη... με χιονι, χαλαζι κι αερα... Μας μαζευει, κ ετσι που καιει τα κουτσουρα, ειναι σαν να μας λεει παραλληλα ιστοριες, ή να τραγουδαει, γλυκα.. Παντα ειχα την αισθηση οτι ειναι ο προστατης μου... η πηγη θερμης... Μπορω ακομα να δω καποιες θολες αναμνησεις, στο πισω μερος του μυαλου μου.. Την οικογενεια, να χουχουλιαζει στους καναπεδες με κουβερτες, κι εγω να εχω γυρει δειπλα στο τζακι, βλεποντας τις σπιθες να χορευουν, σαν να θελουν να με διασκεδασουν... και τα ματια μου ξεχυλιζουν απο ευχαριστηση... Μπορω ακομα να μυρισω ζεστο τσαι, και το γλυκο σοκολατας της μητερας μου..Οποιοδηποτε γλυκο μπορω να το αναγνωρισω απο χιλια μιλια μακρια... αλλα ολες οι δημιουργιες της μητερας μου ειναι βαθια χαραγμενες μεσα μου...
            Οι χαρες ηταν και ειναι αμετρητες καθε χρονο... ολα τα παιχνιδια με την αδερφη μου, ο ηχος του γελιου και των χαχαντητων...Εμεις, να κυλιομαστε στα χαλια ακουγοντας τα καλαντα, στα αγγλικα συνηθως.. Η γλυκυτερη δασκαλα του κοσμου, ηταν εκεινη που με βοηθησε να μπουσουλισω αργα αργα στα αγγλικα... Ρένα την ελεγαν... Με ενα προσωπο αγγελικο, το οποιο με κερδισε κι αγαπησα τα αγγλικα με παθος. Μου ειχε δωσει μια παλια κασετα με τραγουδια και παραμυθια στα αγγλικα, οπου απο εκεινη την μερα συνοδευε το στολισμα του δεντρου, ολα τα κυλισματα στα χαλια, και οτιδηποτε αλλο περιειχε η ενοια Χριστουγεννα. Τετοια εποχη αρκετες φορες μας αφηνε ο πατερας μου, κ εφευγε για την Γερμανια... αν δεν μας επαιρνε μαζι...Κι εμεις αγωνιουσαμε να τον ξαναδουμε πριν σβησει το φως των κεριων την βραδια της Παραμονης. Παντα τον περιμεναμε.. και παντα γυριζε, οπως μας ειχε υποσχεθει.. Μολις περνουσε το ποδι του απο την πορτα, τρεχαμε με την αδερφη μου και τον γεμιζαμε φιλια και αγγαλιες. Κι αυτος, γεματος με βαλιτσες και δωρα να μας υποδεχτει.. και βεβαια, αδιασπαστο εθιμο, η μισοφαγωμενη toblerone, σε μεγεθος xxl περασμενο στο χερουλακι της βαλιτσας... Αλλα αυτο δεν ηταν το μονο. Οι βαλιτσες του γεματες δωρα, γλυκα και παραδοσιακα φαγητα απο την Γερμανια. Σχεδον τιποτα γι αυτον... ολα για μας.. Ο δικος μας Αη Βασιλης. Ρουχα, παπουτσια, !έπιπλα!, ημερολογια με σοκολατακια μεσα, κουτες με σοκολατες, ολων των ειδων... εκατομμυρια σοκολατες και γλυκα, δεν χορταινω να τα γραφω.... αμετρητα.. Μια φορα μαλιστα, αξεχαστη, μας ειχε φερει Mc Donalds, ή κατι σαν κ αυτο, αυθεντικα. Ειχε σχεδιασει να τα παρει λιγο πριν φυγει απο τ αεροδρομιο, ετσι ωστε να ερθουν ζεστα σε μας! Κ οντως ετσι ηταν!Τοσα δωρα, τοσες ευχες.... τοσες μυρωδιες... ο ανθωπος στον οποιο εχω αδυναμια περισσοτερο απο οποιονδηποτε αλλο... το αλλο μου μισο... ο μπαμπας μου.
            Η μητερα μου φροντιζε να μας εχει παντα ενωμενες με το πνευμα... οπως και συνεχιζει να φροντιζει...ολα τα εθιμα, τα γραμματα για τον Αγιο, η διακοσμηση, και τα χιονια... τα παντα!!!Η λατρεμενη μου μαμα ^_^  Κ η κουζινα, το πιο πολυσυχναστο μερος μετα το σαλονι... δεν νομιζω οτι υπαρχει γευση που να μην εχω γευτει.... οτι ποθουσε το ματι μου και δεν μπορουσα να αποκτησω, αποθηκευοταν μεσα μου, και ηταν σαν να ειναι δικο μου.. Η κυριαρχος του κοσμου. Οι πιο βαθιες μου επιθυμιες ομως, εχουν ακομα ριζες στα σωθικα μου... και με τρωνε καθε μερα, μεχρι να μπορεσω να γευτω καθε γευση, καθε αρωμα, οτιδηποτε αγνωστο για μενα υπαρχει εκει εξω... Το ονειρο μου, το νανουρισμα μου καθε βραδυ, ειναι να ταξιδεψω και να γνωρισω κι αλλα εθιμα, κ αλλο κοσμο...να μαθω για τα δικα τους Χριστουγεννα.. Να δω μεσα απο τα ματια τους πως βλεπουν εκεινοι το θαυμα... Με περιμενουν τοσα πολλα.... Το μεγαλυτερο ταξιδι μου μολις ξεκινησε... Ειμαι σιγουρη ομως, οτι παντα θα επιστρεφω στο ιδιο μερος, σαν να ειναι η πρωτη φορα... για να νιωσω αυτη τη λαχταρα, αυτο το συναισθημα που δεν θα ειναι ιδιο πουθενα.. Την ζεστη αγγαλια του σπιτικου μου...και τη μελωδια των δικων μου Χριστουγεννων...

Meeeerry Christmas!

Αγαπη..

  Κρυα νυχτα αποψε..Ολα φαινεται ν' ανθιζουν με τοσο νερο.. Καθε σταγονα απλωνει ηρεμα τα χαδια της σε καθε πεταλο μιας ξεχασμενης ορχιδεας...ή ενος ξεμοναχιασμενου τριανταφυλλου.Ο κοσμος τοσο μγεαλος για κατι τοσο μικρο..Ομως αποψε τα παντα σιωπουν για να νιωσει μεγαλυτερο, σε τοσο σκοταδι..γαληνιο σκοταδι...

 Οι ουρανοι ανοιγουν λες και τους κατεχει τοσος πονος, αναμνησεις, βασανα... Μεγαλα βαρη ακομα και για τη θεια φυση.. το μεγαλειο των μεγαλειων. Σε μια αλλη γωνια του κοσμου, σ αλλο σοκακι, ενα μικρο παιδι, απλα να αφουγγραζεται τη σιωπη..για να ακουσει απεραντους ηχους που μονο η καρδια μπορει να νιωσει..Εκει που ο ρυθμος της βροχης γινεται ενα με τους παλμους σου. Για να αισθανθεις καθε συναισθημα του βασιλια της γης..Ολες οι σταλες μοιαζουν ιδιες..αδυνατο. Η καθε μια ξεχωριστη, οπως καθε δακρυ κρυβει μυριους λυγμους, ανησυχιες, φοβους, συναισθηματα, ετσι και καθε κρυσταλος των ουρανων παρασερνει κρυφους γοερους αναστεναγμους...

 Τα ματια της γλυκοχαμενα σ αυτο το βουβο πληθος...Περισυλλογιζεται, ονειρευεται, βλεποντας καθε ξεχωριστο κρυσταλλο στο παγωμενο τζαμι...Αρωμα απο ζεστο τσαι τριανταφυλλο και αγριο μουρο εχει πλημμυρισει το λεωφορειο..Αναστεναγμοι στα χνωτα της, σφιγμενα χειλη..Το πιο ξεκαθαρο ειναι τα ματια της..χαμενα μεσα στις σκιες και στα φωτα της πολης..Περνανε σαν σκηνες απο βουβο κινηματογραφο, διαδραματιζοντας το παραμυθι της ζωης και της αιωνιοτητας..Ποσο θα θελε να μεινει για παντα χαμενη εκει...να μην αισθανεται..

 Ξαφνικα, αυτο το σιγοψυθιρισμα...μια μελωδια..η χαρακτηριστικη χροια γαργαλαει τ αυτια σου, και διχως σκεψη κλεινεις τα ματια για να μην αφησεις αυτο τον ηχο να βγει απο τα εσωψυχα σου..Να μεινει εκει εγκλοβισμενο για οσο ζεις..Τα χανεις... η ψυχη σου πλημμυριζει απο αναμνησεις που δεν ξερεις απο που προερχονται... γιατι παντα θυμομαστε αυτο που δεν συνεβη ποτε..Κ ομως, ολα φαινονται τοσο οικεια...τοσο κοντινα...Ισως η μυρωδια απο καποιο παλιο ξυλινο εικονισμα στο παταρι...ή η σκονη απο τα παλια Χριστουγεννα.. Μια μυρωδια που θυμιζει θαλασσα, ελευθερια, ασφαλεια και τοσες αλλες...Μεσα σ αυτες και η δικη σου...τη στιγμη που θα τη νιωσεις θα σε περιβαλλει και σενα αυτο το κυμμα λαχταρας να σε πνιγει..Με ενα γλυκο, ονειρικο θανατο..Αισθανεσαι τρυφεροτητα , ζεστασια...και παλι παιδι.. Ενα τρελο αθωο παιδι... σε αλλους κοσμους, μακρινους... Πισω, πολυ πισω... Και βεβαια αυτες οι γευσεις, τα χαδια, και κατι ακομα... το βλεμμα που δεν θα ξεχασεις ποτε οσο ζεις... Αυτα τα δυο μελισταλαχτα ματια που καταφεραν να πολιορκησουν το καταφυγιο της ψυχης σου...που μεσα απο αυτα βλεπεις ολοκληρο τον κοσμο... και πανω απ ολα εσενα... τον ιδιο σου τον εαυτο...Τα χερια, που το αγγιγμα τους σε κανει να νιωθεις αληθινη... Θα το αναγνωριζες οπουδηποτε... Τοσες χιλιαδες λεπτομερειες στο χαρτη του κορμιου του... Η αγγαλια του, το κρυσφυγετο σου..οπου μπορεις να αφησεις καθε δακρυ..ανησυχια..Η αγκαλια στην οποια ξεχνας και τ ονομα σου.. 

 Μονη λεξη που τα εκφραζει, τοσο γλυκια κ ανατριχιαστικη..δυναμωνει με το χρονο, σαν το παλιο καλο κρασι...Η αγαπη δεν ειναι λεξη..ειναι το συναισθημα στο οποιο υποκλινεται κ η πιο μεγαλειωδης υπαρξη..Το τελευταιο τραγουδι που δεν θα σταματησει ποτε... Το αιωνιο εκτυφλωτικο φως που μπορει να διεισδυσει στις πιο σκοτεινες χαραδρες στον πιο ακαρδο ανθρωπο.. Η πιο γλυκια αναμνηση...Αγαπη ειναι να χαριζεις τον εαυτο σου, χωρις ανταλλαγμα...