Φλογες μακρινες

          Παντα ηθελα να φυγω, να πεταξω μακρια, να αφησω πισω στεναγμους κ λυπη, οσα βαραινουν τη σκια μου, και κρατουν την ψυχη μου βυθισμενη στο αδυτο.Δεν ειναι ευκολη υποθεση να σηκωθεις μια μερα, να παρεις μια αποφαση και να πραξεις.Το μυαλο οδυρεται, προσωπα κ καταστασεις σε βυθιζουν βαθια στο εδαφος..Ομως σαν να ηξερες ανεκαθεν οτι εκει, εξω απο το παραθυρο κρυβεται μια καινουρια πατριδα για σενα, καινουρια χερια να σε αγγαλιασουν.Μολις πατησεις εξω απο το σπιτικο οι ανεμοι χαιδευοντας το προσωπο σου, σε προιδεαζουν για τις περιπετειες που θα γευτεις.Παρασερνουν αρωματα και πνοες χαμενες, παλιες απο αλλα μακρινα μερη.Περιπετειες να ξεχειλιζουν απο παθος και ενταση, αλλες παραμυθενιες, πλεγμενες σε μεταξωτα υφασματα... Αλλες με ενα γλυκο μυστηριο, ολες σχεδιασμενες απο μια ανωτερη δυναμη, ή και απο εσενα τον ιδιο.Και απο τη μια στιγμη στην αλλη θα ξυπναμε ολοι σ εκεινα τα μερη που τοσο αγαπησαμε, τοσο ονειρευτηκαμε και πεθυμησαμε. Εξου κ η φραση, μερη βγαλμενα απο ονειρα...Μερη που επισκεπτεται το πνευμα και η θεληση, ειναι γνωστα αιωνια, κ αποθηκευμενα στην καρδια μας.Κηποι ζωγραφιστοι μεσα σε τοιχους, αρχαια ομοιωματα, γαληνια σιωπη και παραλληλα μουσικη που δενει και απλωνεται σε ολο το μεγαλειο της. Οτι αποζητα και εχει κλεισμενο μεσα του ο καθενας μας.Καποια διπλοκλειδωμενα δωματια που σφιζουν απο ζωη, χωρο και χρονο.
     Δεν ειμαστε ολοι τοσο τυχεροι να βρισκουμε το σωστο μονοπατι καθε φορα.Ολα κρινονται βασει επιλογων και μονο.Τοσες διαφορετικες ιδεες οσα και τα προσωπα...Διλληματα και λογισμοι χωλαινουν και εξουθενωνουν αλλα κατα βαθος ολοι ξερουμε τι πρεπει να κανουμε ανα πασα στιγμη.Σαν μια φωνη να ψιθυριζει, και ενα χερι να σε κραταει σφιχτα, χωρις να θελει να σ αφησει... Εσυ ομως επιλεγεις αν θα καλυψεις τα αυτια σου, η αν αφησεις αυτο το χερι.Μπορει αυτη η αισθηση ''ελευθεριας'' να σε γεμιζει, νιωθεις οτι δεν χρειαζεται να δωσεις εξηγησεις σε κανεναν, κ οτι ολα βρισκονται υπο το δικο σου ελεγχο, αλλα ποσο ελευθερος εισαι?Αυτο το χερι δεν σε εγκλωβιζει, να σε σωσει προσπαθει, να σε κρατησει, και να σε βγαλει απο την αδιεξοδο.Κι αν ακομα το αφησεις και συνειδητοποιησεις ποσο λαθος εκανες, το χερι θα ειναι ακομα εκει περιμενοντας το αγγιγμα σου.
         Ολοι μια αναμνηση ειμαστε...ερχομαστε και φευγουμε.Το μονο που μενει ειναι η δεσμη φωτος που κρυβουμε μεσα μας, και που με τον καιρο διαπερναει και τρεφει το χωμα.Δεν χανεται, αλλα αιωνια δινει ζωη στη φυση, στο αϋλο, σε αλλες αναμνησεις. Ενας κοσμος με πανομοιοτυπα δεν λεγεται κοσμος, αλλα κλισε, μια αχρωμη αμνησια. Γ αυτο και ολες οι ψυχες εχουν διαφορετικο ακουσμα, διαφορετικο χρωμα και χροια.Για να αφησουν ενα ξεχωριστο αποτυπωμα και να δημιουργησουν μια νεα ταυτοτητα, να υπαρξουν...Με την προυποθεση οτι θα κυνηγησουμε αυτη την ευκαιρια, να πλασουμε μια ψυχη, καθως δεν εχει ακομα διαμορφωθει.Οσο περισοτερα ταξιδια, τοσα και τα χρωματα που θα παιρνει, οσο σου προξενει κατι συναισθηματα, τοσο θα μεταμορφωνεται με τον καιρο, μεχρι που ουτε κ εσυ ο ιδιος θα την αναγνωριζεις.Οποιοδηποτε συναισθημα, και οτιδηποτε σε προκαλει. Για μενα ειναι τα ταξιδια καθε ειδους, και το φως...Με στιγματιζουν και τα δυο... Ειτε με φοβο, αγωνια ακομα και δεος καμια φορα... ειτε με γαληνη, ηρεμια, και απελευθερωση.Για καποιον μπορει να ειναι η τεχνη ή η θαλασσα...Η θαλασσα εχει σωσει, οπως εχει αφανισει... Σε ολα υπαρχουν δυο διαφορετικες οψεις, ενα αγκαθι καπου καπου...Ο εξυπνος αγγιζοντας απαλα, προσπαθει να ανακαλυψει με υπομονη και σοφια που ειναι το αγκαθι και να το αποφυγει.Ο επιπολαιος βιαζεται να γευτει, και ο ενθουσιασμος τον αφηνει τρυπημενο στο τελος.Δεν ειναι απαγορευμενα τα ονειρα, αρκει να ξερεις οτι ονειρευεσαι, αλλιως υπαρχει μεγαλη πιθανοτητα να παγιδευτεις και να χαθεις σ ενα λαβυρινθο. Να χασεις τη λογικη σου και την πραγματικοτητα.Μα τοτε ποιος ο σκοπος να ονειρευσαι εφοσων δεν υπαρχει αυτη η αντιξοοτητα να καταπολεμησεις? Τα παντα χανουν απευθειας την αξια τους.Δεν πεφτεις απλα απο τα συννεφα, πεφτεις αιωνια, σε ενα μαυρο κενο.Ολα θελουν προσοχη, ακομα και οι ευχες. Γιατι ειτε το πιστευουμε ειτε οχι, ζουμε σε ενα αυριο εμπνευσμενο απο την ελπιδα και ραμμενο απο τις επιλογες μας. Επιλεγοντας οποτε το σωστο, μπορουμε να αποτελεσουμε μια αναμνηση.
          Κ εσυ θα πεταξεις και θα φυγεις μακρια, κ εκεινο το παιδι διπλα σου, ακομα κ ο περαστικος, ο αγνωστος, ολοι.Το θεμα ειναι να θυμηθεις να γυρισεις πισω.Μπορει να υπαρχουν παντου νεες πατριδες και μερη να σε προυπαντισουν, αλλα οι ριζες ειναι παντοτινες, αδυνατο να κοπουν. Ανθρωπος χωρις ψυχη δεν μπορει να υπαρξει, δεν αφηνει το φως του, αλλα ουτε και ανθρωπος χωρις ριζες.Ειναι αμεσα συνδεδεμενες εννοιες και αδιασπαστες.Ετσι πλουσιος απο τα καινουρια χρωματα λοιπον, να μην ξεχνας ποτε να γυριζεις πισω... Αυτη θα ειναι η αφετηρια σου, ο σταθμος σου.Αν δεν υπαρχει αφετηρια, δεν μπορει να υπαρξει και τελος.

Υμνος σ'εκεινη

       Ληθη, του ονειρου αμιλητο νερο προσταζω σε, με μια στιγμη το σωμα να γεμισεις, τα δυο χειλη, ουρανου πληγες και πολεμου αιτια να ξεδιψασεις και να χαθεις και παλι στο χαος της ψυχης.Ξεχασμενες πλατιες θαλασσες κ απατες, πονος μιζερια και βροχη, ενα να γενουν και παλι απο τ' αβυσσου το φως να ξαναγεννηθουν.Να μετουσιωθουν, ν αλλαξουν ονομα και φωνη, γευση πικρη να μην αφηνουν πια.Κανεις ικετης να μην γινεται για καποια σκια για μιαν Ελενη στην Αιγυπτο χαμενη.Ολα τα δινει αυτη, απλοχερα και παλι τα παιρνει πισω. Μανα, γη, κορη κ ερωμενη. Ποσοι δεν επεσαν γι αυτην? Και ποσοι δεν θα πεσουν? Ποσα κορμια γυμνα ξεχυθηκαν στη μαχη!Σαν ενα ροδο που σαν ξεραθει, ποτε του δεν μαραινει, μον' ενα αλλο μπουμπουκι τρυφερο στη θεση του φυτρωνει, και δεν καταλαβαινεις ποτε την απουσια.Μα σαν τα πεταλα μαδησεις με οργη, με τοση κ ακομα μεγαλυτερη θα εγκλωβιστεις για παντα.Τα πεταλα δεν θα γυρισουνε, μητε θα ξανανθισει...Μονο μια μερα ηλιολουστη που η φυση θα γλενταει, κ εσυ με μυριους λυγμους κ ενοχη θα καθεσαι μοναχος, ενα μικρο σπουργιτι θα σου κελαηδησει, τοσο γλυκα που θα θαρρεις, πως σταζει το ραμφος μελι : ''Σ' αγαπω και παντα θα σ' αγαπαω'' θα σου πει κι επειτα θα πεταξει... Σ' αλλους οριζοντες αλλους ουρανους, σ' αλλη μασκαρεμενη νυχτα...Εκει που ευτυχισμενη πια τα χνωτα της θα λυσει.
   Μονη η ληθη λυση για παντα να σε απαλλαξει, να μην πεθαινεις αλλο.Γιατι αυτος ο θανατος, μονο λυτρωση δεν ειναι.Ξυπνιο σε θελει, ζωντανο να νιωθεις τα εσωψυχα σου να συνθλιβονται, ολη σου τη ζωη παγωμενος απο το δηλητηριο.
   Ή μηπως ληθη ονομασαν το θανατο?Να ξεγελουν ακομα και τον ιδιο, που μοχθηρος και υπουλος ζηλευει τη μορφη σου και συνεχως γυρευει ματια, αιωνια τον υπνο σου να ραγισει.Σωπασε. Ακου που οι ανεμοι τυλιχτηκαν αποψε, μπερδευτηκαν σαν δε ξερουνε ποιον να φερουν πισω. Ποιον νεκρο η ζωντανο, ποιες μερες λατρεμενες. Ενα νανουρισμα μοναχα φερε μου κ ενα στερνο φιλι. Εκεινη να κοιμησω κ υστερα να σφραγισω. Για παντα στου μυαλου την φυλακη.

Ο χρονος τρεχει

        Βιαζεσαι.Οχι μονο εσυ, ολος ο κοσμος βιαζεται.Να ξεκινησει για τη δουλεια, να μεγαλωσει, να τα γευτει ολα,Να φυγει, να γυρισει, να σπασει τα δεσμα.Παντα ενα μισοφαγωμενο κρουασανακι στο πιατο, καποιο κατακαθι καφε στη φλιτζανα, ενα γραμμα, μια ζωη.Παντα κατι μενει, και πριν προλαβεις να το συνηδητοποιησεις παντα κατι αλλο αρχιζει.Καταληγουμε να κυνηγαμε τον ιδιο μας τον εαυτο, για πραγματα και ιδεες που δεν μας ανηκουν, και ολα αυτα για ενα καλυτερο αυριο. Πως ομως θα ζησεις αυτο το αυριο εφοσων δεν μπορεις να ζησεις το σημερα?

      Ο χρονος σε πλησιαζει αργα και μεθοδικα.Αλλους απλα τους αγγιζει, αλλους τους ποναει, αλλους τους ξεχναει.Για να ειμαι ειλικρινης θα θελα να ανηκω στη τελευταια κατηγορια.Να ζησω ξεχασμενη σε μια εποχη.Ετσι θα ζουσα για παντα, ως ιδεα ή ως σωμα, οι μερες δεν θα με ξεθωριαζαν ποτε.Θα ημουν σαν ενα ανωτερο προσωπο που θα αποσκοπουσε για λεξεις και ονοματα, και θα ειχε συλλεξει ολη τη σοφια του κοσμου.Ο χρονος μου ειχε ψιθυρισει καποτε : ''Βρισκεσαι εκει που πρεπει και οφειλεις να βρισκεσαι.Καπου αλλου θα ησουν χαμενη.'' Ποτε μου δεν ειχα καταλαβει τη πραγματικη σημασια των λογων του κ ισως ακομα δεν την εχω καταλαβει,κατι ομως σταδιακα ελαμψε μεσα μου.Ισως τελικα να μην θελω να χαθω, αλλα να ζησω, να ωριμασω.Οχι αυτο που λενε στα μικρα παιδια μαλωνοντας τα για τη γνωση και την εμπειρια που πρεπει να αποκτησουν.Αυτη η ωριμοτητα ειναι η αδικη, κερδιζεται στο τελος, αφου θα εχεις ζησει και θα εχεις δει οσα εχεις δει, ποτε αλλωτε.Μιλαω για την αλλη ωριμοτητα, την εκτιμηση, αυτου θησαυρου που σου εχει δωθει.Γιατι μονο σε καποιο που εκτιμα και σεβεται τη ζωη, τον ανθρωπο, το χρονο και γευεται τη καθε στιγμη οπως θα επρπε, αρμοζει να λεγεται ωριμος.

     Ολοι ειμαστε σημαδεμενοι απο τις περιπετειες που γευτηκαμε, τα χρονια που αποτυπωθηκαν πανω μας.Τελικα δεν αποτελουμε βιβλια, οπως θα παρομοιαζε κανεις, αλλα πινακες ζωγραφικης.Τα βιβλια ειναι πιο ξεκαθαρα.Διαβαζεις, και ταυτιζεσαι με τα γεγονοτα, τα εξηγεις αναλογα με τη διαθεση και την ιστορια σου.Οι πινακες ειναι πιο συνθετοι.Πισω απο τον κοσμο της μπογιας και της τεχνης, κρυβονται μεγαλυτερες εννοιες, πιο αφηρημενες, σε ορισμενες περιπτωσεις ακομα και το απολυτο κενο.Με τον καιρο ομως μαθαμε ολοι να ερμηνευουμε τον πινακα πινακα, και να μην ψαχνουμε για την βαθυτερη ουσια.Για παραδειγμα η μορφωση, και η παιδεια, δυο εννοιες διαφορετικες αλλα βαθια συνδεδεμενες μεταξυ τους, εχουν περασσει σε δευτερη μοιρα, ως επι το πλειστον τουλαχιστον.Δεν νοιαζομαστε για την καλλιεργεια του νου, αλλα για το φαινεσθαι και τη γνωμη του αλλου. Ξυπνας με ανησυχιες, αγχος και η ατμοσφαιρα κατανταει αποπνυκτικη καθε στιγμη της ημερας. Ειναι η συνειδηση, διοτι γνωριζουμε οτι πραττουμε λαθος. Αυτο ειναι και η βασικη διαφορα που μας καθιστα εμας τους ανθρωπους ανωτερα οντα απο τα ζωα. Η λογικη, η νοηση. Δυστυχως ομως ετσι οπως ο χρονος κυλαει, παρασερνει ολοενα και περισσοτερο αυτο το δωρο. Γυριζουμε στο ενστικτο, και παυουμε να νοιαζομαστε για την πραγματικη πολιτισμικη αναπτυξη. Για το αυριο ομως νοιαζομαστε...

Θα ανθισει ξανα

       Τα πρωινα ειναι πιο κρυα το χειμωνα, και πιο μουντα...Το χεις ποτε παρατηρησει? Ισως φταιει που η καρδια του ανθρωπου βαραινει, καθως αποχωριζεται τα χρωματα του καλοκαιριου.Τιποτα δεν φανταζει πιο χαρμοσυνο και πιο υπεροχο απο τις αναμνησεις ολων στην καρδια της χρυσης εποχης. Το μονο που αντηχουσε στις γειτονιες και αναμεσα στα πευκοδεντρα ηταν το γελιο και η ξεγνοιασια.Ενα συναισθημα που ολοι λιγο πολλοι αναγνωριζουν, επειδη κρυβει μια αθωοτητα και μια λαχταρα ακομα και στους ηχους του.Και οι μερες δεν τελειωναν ποτε, στα εξοχικα ή οπου αλλου ο καθενας εβρισκε τη ψυχικη του γαληνη.Με το περασμα των ημερων, τα πολλα γελια και η ξεγνοιασια εσβιναν, και ο καθενας γυριζε στις υποχρεωσεις του.Ισως γι αυτο και η φυση μεταμορφωνεται σιγα σιγα προς το φθινοπωρο. Ισως συμμεριζεται τη λυπη της καθε ψυχης, και τη λαχταρα για ακομη ενα καλοκαιρι. Μαραζωνει κ αυτη γνωριζοντας οτι τιποτα δεν κραταει για παντα.. Ακομα και οι πιο ηλιολουστες μερες.Γνωριζει ομως επισης οτι ολα κανουν το κυκλο τους, και πως μια μερα θα ανθισει ξανα χαριζοντας πισω τα χαμογελα στα παιδικα προσωπα.
      Για μενα το φθινοπωρο ηταν παντα ενα μυστηριο.Ηξερα οτι ο ηλιος ηταν ακομα καπου εκει εξω, καθως εκανε αισθητη την παρουσια του καποιες φορες, αλλα μετα χανοταν παλι αφηνοντας με να απορρω.Το ειχα συνδυασει με την ωριμοτητα, και με το αρωμα κανελας.Δεν ξερω, ισως η ωριμοτητα να μυριζει πραγματι σαν κανελα.Εκανα συνηθως τον προυπολογισμο των πραξεων μου, και της συνειδησης μου, τα μαζευα ολα, τα συναθροιζα, επειτα προσπαθουσα να δω τα μεγαλυτερα λαθη και ατελειες, και στο τελος εδινα υποσχεση στον εαυτο μου να μην επιστρεψω ποτε σ αυτα.Και παλι απο την αρχη εχτιζα καινουρια ονειρα και ελπιδες, ισως κρατουσα και καποιες ανεκπληρωτες επιθυμιες, και ταξιδευα με προορισμο το αγνωστο.Δυσκολιες και εμποδια συναντουσα ολο και συχνοτερα, αλλα τοτε ειναι που μου γινοταν πεισμα να ξεπερασω ακομα και τον ιδιο μου τον εαυτο, και να καταρριψω καθε νομο και λογικη.Υπηρχαν και στιγμες που ο πυργος μου απο τραπουλοχαρτα αρχιζε να καταρρει χωρις λογο και αφορμη στα μεσα του χτισιματος. Η ταραχη και ο πανικος ειναι τα πρωτα συναισθηματα που σε κατακλυζουν εκεινη τη στιγμη. Σαν να βρισκεσαι εγκλωβισμενος μεσα στο ιδιο σου το ονειρο, και να μην μπορεις να ξυπνησεις.Το ξερεις οτι ολα ειναι ψευτικα και καποια στιγμη θα τελειωσουν, αλλα προς το παρον τρεμεις με το καθε δευτερολεπτο που περνα.Το μονο που με ηρεμουσε ηταν να μεταφερω αυτην την φορτιση και την ενεργεια που κατασπαραζε το νου και τη ψυχη μου σε καποια κολλα χαρτι, η στα πληκτρα ενος σκονισμενου πιανου.Αδειαζα τα συναισθηματα σε λεξεις, και το βαρος απλα με αφηνε, και βαραινε το χαρτι. Αλλιως μασκαρευοταν σε μια μεθυστικη μελωδια και χορευε γυρω μου, προσπαθωντας να με παρασυρει και μενα στο χορο.Κ ετσι οι σκοτουρες ταξιδευαν και χανονταν μαζι με τη μελωδια και τον ανεμο σε αλλα μερη, μακρια απο μενα.Ισως ολα ηταν μια ψευδαισθηση και δεν ηξερα ποτε να παιζω πιανο, ουτε να γραφω επισης.Μου εφτανε ομως η αισθηση ελευθεριας.Μηπως ολα τελικα ειναι μια ψευδαισθηση, και αναζητουμε ζωη και ευτυχια στις αναμνησεις και στα ονειρα καποιου αλλου, μακρινου παρελθοντος?
            Πραγματικοτητα ή ψευδαισθηση, η διαφορα ειναι μικρη εως ανυπαρκτη.Οι στοχοι, τα ονειρα, οι ηθικες αξιες και τα ιδανικα ειναι αυτα που καθοριζουν το ποιοι ειμαστε και τι ψαχνουμε, τι κυνηγαμε.Καλοκαιρι, ανοιξη, χειμωνα ή φθινοπωρο, το μαραζι και η λυπη μπορουν να σε βρουν παντου, και να χτυπανε επανειλλημενα τη πορτα σου, ξανα και ξανα. Το πως θα το αντιμετωπισεις ειναι το θεμα.Τιποτα δεν κερδιζεται χωρις μαχη, χωρις αιματοχυσια και ιδρωτα, ουτε καν ανοιξη.Το αναγνωριζω, οτι ο πονος ειναι αβασταχτος ωρες ωρες, και ολα φαινονται εξαντλητικα και ανουσια.Ομως, οπως ενα παλιο και ξεθωριασμενο σπιτι, εχει παντα μικρες χαραμαδρες, κ ο ηλιος διεισδυει, για να ζωντανεψει ξανα τις απαρχαιωμενες φιγουρες, ετσι παντα, εκτος τον πονο θα σε βρισκει και η χαρα, η συγκινηση, και πανω απ ολα η αγαπη.
              Ειδικα εκεινη, η τελευταια, ειναι που μας εχει δωθει απλοχερα, κ ανεξαντλητα περιμενοντας με αθανατη υπομονη να τη χαρισουμε παντου, ακομα και στον πιο μισητο μας ανθρωπο.Διοτι δινοντας αγαπη, παιρνεις, κ μαλιστα πολλα παραπανω, χανεσαι σε εναν βυθο απο εικονες και ηχους.Το σωμα παραλυει, νιωθεις ολοκληρωμενος σαν προσωπικοτητα.Μονο οταν ξερεις να αγαπας αληθινα και με ανιδιοτελεια.Τοτε ο ηλιος θα ανθισει ξανα, γιατι πλεον θα υπαρχει στην καρδια μας, με βαθιες, δυνατες ριζες. Τα χαμογελα θα επιστρεψουν, κ θα ναι για παντα καλοκαιρι.

Μια φορα..

     Δεν εχω ξανανιωσει ποτε τοσο αληθινη, παραμονο τοτε...εκεινη την μοναδικη φορα στις δοξες των παιδικων μου χρονων, οπου φωλια εκαναν τα χιλια συναισθηματα κ ο πλουσιος αυτος κοσμος στα εσωψυχα μου...Ξεχειλισα τοση ενταση, τοσο παθος, που νομιζα οτι ειχα στερεψει μετα απο αυτο...πως οτιδηποτε κι αν ειχα, του το ειχα δωσει χωρις ανταλλαγμα, με πονο ψυχης και τοση χαρα...σαν να λατρευα τον σκοπευτη μου...το λυτρωτη μου δηλαδη...Νομιζα οτι ολα ειχαν τελειωσει, απογοητευιτκο μεν...απελευθερωτικο δε, εξαλλου δεν θα ειχα να υποφερω αλλο για εναν ερωτα που δεν πραγματοποιηθηκε ποτε.Ενα ανεκπληρωτο τραγουδι, που εκπληρωθηκε μοναχα στις φωτεινες χαραμαδρες των ονειρων μου, στις πιο βαθιες και τρανταχτες μου επιθυμιες.Εκει εμενε, και θα εμενε για παντα ασφαλες...μια αναμνηση θαλπωρης, ενα χαδι ζεστο ακομα..

      Δεν θυμαμαι ακριβως ποτε τελειωσε...δεν ξερω καν αν εχει τελειωσει ακομα.Αν θα συνεχιστει για οσο κραταει ακομα η πνοη μου.Ξερω μοναχα οτι προσφατα κατι ξυπνησε ξανα μεσα μου.Κατι, που με εκανε να πιστεψω οτι η πηγη αυτη ειναι ανεξαντλητη τελικα, κ οτι οσο κ αν δεν αγαπας, οσο κ αν μισεις τον ευαυτο σου κ εχεις φτασει στην εξαθλιωση, οσα λαθη κ αν εχεις κανει, οσα κ αν εχεις ξεχασει...τον τροπο να ζεις, να σκεφτεσαι να γελας... παντα θα υπαρχει η ελπιδα, η οποια ενσαρκωνεται υπουλα στα πιο περιπλοκα ειδη..στα πιο γαλαζια και σπινθυροβολα ματια.. Σ εκεινα που οταν τα κοιτας σε κανουν να ξεχνιεσαι για λιγο απο τις σκοτουρες, τη θωλουρα της ημερας.Εκεινη τη γαλινη που ειχα χασει πια,γιατι ειχα χασει εκεινα τα ματια...εκεινη τη γαληνη ξαναβρηκα, ετσι παραδοξα και ξαναγεννηθηκα απο την αρχη στα ματια του.Τα σκουρα μαλλια του να στολιζουν την λευκη του επιδερμιδα σαν χελιδονια που εχασαν τον δρομο τους για τις ανοιξιατικες χωρες..η δυναμη που ουρλιαζει το κορμι του σε καθε σπιθαμη...Η κοφτη του ανασα, και η γλυκια εκινη φωνη, σαν τραγουδι αγγελων να αντηχει ξανα στα αυτια μου.Καιρο ειχες να με επισκεφτεις παλιε μου φιλε.Πως εχεις το θρασος να με χτυπας με το ιδιο εκεινο χτυπημα..Γιατι?Για να υποφερω το ιδιο επιπονα οπως τοτε? Ωραιο το βασανο.Βαλσαμο στην ερωτευμενη ψυχη..Δωσε μου δυναμη..

Θεατρινισμός, Θάνατος, Θύμησες..

Προσωπειο. Ανεκφραστο, ψυχρο. Θεατρικοτητα γεμισε ο χωρος.Φωναξτε φωνες απο το παρελθον, ουρλιαξτε για το αβεβαιο τρομακτικο μελλον... Παρε του θανατου τη στροφη. Μονος χορευεις του αιματος τον τρομερο χορο και πριν χαθεις, βλεπεις τη ψυχη μιας παλιας ερωτικης μορφης να σε κοιταει, με ματια που μοιαζουν με θαλασσας βυθο. Και τοτε θα κλαψει σαν βροχη, σαν βροχη σε καλοκαιρινο μουντο απογευμα, θα δεις τα δακρυα της στο στηθος, να κυλουν, να πεφτουν. Νιωσε το υλικο να δινει θεση, στο αϋλο σωμα του θεατη στον εξωστη, που σαν ταινια το εργο της ζωης να αλλαζει προσωπεια με μανια να παρακολουθει... Μια ουσια του θεματος: Της ψυχης η ανασταση και η ενδοσκοπηση.

When soul is in pain, mind creates realities to chase it away..

This was my very own thatre..

Where pain was transforming to theatricality,deception...fun.


Για σενα, που δεν θα ξεχασω ποτε

Γιατι μονολογια?Γιατι...Θελω να πιστεψω σε ενα αυριο, πιο δυνατο, πιο ισχυρο...που θα μου εξασφαλισει τα πιο μεγαλα μου ονειρα..Θελω να υπαρχω, δεν θελω να ξεχαστω..Νιωθω ομως ολοενα και περισσοτερο οτι οι μεγαλυτεροι μου φοβοι ειναι κοντα, οτι απο στιγμη σε στιγμη αυτη η φουσκα θα σκασει, και το δωματιο θα πλημμυρισει, και το μονο που θα υπαρχει θα ειναι αυτη η σιωπη...Τοσο μυστικιστικη, να θελω να της αφιερωθω με  ολο μου το ειναι...Να μην εχω εγνοιες.. Σαν εκεινο το ονειρο, που ξανα και ξανα με επισκεπτεται καθε βραδυ για να μου υπενθυμισει οτι υπαρχει, και θα συννεχισει να υπαρχει.. Και το παραμυθι ανοιγει, με μια λαμψη πιο ισχυρη απο οτιδηποτε..σε τυφλωνει αρχικα, αλλα τα ματια σου συνηθιζουν στο φως αργα η γρηγορα.. Καθε φορα το ιδιο..Και ανοιγεται αυτο το μονοπατι μπροστα σου.Φτιαγμενο απο ελπιδα ονειρα, δεντρα λυγνα αλλωτε, χοντρα επισης, με ολα τα χρωματα στα κλαδια τους.Αν κοντοσταθεις λιγο, θα παρατηρησεις οτι χορευουν γυρω σου, προσπαθουν να σε υπνωτισουν διεγυροντας καθε σου αισθηση..Και το μονο που νιωθεις ειναι ενα μουδιασμα, που σε παραλυει.Μαγικη αισθηση ομως.Τα πρωτα σου βηματα σ αυτον τον κοσμο συνοδευονται απο τιτιβισματα, προερχομενα απο το πουθενα.. Διαφορετικες λαλιες, ξεχωριστες χροιες, ολα μαζι δενουν το νανουρισμα της φυσης..Συννεχιζεις να προχωρας, χωρινς να ξερεις που θα σε βγαλει αυτο το δρομακι, γιατι το μονο που μπορεις να δεις ευθεια μπροστα ειναι ενα εκτυφλωτικο φως που χανεται στον οριζοντα.Μα ειναι δυνατων να νιωθεις ετσι? Καθε κυτταρο του κορμιου σου ζωντανευει..παραισθησεις? Μην μιλας, μην αφησεις αυτη τη σιωπη να ραγισει..Ξαφνικα, μια αρπα, κι ενα βιολι κανουν αισθητη τη παρουσια τους..Τα παντα ξαναγιεννιουνται, ανθιζουν, μεχρι να φτασουν στην αποκορυφωση της ομορφιας.Τι θαυμα ειναι αυτο? Κοιτας ψηλα και κλεινεις τα ματια..Νιωθεις δυο χερια στους ωμους, κατι να σε ανυψωνει..Ομως εξακολουθεις να παραμενεις στο σκοταδι..Σαν εγκλωβισμενη στο δικο σου ονειρο, εξαντλεισαι...Αισθανεσαι καθε προσπαθεια ματαιη, και την καρδια σου ετοιμη να σπαραξει σε λυγμους...Μεχρι εκεινη τη στιγμη...Που η ανασα σου κοβεται, κ μπορεις να δεις τα παντα πια..Οχι με τα ματια τα δικα σου, με τα ματια της καρδιας. Τωρα ολα βγαζουν ξαφνικα νοημα..Η αναμνηση γινεται παρον, το μελλον παρον, το παρελθον παρον.. Ζεις σε καθε στιγμη, εχεις μια απαντηση σε ολα τα ερωτηματα που τοσο καιρο βασανιζαν τον κοσμο σου.Ειναι κατι απεριγραπτο..Περα απο καθε προσδοκια..Δεν εισαι ο εαυτος σου, δεν ειναι το σωμα σου αυτο, δεν εισαι πια... Τωρα ολα εχουν βρει το δρομο τους.Ο κοσμος τοσο μικρος για να χωρεσει κατι τοσο μεγαλο.Μακαρι να ηξεραν..Μακαρι να ηξερε κι εκεινος... Θα με βρει καποτε, και τοτε θα τα καταλαβει ολα..