Χριστουγεννα..

          Οσο περισσοτερο ακουω το παλμο της φθινοπωρινης βροχης, τοσο περισσοτερο μου μυριζει Χριστουγεννα... Ειναι αυτη η λαχταρα που ειχα παντοτε, απο μικρο παιδι ακομα, να φτασουν αυτες οι φανταχτερες μερες, για να νιωσω οτι ξαναγενιεμαι.. Απο τις πρωτες ψυχαλες, τις πρωτες αγγαλιες για να ζεσταθω...βιαζομαι συνεχως να νιωσω, να με γεμισει αυτο το πνευμα με χρωμα καρο, βαθυκοκκινο, και μυρωδια απο αχνιστα κουλουρακια , ζεστη σοκολατα και κανελα... καβουρδισμενα αμυγδαλα, φουντουκια, σταφιδες και καστανα...
       Καθε χρονο, επιστρεφουμε στο μικρο σπιτι, εξω απο την πολη ..χαμενο καπου βαθια στην καρδια του δασους... Τουλαχιστον ετσι το βλεπω εγω... Το μοναδικο σπιτι που εχει κερδισει την καρδια μου, το σπιτι που με ανεθρεψε, που μου εμαθε τα παντα...Να εξερευνω καθε σκοτεινη γωνια, καθε πετραδακι, και να απολαμβανω καθε χρονο οτι εχει να μου δωσει... Με μια ζεστη θαλπωρη που δεν την νιωθω πουθενα αλλου... Αυτο το σπιτι, σχεδον αποκλεισμενο απο τον κοσμο,  με τα κατακοκκινα κεραμιδια, ειναι το παλιο μου ξεχασμενο ονειρο... Ο θησαυρος που βγαζω καθε τετοια εποχη απο το σεντουκι, για να επιστρεψω στην παλια μου αθωα ζωη , εστω, μονο για αυτες τις λιγες γιορτινες μερες...Μολις μπεις μεσα, θα μαγευτεις απο τα αρωματα που το κυριαρχουν, σε συνδυασμο με αυτο το νεοκλασσικο στυλ που καλυπτει καθε γωνια... Τα χνωτα μας τοσα χρονια εχουν δωσει απειρες μικροπινελιες στην ατμοσφαιρα...και οι λεπτομερειες των ξυλινων επιπλων, δινουν την εντυπωση παλιου κουκλοσπιτου..Η αδυναμια της μητερας μου ηταν να βγαζει παντα τετοια εποχη τα καλα της κρυσταλινα, τα μοντερνα σεμεδακια, της και να στολιζει αυτο το μερος με εναν τροπο που μονο αυτη ξερει.. Βεβαια η τραπεζαρια και το σαλονι πλημμυριζε απο μαγεια οταν οι μεγαλες κουτες ανοιγαν. Οι τοιχοι διακοσμιμενοι με γιρλαντες, σε βαθυκοκκινο και πρασινο χρωμα, ο μεγαλος ορθογωνιος καθρεφτης περιτρυγυρισμενος απο φωτα, σαν μικρες χιονοστιβαδες, και χαλια παντου...Φωτα, χρωματα, και ευτυχια γεμιζαν το δωματιο, καταληγοντας στη μεση, στο πιο λαμπρο στολιδι.. Το Χριστουγεννιατικο δεντρο..Δεν θα ελεγε κανεις οτι ειναι φανταχτερο, ουτε θεορατο..κι ομως θα μπορουσες να διακρινεις ξεκαθαρα οτι αυτο το δεντρο ξεχυλιζει απο φως, και μαι λαμψη σαν να σου τραγουδαει καθως το πλησιαζεις.. γλυκα και τρυφερα Χριστουγεννιατικους υμνους.. Σαν αγγελοι να το υπνωτιζουν και μαζι με τα βιολια τους, σε πλημμυριζουν τα ιδια μ αυτο το συναισθημα αγαλιασης.που παρομοιο δεν εχεις ξανανιωσει..Πανω στα μελισταλαχτα κλαδια του υπαρχει χιονι.. Ψιλο και αγνο, ποτε δεν θελησα να το ακουμπησω μηπως και χαλασω αυτη τη μαγεια... καθε χρονο σαν ψευτικη οφθαλμαπατη...Λιγο πιο περα, ενα τεραστιο κλαδι γκι κειτεται κρεμασμενο πανω απο απο το τζακι.. την μυστικη γωνια μου σ αυτο το σπιτι..Ενα ψηλο τουβλενιο τζακι με καταμαυρο μαρμαρο να το περικλυει και να του δινει μια αισθηση πολυτελειας.. Αυτο ειναι τ μερος που μαζευε και μαζευει την οικογενεια καθε κρυα νυχτα του χειμωνα, οταν εξω , ο βασιλιας του κρυου χτυπαει αλυπητα τα δεντρα στην αυλη... με χιονι, χαλαζι κι αερα... Μας μαζευει, κ ετσι που καιει τα κουτσουρα, ειναι σαν να μας λεει παραλληλα ιστοριες, ή να τραγουδαει, γλυκα.. Παντα ειχα την αισθηση οτι ειναι ο προστατης μου... η πηγη θερμης... Μπορω ακομα να δω καποιες θολες αναμνησεις, στο πισω μερος του μυαλου μου.. Την οικογενεια, να χουχουλιαζει στους καναπεδες με κουβερτες, κι εγω να εχω γυρει δειπλα στο τζακι, βλεποντας τις σπιθες να χορευουν, σαν να θελουν να με διασκεδασουν... και τα ματια μου ξεχυλιζουν απο ευχαριστηση... Μπορω ακομα να μυρισω ζεστο τσαι, και το γλυκο σοκολατας της μητερας μου..Οποιοδηποτε γλυκο μπορω να το αναγνωρισω απο χιλια μιλια μακρια... αλλα ολες οι δημιουργιες της μητερας μου ειναι βαθια χαραγμενες μεσα μου...
            Οι χαρες ηταν και ειναι αμετρητες καθε χρονο... ολα τα παιχνιδια με την αδερφη μου, ο ηχος του γελιου και των χαχαντητων...Εμεις, να κυλιομαστε στα χαλια ακουγοντας τα καλαντα, στα αγγλικα συνηθως.. Η γλυκυτερη δασκαλα του κοσμου, ηταν εκεινη που με βοηθησε να μπουσουλισω αργα αργα στα αγγλικα... Ρένα την ελεγαν... Με ενα προσωπο αγγελικο, το οποιο με κερδισε κι αγαπησα τα αγγλικα με παθος. Μου ειχε δωσει μια παλια κασετα με τραγουδια και παραμυθια στα αγγλικα, οπου απο εκεινη την μερα συνοδευε το στολισμα του δεντρου, ολα τα κυλισματα στα χαλια, και οτιδηποτε αλλο περιειχε η ενοια Χριστουγεννα. Τετοια εποχη αρκετες φορες μας αφηνε ο πατερας μου, κ εφευγε για την Γερμανια... αν δεν μας επαιρνε μαζι...Κι εμεις αγωνιουσαμε να τον ξαναδουμε πριν σβησει το φως των κεριων την βραδια της Παραμονης. Παντα τον περιμεναμε.. και παντα γυριζε, οπως μας ειχε υποσχεθει.. Μολις περνουσε το ποδι του απο την πορτα, τρεχαμε με την αδερφη μου και τον γεμιζαμε φιλια και αγγαλιες. Κι αυτος, γεματος με βαλιτσες και δωρα να μας υποδεχτει.. και βεβαια, αδιασπαστο εθιμο, η μισοφαγωμενη toblerone, σε μεγεθος xxl περασμενο στο χερουλακι της βαλιτσας... Αλλα αυτο δεν ηταν το μονο. Οι βαλιτσες του γεματες δωρα, γλυκα και παραδοσιακα φαγητα απο την Γερμανια. Σχεδον τιποτα γι αυτον... ολα για μας.. Ο δικος μας Αη Βασιλης. Ρουχα, παπουτσια, !έπιπλα!, ημερολογια με σοκολατακια μεσα, κουτες με σοκολατες, ολων των ειδων... εκατομμυρια σοκολατες και γλυκα, δεν χορταινω να τα γραφω.... αμετρητα.. Μια φορα μαλιστα, αξεχαστη, μας ειχε φερει Mc Donalds, ή κατι σαν κ αυτο, αυθεντικα. Ειχε σχεδιασει να τα παρει λιγο πριν φυγει απο τ αεροδρομιο, ετσι ωστε να ερθουν ζεστα σε μας! Κ οντως ετσι ηταν!Τοσα δωρα, τοσες ευχες.... τοσες μυρωδιες... ο ανθωπος στον οποιο εχω αδυναμια περισσοτερο απο οποιονδηποτε αλλο... το αλλο μου μισο... ο μπαμπας μου.
            Η μητερα μου φροντιζε να μας εχει παντα ενωμενες με το πνευμα... οπως και συνεχιζει να φροντιζει...ολα τα εθιμα, τα γραμματα για τον Αγιο, η διακοσμηση, και τα χιονια... τα παντα!!!Η λατρεμενη μου μαμα ^_^  Κ η κουζινα, το πιο πολυσυχναστο μερος μετα το σαλονι... δεν νομιζω οτι υπαρχει γευση που να μην εχω γευτει.... οτι ποθουσε το ματι μου και δεν μπορουσα να αποκτησω, αποθηκευοταν μεσα μου, και ηταν σαν να ειναι δικο μου.. Η κυριαρχος του κοσμου. Οι πιο βαθιες μου επιθυμιες ομως, εχουν ακομα ριζες στα σωθικα μου... και με τρωνε καθε μερα, μεχρι να μπορεσω να γευτω καθε γευση, καθε αρωμα, οτιδηποτε αγνωστο για μενα υπαρχει εκει εξω... Το ονειρο μου, το νανουρισμα μου καθε βραδυ, ειναι να ταξιδεψω και να γνωρισω κι αλλα εθιμα, κ αλλο κοσμο...να μαθω για τα δικα τους Χριστουγεννα.. Να δω μεσα απο τα ματια τους πως βλεπουν εκεινοι το θαυμα... Με περιμενουν τοσα πολλα.... Το μεγαλυτερο ταξιδι μου μολις ξεκινησε... Ειμαι σιγουρη ομως, οτι παντα θα επιστρεφω στο ιδιο μερος, σαν να ειναι η πρωτη φορα... για να νιωσω αυτη τη λαχταρα, αυτο το συναισθημα που δεν θα ειναι ιδιο πουθενα.. Την ζεστη αγγαλια του σπιτικου μου...και τη μελωδια των δικων μου Χριστουγεννων...

Meeeerry Christmas!

Αγαπη..

  Κρυα νυχτα αποψε..Ολα φαινεται ν' ανθιζουν με τοσο νερο.. Καθε σταγονα απλωνει ηρεμα τα χαδια της σε καθε πεταλο μιας ξεχασμενης ορχιδεας...ή ενος ξεμοναχιασμενου τριανταφυλλου.Ο κοσμος τοσο μγεαλος για κατι τοσο μικρο..Ομως αποψε τα παντα σιωπουν για να νιωσει μεγαλυτερο, σε τοσο σκοταδι..γαληνιο σκοταδι...

 Οι ουρανοι ανοιγουν λες και τους κατεχει τοσος πονος, αναμνησεις, βασανα... Μεγαλα βαρη ακομα και για τη θεια φυση.. το μεγαλειο των μεγαλειων. Σε μια αλλη γωνια του κοσμου, σ αλλο σοκακι, ενα μικρο παιδι, απλα να αφουγγραζεται τη σιωπη..για να ακουσει απεραντους ηχους που μονο η καρδια μπορει να νιωσει..Εκει που ο ρυθμος της βροχης γινεται ενα με τους παλμους σου. Για να αισθανθεις καθε συναισθημα του βασιλια της γης..Ολες οι σταλες μοιαζουν ιδιες..αδυνατο. Η καθε μια ξεχωριστη, οπως καθε δακρυ κρυβει μυριους λυγμους, ανησυχιες, φοβους, συναισθηματα, ετσι και καθε κρυσταλος των ουρανων παρασερνει κρυφους γοερους αναστεναγμους...

 Τα ματια της γλυκοχαμενα σ αυτο το βουβο πληθος...Περισυλλογιζεται, ονειρευεται, βλεποντας καθε ξεχωριστο κρυσταλλο στο παγωμενο τζαμι...Αρωμα απο ζεστο τσαι τριανταφυλλο και αγριο μουρο εχει πλημμυρισει το λεωφορειο..Αναστεναγμοι στα χνωτα της, σφιγμενα χειλη..Το πιο ξεκαθαρο ειναι τα ματια της..χαμενα μεσα στις σκιες και στα φωτα της πολης..Περνανε σαν σκηνες απο βουβο κινηματογραφο, διαδραματιζοντας το παραμυθι της ζωης και της αιωνιοτητας..Ποσο θα θελε να μεινει για παντα χαμενη εκει...να μην αισθανεται..

 Ξαφνικα, αυτο το σιγοψυθιρισμα...μια μελωδια..η χαρακτηριστικη χροια γαργαλαει τ αυτια σου, και διχως σκεψη κλεινεις τα ματια για να μην αφησεις αυτο τον ηχο να βγει απο τα εσωψυχα σου..Να μεινει εκει εγκλοβισμενο για οσο ζεις..Τα χανεις... η ψυχη σου πλημμυριζει απο αναμνησεις που δεν ξερεις απο που προερχονται... γιατι παντα θυμομαστε αυτο που δεν συνεβη ποτε..Κ ομως, ολα φαινονται τοσο οικεια...τοσο κοντινα...Ισως η μυρωδια απο καποιο παλιο ξυλινο εικονισμα στο παταρι...ή η σκονη απο τα παλια Χριστουγεννα.. Μια μυρωδια που θυμιζει θαλασσα, ελευθερια, ασφαλεια και τοσες αλλες...Μεσα σ αυτες και η δικη σου...τη στιγμη που θα τη νιωσεις θα σε περιβαλλει και σενα αυτο το κυμμα λαχταρας να σε πνιγει..Με ενα γλυκο, ονειρικο θανατο..Αισθανεσαι τρυφεροτητα , ζεστασια...και παλι παιδι.. Ενα τρελο αθωο παιδι... σε αλλους κοσμους, μακρινους... Πισω, πολυ πισω... Και βεβαια αυτες οι γευσεις, τα χαδια, και κατι ακομα... το βλεμμα που δεν θα ξεχασεις ποτε οσο ζεις... Αυτα τα δυο μελισταλαχτα ματια που καταφεραν να πολιορκησουν το καταφυγιο της ψυχης σου...που μεσα απο αυτα βλεπεις ολοκληρο τον κοσμο... και πανω απ ολα εσενα... τον ιδιο σου τον εαυτο...Τα χερια, που το αγγιγμα τους σε κανει να νιωθεις αληθινη... Θα το αναγνωριζες οπουδηποτε... Τοσες χιλιαδες λεπτομερειες στο χαρτη του κορμιου του... Η αγγαλια του, το κρυσφυγετο σου..οπου μπορεις να αφησεις καθε δακρυ..ανησυχια..Η αγκαλια στην οποια ξεχνας και τ ονομα σου.. 

 Μονη λεξη που τα εκφραζει, τοσο γλυκια κ ανατριχιαστικη..δυναμωνει με το χρονο, σαν το παλιο καλο κρασι...Η αγαπη δεν ειναι λεξη..ειναι το συναισθημα στο οποιο υποκλινεται κ η πιο μεγαλειωδης υπαρξη..Το τελευταιο τραγουδι που δεν θα σταματησει ποτε... Το αιωνιο εκτυφλωτικο φως που μπορει να διεισδυσει στις πιο σκοτεινες χαραδρες στον πιο ακαρδο ανθρωπο.. Η πιο γλυκια αναμνηση...Αγαπη ειναι να χαριζεις τον εαυτο σου, χωρις ανταλλαγμα...

Στο σανιδι του υπογειου

Σαν περασσεις τον παλιο σταθμο, και κατεβεις τα σκαλια του πρωτου στενου,εκεινου με τη μεγαλη αυτη λαμπα θα προσεξεις οτι η υφη του αερα θα εχει ηδη αρχισει να αλλαζει...Η λαμπα ειναι σαν να χρονολογει δεκαετιες πριν, οποτε θα καταλαβεις οτι εισαι στο σωστο δρομο..Το στενακι κατεβαινει μεχρι πολυ χαμηλα, φτανοντας αλλες γειτονιες, πιο περιεργες... ανατριχιαστικες ισως..Μην σε τρομαξει το σκοταδι...Υπαρχει για να κρυβει τους πιο σκοτεινους φοβους και να δινει δραμα...τιποτ' αλλο.. Η πετροχτιστη πλατεϊτσα που βρισκεσαι εχει αμετρητες σκουριασμενες ταμπελες και σηματα ακαταλαβιστηκα..Μην δωσεις σημασια... Ειναι για τρελους παρισακτους, και δεν εχουν ενοια... Ή ισως και να εχουν, κανεις δεν εμαθε ποτε.. Τερμα αριστερα στο βαθος αναμεσα σε ενα χαμοσπιτο και το παλιο μοτελ, θα διακρινεις ενα κτισμα,σαν εγκαταλελημενο.. Αααυτο ειναι το μεγαλο σανιδι μου..Το ανακαλυψα πριν καμποσους μηνες οταν ειχα χαθει γυριζοντας σπιτι...Μετα απο καιρο κατι με ξαναφερε στην πορτα εκεινη,κ ετσι καταλαβα οτι μαλλον ειχα βρει το δρομο...
         Καθε Παρασκευη βραδυ, ανοιγω την παλια πορτα, και κατεβαινω τις σκαλες προς το υπογειο... Εναν διαδρομο, με κοκκινα φωτα στους τοιχους, σκισμενες αφισες, κατι μικροτοιχογραφιες φωτογραφιες...ολα παλια..Ειναι τοσο υπεροχα μυστηριο οπως ακουγεται... Και παντα στο βαθος σε ολο το κτιριο αντηχει ενα παλιο πικ απ... Ολο το βραδυ, καθε φορα...Η τελευταια πορτα ειναι λιγο βαρια να τη σειρεις, αλλα οταν καταφερεις να μπεις στον πυργο της κολασεως, τον απαγορευμενο παραδεισο, η οπως αλλιως το λενε, θα  αφησεις εναν ηχο εκπληξης, και ενθουσιασμου..
       Ενα θεατρο,..... Ενα παλιο αλλα καλοδιατηρημενο θεατρο... Το χρωμα που κυριαρχει στην αιθουσα ειναι το κοκκινο...Τοιχοι, κουρτινες, φωτισμος, κτλ. Και στη σανιδενια σκηνη, καθε βραδυ ηθοποιοι, αγνωστοι, αλλα απιστευτα ταλαντουχοι, να διαδραματιζουν και κατι διαφορετικο τις κρυες αυτες νυχτες...Μοιαζουν σαν θωλα ειδωλα, ξεχασμενα φαντασματα, καταδικασμενα να παιζουν θεατρο για χρονια, για αιωνες... Και το πιο αλλοκοτο μαλιστα ειναι οτι δεν μπορουν να σε δουν...ουτε να σε ακουσουν... Νιωθουν οτι ειναι μονοι, και το απολαμβανουν...

 Μιμουνται, Γελανε, αλλα πανω απ ολα παιζουν θεατρο... Διαδραματιζουν τη ζωη.. το ψεμα, το μισος, την απατη, τη ζηλια, τη δοξα, τον πλουτο...Βεβαια δειχνουν και την χαρα, τον ερωτα, το παθος, το θαυμασμο για καθε στιγμη της ζωης... Δειχνουν πολλα.. Τοσα, που σε κανουν να πιστευεις οτι ολο αυτο γινεται για σενα και για κανεναν αλλο.... οτι μαλλον ονειρευεσαι... Αληθεια...οι στιγμες μαζι τους μου κρατουν συντροφια πολλες νυχτες... Στιγμες στοχασμου, ηρεμιας αλλα και εντασης... Περισσοτερο ομως μοναξιας.... Ο κοσμος ειναι ζει αλλου... ειναι πολυ δυσκολο να καταλαβει... Ετσι καταληγω παντα εδω... Αφηνω τους φιλους μου να με πανε σε διαφορετικα μερη...να με ταξιδεψουν μεσα απο τα συναισθηματα, στη διεξοδο...Να ξεχασω για λιγο ποια ειμαι, και να ζαθω μαζι τους στη σκηνη της αβυσσου...Δεν με ξερουν...δεν τους ξερω...αλλα εχουμε τοσα κοινα... ειναι σαν να γνωριζομαστε αιωνες...
       Οπλα, βια, τριανταφυλλο και ξανθη κανελα.Ασπρο.Κοκκινο.Ζωη, μελι, καρυδα, ερωτας.Αναμιγνυονται, οπως και πολλα αλλα, και δημιουργουν μια εντελως προτωγνωρη αισθηση.Μπορεις να αισθανθεις την μυρωδια, καθως βλεπεις, και νιωθεις το εργο.Αλλιωτικο...μαγικο...
       Οταν τελειωνει το εργο ζωης καθε φορα, εχω αυτη την ασυγρατητητη λαχταρα να γνωρισω απο κοντα, να πλησιασω αυτα τα ατομα... Ειναι βεβαια ματαιο, γιατι καθε φορα που πλησιαζω δεν με ακουν... δεν με βλεπουν... αισθανονται κατι, το νιωθω κ εγω..αλλα ειναι σαν να ανηκουμε σε διαφορετικους κοσμους...τοσο παρομοιους αλλα διαφορετικους...Ετσι, εχουμε μονο τα συναισθηματα και αυτο το γλυκο ταξιδι να μας ενωνουν ... κ αυτο το παλιο θεατρο, το καταφυγιο μας... Κατω απο το βαρυ σκοταδι που απλωνεται εκει εξω..
       Σιγουρα θα σου αφησει πολλα αυτο το ταξιδι... θα μαθεις απειρα πραγματα για τη ζωη, και το πως μας χρησιμοποιει... Εχοντας ομως αυτο, εχεις ηδη μαθει ενα τροπο για το πως θα χρησημοποιεις εσυ αυτην... πως θα εισαι εσυ κυριαρχος του εαυτου σου , εστω για λιγες ωρες...Θ' ανεβεις τα σκαλια, και θα αποχαιρετησεις το κτιριο αυτο, και θα προσποιηθεις οτι δεν υπηρξε ποτε... ειναι το μυστικο μας.. Αν πραγματικα μεσα σου το θελεις, το ξερεις οτι θα ξαναβρεθεις εκει... οπως εγινε και με μενα... Ψαξε μεσα σου για απαντησεις, τις οποιες μονο ο εαυτος σου ξερει να δωσει...
  Μεχρι τοτε... μην ξεχνας να ζεις....

Paris...

Στριφογυριζω γυρω απο τις σκεψεις μου, ξεροντας οτι δεν θα με βγαλουν πουθενα... Ξαπλωνω και η σκεψη μου ειναι μακρια, το πνευμα μου και η ψυχη μου ταξιδευουν σε αλλους οριζοντες, μην ξεροντας τι με περιμενει, περιπλανιεμαι ξυπολιτη στη βροχη με εναν ηχο στ αυτια μου, ο μονος που με οδηγει... Ο μοναδικος που θα με οδηγησει στη λυτρωση... Ο ηχος της βροχης, και των ιστοριων που μου ψυθυριζει η πολη του Παρισιου τη νυχτα.. Η μαγεμενη πολη, που επιτελους βρηκε εναν ωμο να ξεχασει, να αφησει τα φωτα, τον ερωτα, τα μεθυστικα αρωματα, τον ηχο τοου καλπασματος των αλογων πανω στα πετρινα μονοπατια, χαμενα μεσα στα σοκακια της νυχτας... Αυτος ο καλπασμος που σε προσκαλει να τον ακολουθησεις για να βρεθεις σε μια αλλη εποχη, μακρινη απο τη δικη ςου, οποια κ αν ειναι αυτη... Στα πιο τρελα σου ονειρα... Περπατω και κατω απο το εκθαμβωτικο αυτο φως που με λουζει, κλεινω τα ματια...Ν αφησω το σαξοφωνο , το πιανο και το γλυκο κρασι να με γεμισουν... δεν θελω πολλα, απλα κατι ξεχωριστο... μια ψευδαισθηση, εναν αλλο οριζοντα, εναν πρωτο ερωτα, μια μυστικη φυσσαρμονικα, τον Louis Armstrong, την μυρωδια των σελιδων ενος παλιου, σχεδον απαρχαιωμενου βιβλιου, χωρις καταγωγη, ενα χαμενο μαγαζι με αντικες, η με σοκολατα και μπαχαρικα, η και τα τρια.. Ολα τα ειδη σοκολατας, οτιδηποτε μοιαζει με σοκολατα, και ολων των ειδων τις σαβουρες (θησαυρους θα ελεγα εγω) εχουν χαθει απο τα ματια του κοσμου, μια για παντα... να μπω μεσα να χαθω... Κι αυτη η σκονισμενη σοφιτα, αδεια. Το μονο που μπορεις ν αντικρυσεις ειναι ενα παλιο ξυλινο γραφειο με μια γραφομηχανη, καλυμενη απο ιστους, ενα κρεβατι, και το μεγαλυτερο μεγαλειο, το μικρο θαυμα του δωματιου, ενα μεγαλο, τεραστιο παραθυρο, ορθανοιχτο με θεα ολο το Παρισι και τις ιστοριες του... Τα φωτα ,τα βιολια, τα αρωματα, τις βιτρινες, τα σκοτεινα σοκακια, τον ερωτα το τραγουδι, τον θεορατο πυργο... ολα αυτα για μενα... να απλωνονται στα ποδια μου και εγω προθυμη να γευτω απο την πιο γλυκια πυγη, διψασμενη για παθος και μεθη.. Ναι, οι οροι ειναι απλοι... να μεταβιβασω αυτες τις ιστοριες, για να μπορουν να γευτουν ολοι απο αυτην την ανεξαντλητη, και ανεκτιμητη πηγη... Ή τουλαχιστον να μπορουν να φανταστουν και να ανατρεξουν εκει σε οποιαδηποτε σκοτεινη και ανυποφορη κρυα νυχτα, γεματη προβληματα, και γρηγορους ρυθμους... σκοτεινη οπως και οι ανθρωποι της...σκοτεινη στην ψυχη που δεν μπορουν καν να διανοηθουν οτι κατι τετοια μερη γεννιουνται με σκοπο την εκπληρωση των πιο απεγνωσμενων, και ανυπερβλητων επιθυμιων...των πιο αποθυμενων και τρελων ονειρων... Γιατι μονο λιγοι ειναι αυτοι που εχουν ματια να δουν την πραγματικη φλογα που υπαρχει στον καθενα, αυτη η αγνη, αλλα καυτη φλογα. Ειναι αυτοι που ζουν για το σημερα, οχι για το αυριο η το χθες.. Ελπιζουν και δεν σταματουν ποτε... Και...μπορεις ξεκαθαρα και ειλικρινα να πεις οτι εχουν δυναμεις... υπερανθρωπινες, αλλα αυθεντικες.. ο καθενας διαφορετικη, οπως διαφορετικη ειναι και η φλογα του... Αυτοι, ταξιδευουν συνεχεια, στα πιο τρελα ονειρα και μερη... Δεν θα ελεγα οτι ειμαι ενα απο αυτα τα ατομα, αλλα δεν περιγραφεται ο θαυμασμος μου προς αυτους... Εγω μπορω μονο να μεταφερω τα συναισθηματα μερικων τετοιων ανθρωπων που σταθηκα τυχερη να γνωρισω, οπως μεταφερω και τις ιστοριες του μεγαλου Παρισιου, τα μεσανυχτα χαμενη στο χρονο.. Χαμενη επιτηδες φυσικα... Αν καποια μερα ξυπνησατε στα μεσα της νυχτας, με μυστηριωδη τροπο, τοτε ισως πιθανοτατα σας ξυπνησαν ο Jullien, ή η Lorena... Μεγαλη ειναι βεβαια και η πιθανοτητα να σας ξυπνησε ο Pierre..Οχι επιτηδες βεβαια...τους αρεσει να περιπλανιουνται πετωντας...βλεποντας τα φωτα κι αλλων ενδοξων πολεων.. Ξεχαστε τις φημες και τα ψευδοπαραμυθακαι για τους μπαμπουλες και τα πλασματα της νυχτας η οτιδηποτε αλλο.. δεν υπαρχουν παρα μονο ομορφες και εκλεπτυσμενες σκεψεις.. Ο ναι... το γραμμοφωνο αρχισε να χορευει... La vie en rose..!Αν δεν ειναι αυτο μαγεια, τοτε δεν ξερω τι ειναι... Το φεγγαρι χορευοντας με τ αστρα, δειχνει τα βηματα σε ενα νεαρο ζευγαρι κατω απο το παραθυρο μου... ο χορος εχει αρχισει  σ αυτη τη μεγαλειωδης αλλα μικρη πολη...Η πολη που μπορει να χωρεσει τα συναισθηματα του καθενα, και να δωσει παρηγορια και ξεγνοιασια σε οποιον την επιζητησει... Αν ποτε θελησετε να ξεφυγετε λοιπον, μη δυστασετε να πειτε ''ναι'' στον οδηγο της χρυσης αμαξας που θα εχει σταματησει εξω απο το σπιτι σας, εχοντας ηδη ανοιξει την πισω πορτα για εσας... Rendez-vous   τα μεσανυχτα κατω απο τον Eiffel... 

http://www.youtube.com/watch?v=FtQuxyByUMk

Οποτε δισ ισ ιτ :ρ

Καααιιιιιιιιι AAAACTIOOON!!!(Πάντα ήθελα να το πω αυτό :ρ) Θα μου πάρει λίγο καιρό να συνηθίσω να μη βάζω αυτά τα ''γλώσσα ,χΔ κτλ ...δεν πειράζει :ρ Δεν ξέρω ακριβώς τι θα κάνω εδώ, αλλά υποθέτω θα το ανακαλύψω στην πορεία... Δεν θα αρχίσω με... σάλτσες, κρεμμύδια, μακαρόνια, όοοτι να ναι τέλως πάντων..., Να μαντέψω θα βρώ κάτι να γράψω.. Ελπίζω αυτό το πληκτρολόγιο να μου κάνει την τιμή να με εμπνέυσει, κάποτε.. ενιγουει αυτά είναι ένα άχτυ για να σοβαρευτώ αργότερα :ρ Όλα ας πάνε κατ' ευχήν..